บทที่ 1300 รบกวนการนอนหลับ

ได้ยินกู่ยี่เทียนพูดเช่นนั้น หลี่ฝางก็กลอกตามองบนอย่างอดไม่ได้ ทำไมเขาไม่เคยรู้มาก่อนนะว่าคนคนนี้ชอบเอาเปรียบขนาดนี้？

“ลูกพี่ เรื่องโรงแรมอะไรพวกนั้นเราจัดการเรียบร้อยแล้ว เป็นห้องดีลักซ์ทั้งหมด ถ้าคืนนี้รู้สึกเหงาละก็ พวกเราสามารถช่วยจัดสาวสวยมาคลายความเบื่อให้ได้”

ไขจี๋เออทำขั้นตอนการเข้าพักเสร็จ ก็หันไปมองหลี่ฝางด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์พลางพูด

“ฟู่”ได้ยินเช่นนั้นหลี่ฝางสมองอื้อไปทันที แล้วปฏิเสธไปอย่างไม่คิดแม้แต่น้อย“ฉันมีลูกมีเมียแล้ว นายอย่าทำเรื่องบ้าๆบอๆอะไรให้ฉัน”

ตนนั้นมีผู้หญิงถึงสองคนแล้ว แถมยังสวยดั่งดอกไม้ ดั่งเทพเจ้า จะทำเรื่องต่ำตมกว่าสัตว์เดรัจฉานแบบนี้ได้ยังไง

“ฮ่าๆ นายทำเกินความจำเป็นแล้ว ลูกพี่ของพวกนายมีผู้หญิงถึงสองคนเลยนะ แถมยังสวยคนละแบบ เขาจะอยากได้ผู้หญิงอื่นทำไมกัน”

กู่ยี่เทียนตบไหล่ไขจี๋เออเบาๆ พลางอธิบายอย่างยิ้มๆ

ไขจี๋เออได้ยินเช่นนั้นก็อึ้งไป จากนั้นตบหน้าอกตัวเองแรงๆ พลางพูดอย่างนึกขึ้นได้

“อ้อ！ผมนึกออกแล้ว！ตอนอยู่บนสะพานสายรุ้ง ลูกพี่ได้ช่วยผู้หญิงคนหนึ่งไว้ หรือว่าเธอคนนั้นคือพี่สะใภ้ของเรา？”

เมื่อนึกถึงเรื่องที่หลี่ฝางต่อสู้บนสะพานสายรุ้งวันนั้น สายตาไขจี๋เออเปลี่ยนเป็นเลื่อมใสศรัทธาทันที เดิมทีที่พวกเขาสองพี่น้องไปญี่ปุ่นก็เพื่อท้าสู้โทชิโอะ คามิยะแห่งญี่ปุ่น ไม่คิดว่าหลี่ฝางจะไปถึงก่อน

พวกเขาจึงเปลี่ยนเป้าหมายไปเป็นหลี่ฝาง จึงได้เกิดเหตุการณ์ในห้องน้ำเมื่อครู่นั่นเอง

แต่ที่ทำให้พวกเขาคาดไม่ถึงก็คือ นี่แค่ช่วงระยะเวลาสั้นๆ แต่ฝีมือของหลี่ฝางนั้นแกร่งขึ้นมาก แดนเต๋าระดับกลางอย่างพวกเขาสู้กับหลี่ฝางคงไม่พ้นสามกระบวนท่า

“แค่กๆ เธอเป็นหนึ่งในภรรยาของฉัน ทั้งหมดมีสองคน เมื่อกลับจากเมืองชีหนันแล้วฉันจะแนะนำพวกเธอให้พวกนายรู้จัก”

ที่จริงหลี่ฝางยังปรับตัวไม่ค่อยได้กับการมีผู้หญิงสองคน เมื่อได้ยินที่กู่ยี่เทียนพูด ก็รู้สึกไอออกมาเบาๆอย่างเขินอาย

ไขจี๋เออและไขบู๊เกอกลับไม่ได้ตกใจมากนัก ชาวต่างชาติมีความคิดเปิดกว้างกว่าคนจีนมาก

จากนั้นพวกเขาคุยเล่นกันสักพัก แล้วกลับห้องไปพักผ่อน รุ่งสางของวันต่อมา หลี่ฝางที่กำลังหลับฝันอยู่ก็สะดุ้งตื่นเพราะเสียงเคาะประตู

“ใคร？มาเคาะประตูฉันแต่เช้า”หลี่ฝางเดินไปเปิดประตูตาปรือๆพลางหาววอดๆ

“เห้ย！”วินาทีที่ประตูเปิดออก ก็ได้ยินเสียงผู้หญิงเสียงแหลมจนแทบจะทะลุแก้วหูหลี่ฝาง ทำเอาเขาที่ยังสะลึมสะลืออยู่ตื่นขึ้นมาทันที

“ไอ้โรคจิต！ทำไม่ใส่เสื้อผ้า！”เห็นผู้หญิงหน้าตาน่ารัก แต่งตัวเรียบร้อยยืนอยู่หน้าประตูของหลี่ฝาง มือข้างหนึ่งปิดตาตัวเอง อีกข้างชี้ด่าหลี่ฝาง

หลี่ฝางเอานิ้วก้อยไปเขี่ยหูที่รู้สึกชาๆของตน ขมวดคิ้วมองผู้หญิงคนนั้นพลางถามขึ้น

“นี่คุณ เราสองคนรู้จักกันเหรอ？คุณมาเคาะประตูห้องชายแปลกหน้าแต่เช้าแบบนี้ ยังมาโทษคนอื่นว่าเป็นโรคจิต？สมองคุณมีปัญหาเหรอ”

แม้หลี่ฝางพูดไม่ค่อยน่าฟัง แต่ใครใช้ให้ผู้หญิงคนนี้ มารบกวนการนอนหลับคนอื่นแต่เช้าแบบนี้ล่ะ