บทที่134 โหจื่อเปิดปากครั้งใหญ่

บทที่134 โหจื่อเปิดปากครั้งใหญ่

ในตอนนั้นเอง หลี่ฝางสัมผัสได้ถึงความสิ้นหวังอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

ไม่เพียงแค่ความผิดหวังเท่านั้น แต่ยังตามมาด้วยความหนาวเหน็บเข้ากระดูก หลี่ฝางถึงกับตัวสั่นขึ้นมาตั้งแต่หัวจรดเท้า

ปืนสีดำขลับกำลังเล็งไปที่หัวของหลี่ฝาง จนทำเอาเขากลัวแทบสมองฝ่อ

“ลงมาจากรถ!” ชายสวมหน้ากากเอ่ยปากอีกครั้ง

หลี่ฝางค่อยๆ เปิดประตูรถและลงมาอย่างระมัดระวัง

ชายสวมหน้ากากกระชากกุญแจออกมา จากนั้นจึงชี้ไปที่รถตู้ “ขึ้นไป!”

“ยังมีเธอ!” ชายสวมหน้ากากเล็งปืนไปที่เซี่ยลู่ เซี่ยลู่ตกใจจนแทบสิ้นสติต่างจากหลี่ฝางไปไกล ตอนนี้แม้กระทั่งแรงเดินเธอยังไม่มีด้วยซ้ำ

หลังจากที่หลี่ฝางและเซี่ยลู่เข้าไปในรถ ทั้งสองก็ถูกคนมัดเอาไว้

เห็นชัดว่านี่ถูกวางแผนเอาไว้นานแล้ว

หลังจากรถเคลื่อนตัว หลี่ฝางก็ยิ่งคิด อีกฝ่ายทำไมถึงได้จับตัวเขามา? หรือเป็นเพราะว่าอีกฝ่ายรู้ตัวตนที่แท้จริงของเขาแล้ว?

เป็นไปไม่ได้ ตัวตนของเขา นอกจากถังหยู่ซวนแล้ว ก็มีเพียงไม่กี่คนที่รู้

“พวกนายจับพวกเรามาทำไม?” หลี่ฝางรวบรวมความกล้าและเอ่ยถามออกไป

“แน่นอนว่าเพื่อเรียกค่าไถ่” ชายสวมหน้ากากแค่นเสียงหัวเราะ “เด็กหนุ่มขับรถเบนซ์G-Classอย่างนาย แน่นอนว่าต้องมีเงินแน่”

เมื่อได้ยินคำว่าเรียกค่าไถ่ หลี่ฝางก็ค่อยโล่งใจขึ้นมา

เรียกค่าไถ่โดยทั่วไปแล้ว ไม่ถึงกับต้องเอาชีวิต

เมื่อครู่หลี่ฝางยังคิดอยู่ในใจ ว่าเป็นคนของไอ้บัดซบตู้เฟยนั่นรึเปล่า?

ตอนนี้ดูเหมือนว่า ไม่น่าจะใช่

เมื่อรถตู้ขับมาถึงที่รกร้างว่างเปล่า รถก็หยุดลง

“ลงรถ!”

เซี่ยลู่และหลี่ฝางถูกผลักออกจากรถ จากนั้นก็เดินเข้าป่าไปประมาณครึ่งชั่วโมง จึงเห็นบ้านไม้หลังเล็กๆ ปรากฏขึ้น

หลี่ฝางเห็นแล้วก็รู้สึกว่านี่ดูเหมือนเป็นการลักพาตัวที่ถูกเตรียมการมาไว้ล่วงหน้ามากขึ้นเรื่อยๆ เพียงแต่ พวกเขารู้ได้ยังไงว่าตนเองมีเงิน?

เป็นเพราะ เบนซ์G-Classคันนั้น?

ไม่น่าจะใช่ รถหรูแบบนี้มีคนขับตั้งมากมาย ทำไมถึงได้มาจับจ้องที่ตัวเขา

หลังจากเข้าไปในกระท่อม ชายท่าทางกักขฬะคนหนึ่งมองไปที่เซี่ยลู่ แววตากรุ้มกริ่ม “พี่ใหญ่ นังคนนี้ไม่เลวเลย ยังไงนี่ก็ยังเช้าอยู่ ถอดเสื้อผ้าของนังหญิงนี่ แล้วให้พวกพี่ได้เสพสุขสักหน่อยดีไหม?”

พี่ใหญ่ยังไม่ทันเอ่ยอะไร ชายกักขฬะนั่นก็เข้ามา

“อย่า.....อย่า....อย่าเข้ามา” เซี่ยลู่กระเถิบถอยหลังไป จนกระทั่งชนขอบกำแพง

ยิ่งเซี่ยลู่มีท่าทีหวาดกลัวมากเท่าไหร่ คนกักขฬะก็ยิ่งรู้สึกตื่นเต้นมากขึ้นเท่านั้น

มือของชายกักขฬะถูกันไปมา จากนั้นจึงเดินไม่กี่ก้าวไปหยุดตรงหน้าเซี่ยลู่

“อายุเท่าไหร่แล้ว น้องสาว?” ชายกักขฬะถามด้วยสีหน้าลามก

ตอนนี้เซี่ยลู่กลัวจนแทบจะเป็นบื้อไปแล้ว ไหนเลยจะมาตอบคำถามเขา

“อายุยี่สิบแล้วหรือยัง?” ชายกักขฬะเดาเอาเอง

ชายกักขฬะพูดไป ก็วางมือลงบนคอของเซี่ยลู่ “ผิวเรียบเนียนจริงๆ ทั้งลื่นทั้งนุ่ม ดีมาก”

“ฉันทนไม่ไหวแล้ว!” ชายกักขฬะเอ่ยด้วยสีหน้าทนไม่ไหว

เมื่อเซี่ยลู่เดินไปก็คิดจะถอดเสื้อผ้าเธอออกทันที

ไม่รู้เหมือนกันว่าเซี่ยลู่รวบรวมความกล้ามาจากไหน เธอกำหมัดแน่น จากนั้นจึงฟาดไปที่จมูกของชายกักขฬะเข้าอย่างสุดแรง

เลือดกำเดาไหลลงมาจากจมูกของชายกักขฬะอย่างไม่หยุด

“แม่งเอ้ย ไอ้ตัวแสบ อยากตายหรือไง!” เลือดไหลลงมาที่ริมฝีปากของชายกักขฬะ มันเลียริมฝีปากขึ้น

เสียงเพี๊ยะดังขึ้น เป็นชายกักขฬะที่ตบเข้าที่ใบหน้าของเซี่ยลู่!

แค่ฝ่ามือเดียวของชายกักขฬะก็ทำให้เซี่ยลู่ถึงกับล้มลงกับพื้น บังเอิญกับที่มุมห้องมีเตียงอยู่เตียงหนึ่งพอดี บนนั้นสกปรกอย่างยิ่ง มีเพียงผ้าห่มผ้าฝ้ายที่ขาดอยู่ผืนหนึ่งวางอยู่

ชายกักขฬะจับผมของเซี่ยลู่แล้วลากตรงไปที่เตียง

“แม่งเอ้ย กูจะจัดการมึงให้ตายไปเลย!” มันพูดใส่เซี่ยลู่ด้วยท่าทางโหดเหี้ยม

พูดไป ชายกักขฬะก็กำลังจะเริ่มลงมือทันที

“เดี๋ยวก่อน!”