บทที่ 1298 ลูกศิษย์ที่ได้มาฟรีๆ

“ที่พี่ผมพูดล้วนเป็นความจริง！ถ้าคุณไม่เชื่อมาดูวีซ่าของเราได้！พี่หลี่ฝาง พวกเราเห็นพี่ที่ศึกบนสะพานสายรุ้งในญี่ปุ่นครั้งนั้นหล่อเท่มากจริงๆ！ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ผมกับพี่ชายผมจึงเอาคุณเป็นไปดอล”

ไขบู๊เกอเห็นหลี่ฝางไม่เชื่อ จึงรีบล้วงวีซ่าของทั้งคู่ออกมาจากกระเป๋าทันที แล้วยื่นให้หลี่ฝางด้วยความตื่นเต้น

ได้ยินเช่นนั้นหลี่ฝางก็ขมวดคิ้ว พลางหยิบพาสปอร์ตในมือไขบู๊เกอมาดู รู้สึกหมดคำจะพูดสุดๆ ในญี่ปุ่นครั้งก่อนที่เขาวิ่งไปบนสะพานสายรุ้งเพราะไม่มีทางเลือกอื่น คิดไม่ถึงว่าจะได้ลูกศิษย์มาอย่างปุบปับเช่นนี้

“พวกนายสองคนคงไม่ได้สมองมีปัญหาหรอกใช่ไหม？ถ้าเมื่อกี้ฉันเหี้ยมกว่านี้อีกหน่อย เกรงว่าพวกนายคงตายไปแล้ว”

หลี่ฝางโยนพาสปอร์ตคืนให้ไขบู๊เกอพลางพูดอย่างไม่พอใจ เมื่อกี้เขารู้สึกได้ว่าบนตัวสองคนนี้ไม่มีไออำมหิต จึงไม่ได้ฆ่า

“ฮ่าๆ พวกเราไม่คิดว่าลูกพี่จะเก่งขนาดนี้”ไขบู๊เกอและไขจี๋เออเกาหัวอย่างอายๆ ทำตัวไม่ถูกสุดๆ

หลี่ฝางกลอกตามองบน และขณะที่กำลังจะพูดอะไรต่อ กู่ยี่เทียนก็เดินเข้ามา

“หลี่ฝาง ทำไมเข้าห้องน้ำนานจังวะ？พวกเราต้องขึ้นเครื่องแล้ว！”

กู่ยี่เทียนกับส้าวส้วยรอหลี่ฝางตรงสนามบินรอแล้วรอเล่าก็ยังไม่กลับมา เห็นคนเริ่มเช็คอินขึ้นเครื่องแล้ว เขาจึงรีบวิ่งมาตาม

“เอ๋？สองคนนี้เป็นใคร？นายรู้จักงั้นเหรอ？”บ่นเสร็จกู่ยี่เทียนก็เพิ่งเห็นสองพี่น้องไขบู๊เกอและไขจี๋เออยืนอยู่ข้างๆ จึงถามขึ้นด้วยความสงสัย

“ไม่รู้จัก เราไปกันเถอะ”หลี่ฝางไม่อยากเสียเวลากับสองพี่น้องปัญญาอ่อนนี่ หลังจากพูดแบบนั้นเสร็จก็ลากกู่ยี่เทียนเดินไปด้านนอก

“ลูกพี่！พี่รอพวกเราด้วย！พี่จะไปที่ไหน？พาพวกเราไปด้วยได้ไหม？”

ไขจี๋เออเห็นหลี่ฝางเดินออก ก็รีบตามหลังหลี่ฝางไป จะหน้าด้านตามพวกเขาไปด้วย

เมื่อได้ยินไขจี๋เออตะโกนเรียกหลี่ฝางว่าลูกพี่ สายตาของกู่ยี่เทียนก็เปลี่ยนไปทันที ใช้ข้อศอกกระทุ้งหลี่ฝางเบาๆ พลางกระซิบถาม

“นายบอกว่าไม่รู้จักไม่ใช่เหรอ？แล้วทำไมชาวต่างชาตินี่ถึงเรียกนายว่าลูกพี่？”

“ไม่รู้จักจริงๆ เจ้างี่เง่าสองคนนั้นเห็นฉันต่อสู้โดยบังเอิญ แล้วเอาฉันเป็นไอดอล เมื่อกี้ยังจะประมือกับฉันโดยไม่ดูกำลังตัวเองอยู่เลย จัดการไปทีหนึ่งก็ปราบได้แล้ว”

หลี่ฝางอธิบายอย่างจำใจ

ได้ยินเช่นนั้นกู่ยี่เทียนก็ตลก ใช้มือจิ้มๆหลี่ฝางอย่างเจ้าเล่ห์“เจ้าหมอนี่ใช่ได้นี่หว่า เมื่อกี้ส้าวส้วยยังบอกให้นายหาลูกศิษย์เพิ่มอยู่เลย คิดไม่ถึงว่ามาให้ถึงที่ทีเดียวสองคนเลย”

หลี่ฝางหัวเราะเจื่อนๆ ไม่รู้จะพูดว่าตัวเองโชคดีหรือโชคร้ายดี หันไปมองไขจี๋เออสองพี่น้องที่ยังตามหลังเขามายิกๆพลางพูด

“พวกนายไม่ต้องตามฉันมาแล้ว ในเมื่อมาเที่ยวประเทศจีน งั้นก็ไปเที่ยวให้สนุก ครั้งนี้ฉันไปทำธุระสำคัญ พวกนายไม่ต้องมายุ่งวุ่นวาย”

สำหรับคนที่ไม่ใช่ศัตรู ท่าทีของหลี่ฝางยังถือว่าดีมาก เขาไปเผ่ากู่ครั้งนี้ไม่รู้ว่าจะเจออันตรายอะไรบ้าง ไขจี๋เออสองพี่น้องนี้เป็นแค่คนแปลกหน้าสำหรับเขา ไม่จำเป็นต้องลากผู้บริสุทธิ์เข้ามาด้วย