บทที่ 1294 ความรู้สึกที่ซับซ้อน

หลังจากขอแต่งงานเสร็จ หลี่ฝางและคนอื่นๆก็กลับสถานตากอากาศ เพราะร่างกายของหยางฉงยังไม่หายดี เมื่อคืนหลี่ฝางจึงอยู่ที่ห้องฉินวี่เฟย

หลังจากไท่ซางกับราฟาเอลทะเลาะกันเสร็จ ก็รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาก แต่อารมณ์ดีๆนี้อยู่ได้ไม่นาน ก็ต้องพังทลายลงเพราะหยูหลิงฮุ่ย“คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง？ใครให้คุณเข้ามา！”เมื่อตอนบ่ายไท่ซางออกจากโรงพยาบาทด้วยความโกรธ เลยไม่รู้สิ่งที่หลี่ฝางจัดเตรียมไว้

เขาคิดว่าหยูหลิงฮุ่ยไปแล้ว แต่เมื่อเขาเห็นหยูหลิงฮุ่ยอยู่ตรงหน้าตนพร้อมท้องโตๆ ตาก็กระตุกอย่างห้ามไม่อยู่

เขาไม่รู้เลยว่าต้องแสดงท่าทียังไงกับหยูหลิงฮุ่ย และพูดไม่ออกว่าในใจคิดยังไง

“คุณ คุณกลับมาแล้วเหรอ คะคือคุณคุณชายหลี่ให้ฉันอยู่ที่นี่ คุณไม่ต้องห่วง ฉันอยู่ชั้นล่างไม่ส่งผลกระทบต่อคุณแน่นอน”

หยูหลิงฮุ่ยมองไท่ซางด้วยความกังวล ถึงขนาดเวลาพูดก็ระมัดระวังกว่าเมื่อก่อนขึ้นมาก

ตอนแรกไท่ซางกะจะไล่หยูหลิงฮุ่ยออกจากห้องของตน แต่เห็นท่าทีน่าสงสารของเธอ ในใจก็รู้สึกทนไม่ได้เล็กน้อย

ถึงยังไงหยูหลิงฮุ่ยก็อยู่กับเขามานาน ยิ่งกว่านั้นรูปร่างหน้าตาก็ไม่ได้น่าเกลียด ไท่ซางขมวดคิ้วครุ่นคิด ในที่สุดก็ขึ้นไปชั้นบนอย่างไม่พอใจ

“คุณจะอยู่ที่นี่ก็ได้ แต่ห้ามเข้าห้องผมตามอำเภอใจเด็ดขาด แล้วก็ห้ามยุ่งเรื่องส่วนตัวของผมด้วย”

พูดเสร็จไท่ซางก็ไม่สนใจหยูหลิงฮุ่ยอีก ปิดประตูห้องเสียงดังปัง

หยูหลิงฮุ่ยมองประตูที่ปิดสนิทนั่นด้วยสายตาเปล่าเปลี่ยว กัดริมฝีปากล่างแน่น น้ำตาคลอเบ้า

“หยูหลิงฮุ่ย เธอต้องเข้มแข็ง ห้ามร้องไห้”ผ่านไปครู่หนึ่ง หยูหลิงฮุ่ยใช้มือตบแก้มตัวเองแรงๆ ยิ้มด้วยรอยยิ้มขมขื่น พลางพูดพึมพำกับตัวเอง

สำหรับเธอนี่นับว่าเป็นผลลัพธ์ที่ค่อนข้างดี อย่างน้อยเธอก็ไม่โดนไท่ซางไล่ออกจากบ้าน ตอนนี้แค่รอให้ผ่านไป1เดือน เมื่อลูกคลอดออกมา แล้วให้ไท่ซางไปตรวจความเป็นพ่อ พิสูจน์ว่าเด็กเป็นเลือดเนื้อของเขาจริงๆ

เวลาล่วงเลยไปถึงช่วงเที่ยงของอีกวัน หยูหลิงฮุ่ยยังคงนอนหลับอยู่อย่างวุ่นวายใจ แต่กลับต้องสะดุ้งตื่นเพราะเสียงบางอย่าง

“โอ๊ย！”หยูหลิงฮุ่ยมองไท่ซางตรงหน้าประตูที่มีสีหน้าเคร่งขรึมด้วยความหวาดกลัว และร้องออกมาด้วยความตกใจ ดูเหมือนเด็กในท้องก็ตกใจกับเสียงนี้ด้วยเช่นกัน ถีบท้องหยูหลิงฮุ่ยอย่างจัง ทำเอาเธอเจ็บจนเหงื่อตก

ถึงแม้เจ็บจนพูดไม่ออก แต่หยูหลิงฮุ่ยก็รีบหายใจเข้าลึกๆ สงบสติอารมณ์พลางลูบหน้าท้อง“เป็นเด็กดีนะลูก ไม่ต้องกลัวๆ”

เห็นหยูหลิงฮุ่ยเต็มไปด้วยความอบอุ่นของความเป็นแม่ ไท่ซางจึงเก็บเท้าที่เตะประตูเมื่อกี้อย่างไม่ค่อยเต็มใจ เอามือถูจมูกโดยไม่รู้ตัว พลางพูดขึ้นอย่างขาดความมั่นใจ

“เป็นผู้หญิงทำไมถึงขี้เกียจขนาดนี้ ไม่ดูบ้างว่ากี่โมงแล้วยังจะนอนอยู่อีก คุณไม่ลุกมาทำอาหารให้ผมทาน หรือคิดจะให้ผมปรนนิบัติคุณ？”

ที่จริงไท่ซางก็เพิ่งตื่นได้ไม่นาน เขาไม่เห็นหยูหลิงฮุ่ยเลยอดไม่ได้ที่จะกังวล แต่ไม่อยากให้เห็นความเป็นห่วงของตนมากเกินไป จึงคิดวิธีนี้ออกมา

อ้างว่าตัวเองหิว ให้หยูหลิงฮุ่ยทำอาหารให้ตัวเองกิน แต่ความเป็นจริงคืออยากรู้ว่าหยูหลิงฮุ่ยเป็นไงบ้าง