บทที่1288 สอนไม่ดี

“เมื่อกี้พวกเธอสองคนพูดอะไรกัน? แต่งงานกับพวกเธอ? นี่หมายความว่าอะไร?” หลี่ฝางที่อึ้งไปสามนาทีเต็มๆ ถึงได้เบิกตากว้างมองไปทางฉินวี่เฟยกับหยางฉงพลางถาม

ทำพูดของทั้งสองคนนี้แทนที่จะพูดว่าเป็นเซอร์ไพรส์ เรียกว่าเป็นเรื่องช็อกดีกว่า หลี่ฝางคิดยังไงก็คิดไม่ถึงว่าฉินวี่เฟยกับหยางฉงจะตัดสินใจแบบนี้

เห็นแบบนั้น หยางฉงกับฉินวี่เฟยก็ต่างเดินยิ้มเข้ามายืนข้างๆ หลี่ฝาง ซ้ายคนขวาคนและควงแขนของเขาไว้

“ใช่ นายฟังไม่ผิด แต่งงานกับพวกเรา”

“พี่หลี่ฝาง พี่ยินดีจะแต่งกันพวกเรามั้ย?”

หลี่ฝางหยิกขาตัวเองอย่างแรงไปหนึ่งที ดูว่าตัวเองไม่ได้ฝันไป ทำไมนี่มันไม่ค่อยเหมือนที่เขาคิดเอาไว้เลยล่ะ?

“วี่เฟย เสี่ยวฉง พวกเธอสองคนอย่าล้อเล่นนะ เรื่องแบบนี้ไม่ใช่เอามาไว้เล่นนะ” หลี่ฝางดึงแขนออกมาจากอ้อมอกของพวกเธอ และขมวดคิ้วจนเกิดรอยย่น

กัดฟัน และพูดพลางมองฉินวี่เฟย “วี่เฟย ฉันชอบเธอมากจริงๆ ที่ฉันขอเธอแต่งงานนั้นจริงใจนะ เธอไม่จำเป็นต้องมาใช้วิธีนี้ลองใจฉันหรอก”

พูดประโยคนี้จบ ก็หันหน้าไปมองหยางฉง “เสี่ยวฉง เธอวางใจนะ ถึงแม้ฉันจะเลือกอยู่กับฉินวี่เฟย แต่ฉันจะทำหน้าที่ที่พ่อคนนึงควรทำ ยังไงฉันก็จะไม่ให้ผิงอันกลายเป็นเด็กไม่มีพ่อ”

ถึงแม้ฉินวี่เฟยกับหยางฉงทั้งสองดูเหมือนไม่ได้ล้อเล่น แต่หลี่ฝางก็รู้สึกว่าพวกเธอกำลังลองใจตน

พอเห็นท่าทีจริงจังของหลี่ฝาง ฉินวี่เฟยกับหยางฉงทั้งสองคนก็หัวเราะขึ้นมาอีกครั้ง

“พวกเราไม่ได้ล้อเล่นนะ พวกเราได้ผ่านการคิดมาอย่างจริงจังแล้วถึงได้ตัดสินใจ นายก็รู้ตัวเอง ไม่ว่านายจะเลือกใครสักคนในระหว่างพวกเรา นายกับอีกคนก็ไม่มีทางที่จะตัดความสัมพันธ์ได้หมดหรอก แทนที่จะให้ความสัมพันธ์ของทั้งสามคนผัวพันกันไปตลอดชีวิต สู้ไม่เอาตรงๆ ให้ชัดๆ ไปเลยไม่ดีกว่าเหรอ พวกเราทั้งสามคนใช้ชีวิตด้วยกัน”

ฉินวี่เฟยมองตาหลี่ฝางและพูดอย่างจริงจัง หยางฉงที่อยู่ข้างๆ ก็พยักหน้าอย่างแรง หลังจากการยืนยันครั้งแล้วครั้งเล่า ในที่สุดหลี่ฝางก็เชื่อว่าพวกเธอไม่ได้ล้อเล่น อ้าปากเหวอ ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรอยู่ครู่นึง

“วิธีนี้ใครเป็นคนสอนพวกเธอกัน?” ตอนแรกคิดว่าหลี่ฝางจะพูดความในใจ แต่คิดไม่ถึงว่ารอไปครึ่งวันหลี่ฝางจะพูดประโยคนี้

ผ่านไปไม่กี่วินาที ฉินวี่เฟยกับหยางฉงก็พูดขึ้นพร้อมกัน แต่ว่าเนื้อหาไม่เหมือนกัน

“ฉันคิดเอง”

“ไท่ซาง”

เมื่อได้ยินหยางฉงบอกว่าวิธีนี้มาจากไท่ซาง หน้าของหลี่ฝางก็ดำเลย ไท่ซางไอ้เด็กเปรต สอนอะไรแต่ละอย่างมั่วซั่วทั้งนั้น！

“ไอ้หมอนี่ ไม่โดนดีสักวันแล้วจะตายจริงๆ คอยดูว่าฉันจะจัดการมันยังไง！” หลี่ฝางกัดฟันและทิ้งคำนี้ไว้ จากนั้นก็หันหลังเดินออกจากห้องพักผู้ป่วย และเดินไปทางไท่ซางที่นั่งอยู่ตรงระเบียงด้วยสีหน้าเข้ม

“ลูกพี่ พวกพี่สะใภ้ทำลูกพี่ไม่พอใจเหรอ? ทำไมถึงได้หน้าดำค่ำเครียดแบบนี้?” ไท่ซางที่ยังไม่รู้ว่างานใหญ่กำลังจะเข้าก็มองไปที่หลี่ฝางที่พุ่งเข้ามา แล้วถามอย่างสงสัย