ตอนที่ 133
บทที่ 133 เซี่ยลู่สงสัยในตัวตนของหลี่ฝาง
October 21, 2026
บทที่ 133 เซี่ยลู่สงสัยในตัวตนของหลี่ฝาง
คนไม่เหี้ยมพอ ยืนไม่มั่นคง
ความจริงง่ายๆ แบบนี้ หลี่ฝางเองก็เข้าใจดี แต่เมื่อเขาเห็นหูของไอ้ผมเหลืองถูกตัดขาดออกทั้งสองข้าง เขาก็รู้สึกเห็นใจไอ้ผมเหลืองอยู่บ้าง และรู้สึกว่าไอ้ผมเหลืองก็แค่ไม่รู้เรื่องราว
ก็แค่แกล้งเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ตีตัวเองไปยกหนึ่ง ถึงกับต้องตัดหูอีกฝ่าย แบบนี้ไม่เกินไปหน่อยหรือ?
ภายหลังเมื่อมาคิดอีกที ที่โหจื่อพูดก็ถูก ไอ้ผมเหลืองแต่เดิมก็ไม่ใช่คนดีอะไร ทั้งชีวิตไม่รู้ว่าทำเรื่องเลวร้ายลงไปมากมายเท่าไหร่ ในมือของเขาไม่ได้ยังสูบกัญชาอยู่หรอกหรือไง?
เมื่อคิดแบบนี้ หลี่ฝางก็สบายใจขึ้นเล็กน้อย
จู่ๆ หลี่ฝางก็นึกถึงบางอย่างขึ้นมาได้ จากนั้นจึงวิ่งไปที่คูน้ำเหม็นหลังบาร์
เมื่อไปถึง หลี่ฝางก็พบว่าเด็กชายที่สูบกัญชาคนนั้นหายตัวไปแล้ว ดูท่าจะไปตั้งนานแล้ว
เมื่อมองย้อนกลับไป หลี่ฝางก็ต้องประหลาดใจ เมื่อพบว่าโหจื่อกำลังยืนอยู่ข้างหลังเขา
“บอส มาทำอะไรที่นี่?” โหจื่อถาม
“ฉันมาดูว่าเด็กนั่นปีนขึ้นหรือยัง เกิดไปเอาชีวิตมันเข้า บาร์ของพวกเราจะไม่เดือดร้อนหรือ?” หลี่ฝางพูดจบ ก็เห็นว่าสายตาของโหจื่อซับซ้อนอยู่บ้าง
โหจื่อคนนี้ แม้ว่าจะเป็นแค่พนักงานในบาร์ แต่หลี่ฝางกลับรู้ดี ว่าโหจื่อนั้นไม่ง่ายดายอย่างที่คิด
เมื่อครู่ตอนอยู่ในห้อง แม้แต่พี่เหมิ่งก็ยังเรียกเขาว่าพี่โหจื่อด้วยความเคารพ
“เขาไม่ได้สูบกัญชา ก็แค่แสดงละครเท่านั้น” โหจื่อหัวเราะและเอ่ยขึ้น
“แสดงละคร?” หลี่ฝางตะลึง
“ใช่ เขาเป็นคนติดยาจริงๆ ทักษะการแสดงของก็ยอดเยี่ยม ตอนแรก ฉันเกือบจะถูกเขาหลอก แต่พอฉันโยนเขาลงไปในคูน้ำเหม็น เขาก็เริ่มต่อสู้ดิ้นรนขึ้นมา เลยเผยให้เห็นพิรุธ” โหจื่อกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ฉันแอบดูอยู่สักพัก พอพวกเราออกไป เขาก็ปีนขึ้นไปบนตลิ่งเหมือนคนปกติและวิ่งหนีไป”
หลี่ฝางถามต่ออย่างงงงวย "จุดประสงค์ของเขาคืออะไร?”
“ฉันเดาว่าลูกพี่หลินน่าจะกำลังทดสอบพวกเราอยู่ เพื่อดูว่าบาร์ของเรามีเฮโรอีนหรือไม่” โหจื่อหัวเราะเหยียดหยาม
ของสิ่งนั้นทำเงินได้จริงๆ เมื่อก่อนร้านสโมบาร์มีคนขายมันอย่างลับๆ ยาอีบ้าง แป้งสาลีบ้าง เงินของลูกพี่หลี่ ครึ่งหนึ่งก็มาจากของเล่นพวกนี้
ของเล่นนี้ทำร้ายคนอันตรายเกินไป หลี่ฝางไม่มีทางปล่อยให้มันปรากฏในบาร์แห่งนี้
“ในบาร์ของเรามีอะไรแบบนี้ไหม?” หลี่ฝางถาม
“มี” คำตอบของโหจื่อทำให้หลี่ฝางตกใจ
“ใครให้พวกคุณขาย พวกคุณได้รับอนุญาตจากผมแล้วหรือ?” หลี่ฝางขมวดคิ้ว น้ำเสียงโกรธอย่างยิ่ง เรื่องใหญ่ขนาดนี้ แม้กระทั่งบอสยังไม่ยอมบอก!
“บอส อย่าเพิ่งโกรธ ผมจะเล่าให้ฟังโดยละเอียด” โหจื่อเข้ามา และยื่นบุหรี่ให้หลี่ฝาง "ของพวกนั้น ไม่ใช่ของพวกเราเอง”
“มีคนขายมันอย่างลับๆ ในบาร์ของเรา หลังจากที่ผมค้นพบก็ขโมยมันมา” โหจื่อเอ่ย “บอส บอกตามตรง อันที่จริงเมื่อก่อนผมเป็นขโมย หลังจากที่ลูกพี่รับผมมา ผมก็ไม่ได้เป็นขโมยแล้ว”
“ลูกพี่?”
“ก็คือบอสคุณไง” โหจื่อยิ้ม
“แล้วของพวกนั้นอยู่ที่ไหน?” หลี่ฝางถาม
“อยู่ที่เคาน์เตอร์” โหจื่อพูดจบ สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที ถ้าสิ่งนั้นถูกตำรวจจับได้ จะต้องเข้าคุกแน่
“ที่ที่อันตรายที่สุด คือที่ที่ปลอดภัยที่สุด” โหจื่อกล่าว
“รับเอามันไปทิ้งเถอะ” หลี่ฝางขมวดคิ้วและพูด “ถ้ายังเก็บมันเอาไว้ ไม่ช้าก็เร็วต้องพาเรื่องยุ่งยากมาแน่”
“บอส คุณแน่ใจหรือ?”
“หรือนายคิดว่าฉันจะเอาไปขายเพื่อเงิน?” หลี่ฝางเอ่ยด้วยรอยยิ้มดูถูก “ฉันไม่ได้ขาดเงิน”
โหจื่อพูด “งั้นผมจะไปเอา”
ไม่ถึงหนึ่งนาที โหจื่อก็กลับมาพร้อมถุงพลาสติกสีดำ
“นายใช้ถุงพลาสติกห่อไว้?” หลี่ฝางรู้สึกเหลือเชื่ออยู่บ้าง
โหจื่อหัวเราะ “บอส ผมถามคุณอีกครั้ง คุณต้องการทำลายมันจริงๆ หรือ?”
“เททั้งหมดลงในคูน้ำเหม็นนี่เถอะ” หลี่ฝางพยักหน้าอย่างหนักแน่น
โหจื่อลุกขึ้นยืน และโยนถุงแป้งสีขาวลงไปในคูน้ำเหม็น
เมื่อมองไปที่ถุงที่เต็มไปด้วยของเล่นนี้ หลี่ฝางก็ถาม “โหจื่อ ถุงนี้ ราคาเท่าไหร่?”
“ไม่เท่าไหร่ ถ้าซื้อก็คงไม่กี่ล้าน" โหจื่อพูดเสียงเรียบ
ไม่กี่ล้าน หลี่ฝางถอนหายใจ “แพงขนาดนี้เชียว!”
“นี่คือราคาซื้อ ถ้าเป็นราคาขาย ก็คงน่าจะสักหลักหลายสิบล้าน” โหจื่อพูดขึ้นอีก