บทที่ 1299 เข้าร่วมอย่างเป็นทางการ

หลังจากเป็นลูกศิษย์ของหลี่ฝางอย่างเป็นทางการ ไขบู๊เกอก็ไม่ลืมเรื่องที่ตนต้องการติดตามหลี่ฝาง รีบถามจุดหมายปลายทางของหลี่ฝางพวกเขาทันที เตรียมไปเปลี่ยนไฟล์ท

“สนามบินชีหนัน พวกเราใกล้ขึ้นเครื่องแล้ว นายไปเปลี่ยนไฟล์ทตอนนี้ก็ไม่ทันหรอก ฉันว่านายสองคนไปเที่ยวเหมือนเดิมเถอะ ฉันไม่ต้องการให้พวกนายมาติดตาม”

ตอนนี้หลี่ฝางคิดแค่ว่าต้องสลัดเจ้างี่เง่าสองคนนี้ให้หลุด จึงพูดขึ้นอย่างเหลืออด

“สนามบินชีหนัน？！โอ้โห！นี่มันพรหมลิขิตชัดๆ！ลูกพี่！”เมื่อได้ยินว่าหลี่ฝางจะไปสนามบินชีหนัน ไขจี๋เออก็ตื่นเต้นสุดๆ ยิ้มหน้าบานอย่างกับดอกไม้

เห็นเขาเป็นเช่นนั้น หลี่ฝางก็รู้สึกลางไม่ดี กู่ยี่เทียนข้างๆก็ตลกขึ้นมา“เห้อ นายสองคนคงไม่ได้ไปไฟล์ทเดียวกับเราหรอกใช่ไหม？”

“ไฟล์ทเดียวกันๆ！ตอนแรกผมกับน้องวางแผนกันว่าจะไปเที่ยวเมืองชีหนัน คิดไม่ถึงว่าจะโชคดีแบบนี้ ที่ได้เจอกับลูกพี่ของพวกเรา！”ไขจี๋เออพยักหน้าหงึกๆ

หลี่ฝางรู้สึกเดือดมากๆ แทบจะหายใจไม่ออก โชคดีกับผีหน่ะสิ คิดไม่ถึงว่าต้องมาเจอกับสองพี่น้องปัญญาอ่อนนี่

“เอาล่ะ ดูท่าถึงนายไม่อยากพาสองพี่น้องนี่ไปด้วยก็ต้องพาไปแล้วล่ะ”กู่ยี่เทียนตบไหล่หลี่ฝางอย่างเห็นใจ หัวเราะจนปวดท้อง

“ออกไป！”หลี่ฝางปัดมือเขาออกจากไหล่ตนอย่างโกรธๆ แล้วเดินถือตั๋วเครื่องบินของตนเดินไปขึ้นเครื่อง

“เห้ยๆ！ลูกพี่รอพวกเราด้วย！”ไขจี๋เออและไขบู๊เกอกำลังบอกลากลุ่มต่างชาติที่มาด้วยกันในตอนแรก พอเห็นหลี่ฝางเดินออกไปอย่างไม่หันหลังกลับ ก็รีบถือกระเป๋าเดินทางตามไปทันที

“สองคนนั้นเป็นใคร？”ส้าวส้วยมองหลี่ฝางและสองพี่น้องนั่นด้วยสีหน้ามึนงง ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

“พวกเขาเป็นลูกศิษย์ที่หลี่ฝางเพิ่งรับเมื่อกี้ ให้ตายยังไงก็จะตามไปเผ่ากู่กับเราให้ได้”กู่ยี่เทียนพูดอย่างกลั้นขำ

“นี่……”ส้าวส้วยไม่รู้จะพูดอะไรขึ้นมาทันที เขาคิดไม่ถึงว่าพอพูดถึงก็ได้ซะงั้น เมื่อกี้ยังพูดอยู่เลยว่าให้หลี่ฝางหาศิษย์ไว้สัก2-3คน เพียงพริบตาเดียวก็ได้มาถึงสองคน

“นายสองพี่น้อง นายชื่ออะไร？ผมชื่อไขจี๋เออ นี่น้องชายผมชื่อไขบู๊เกอ พวกเราเป็นคนอลาสก้า ยินดีที่ได้รู้จักครับ”

บนเครื่องบิน ไขจี๋เออทักทายส้าวส้วยกับกู่ยี่เทียนอย่างเป็นกันเองมากๆ หลี่ฝางเหลือบมองพวกเขา จากนั้นใส่ผ้าปิดตา เข้าสู่ห้วงนิพพาน

ขอแค่ไขจี๋เออสองพี่น้องไม่มาวุ่นวายกับตน แบบนั้นอะไรก็พูดง่ายไปหมด

“เอ่อ……สวัสดี ฉันชื่อส้าวส้วย”ส้าวส้วยไม่ชินกับความสนิทสนมของไขจี๋เออพยักหน้าอย่างทำตัวไม่ถูก บอกชื่อตัวเองไปแล้ว ก็เท่ากับแนะนำตัวแล้วแหละ

“ฉันชื่อกู่ยี่เทียน ฉันกับส้าวส้วยเป็นเพื่อนสนิทของลูกพี่พวกนาย ต่อไปพวกนายเรียกฉันว่าพี่รอง เรียกเขาว่าพี่สาม”เมื่อเปรียบเทียบกัน กู่ยี่เทียนพูดมากกว่าหน่อย ถึงขนาดตั้งชื่อเรียกให้ตนกับส้าวส้วย

“ทำไมนายไม่ให้พวกเขาเรียกศิษย์พี่รองล่ะ？พี่รองอะไรกัน”หลี่ฝางที่งีบอยู่ข้างๆได้ยินเข้า กลอกตามองบนให้กู่ยี่เทียน พลางพูดเหน็บแนม

“นายนะสิศิษย์พี่รอง！อย่าคิดว่าฉันฟังไม่ออกว่านายกำลังด่าฉันเป็นหมู！”กู่ยี่เทียนรู้ถึงความหมายแฝงที่หลี่ฝางพูดทันใด แล้วกระแทกไปทีหนึ่ง

แต่สำหรับไขจี๋เออกับไขบู๊เกอที่ไม่เข้าใจสี่ผลงานชิ้นเอกของประเทศจีนนั้น พวกเขาไม่รู้ถึงมุกของหลี่ฝาง ถึงขนาดมองกู่ยี่เทียนด้วยสีหน้ามึนงง

“ผมว่าเรียกศิษย์พี่รองก็ไม่เลวนะ พี่กู่ ต่อไปพวกเราเรียกพี่ว่าศิษย์พี่รองดีไหม”