บทที่ 1330 ความผิดหวังของหัวหน้าเผ่า

เมื่อเสี่ยวหลินตังได้ยินว่าอูหลิงจะไปพร้อมกับเธอด้วย เธอนิ่งไปสักพัก ก่อนที่จะรีบห้ามเขาเอาไว้

“เลิกล้อเล่นได้แล้ว ถ้านายไปพร้อมกับฉัน พ่อของนายก็จะลงโทษนายอีก นายเป็นลูกชายของหัวหน้าหมู่บ้าน จะต้องสืบทอดต่อบัลลังก์ของพ่อนาย”

เมื่อเห็นเสี่ยวหลินตังจ้องมองตนเองอย่างกังวล อูหลิงนึกขำ พลันดึงมือของเขาออกจากแขนของตนเอง “วางใจเถอะ ฉันจะไปพูดกับพ่อของฉันให้รู้เรื่องเอง”

อูหลิงตั้งมั่นแน่วแน่แล้วว่าจะไปกับเสี่ยวหลินตัง เมื่อจบประโยคเขาเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง

เมื่อจ้องมองแผ่นหลังของเขา เสี่ยวหลินตังรู้สึกสับสน ยืนนิ่งอยู่ที่เดิมเกือบนาทีก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่

เรื่องของความรู้สึกไม่ใช่เรื่องที่คนเราจะควบคุมกันได้ เธอไม่สามารถไม่ชอบกู่ยี่เทียนได้ อูหลิงเองก็ไม่สามารถเลิกชอบเธอได้เช่นเดียวกัน

“พี่กู่ยี่เทียน ฉันเก็บของเสร็จแล้ว เราไปกันเถอะ”

กู่ยี่เทียนและหลี่ฝางพวกเขารออยู่ครึ่งชั่วโมง เสี่ยวหลินตังและอูหลิงถึงได้แบกสัมภาระมุ่งมาที่พวกเขา

“อูหลิง นายจะทำอะไร?” หลี่ฝางจับจ้องอูหลิงที่แบกสัมภาระเอาไว้ ขมวดคิ้วด้วยอาการไม่เข้าใจ

อูหลิงจ้องมองหลี่ฝางอย่างเฉยเมย ไม่ได้ตอบคำถามของเขา พลันกลับหลังหันทำความเคารพหัวหน้าหมู่บ้าน

“ท่านพ่อ อนุญาตให้ผมและเสี่ยวหลินตังไปจากหมู่บ้านพร้อมกันด้วยเถอะ”

เมื่อประโยคของเขาหลุดออก ทุกคนในที่นี้ต่างนิ่งอึ้ง เหล่าเผ่ากู่ต่างวิพากษ์วิจารณ์ไปต่างๆ นานา สีหน้าของหัวหน้าหมู่บ้านเหยเก เขาจ้องเขม็งอูหลิงอยู่นาน ก่อนที่จะกล่าวด้วยใบหน้าเคร่งขรึม

“อูหลิง แกเป็นผู้สืบทอดของเผ่ากู่ ในเผ่ามีผู้หญิงที่ดีมากมายให้แกเลือก ทำไมแกถึงได้เลือกคนนอกเป็นคนรักของแก?”

ต่อให้ตอนนี้หัวหน้าเผ่าได้ยอมรับความจริงเรื่องที่ลูกชายของเขาชอบคนนอก แต่ในใจของเขาก็ยังไม่สามารถยอมรับเสี่ยวหลินตังเป็นลูกสะใภ้ได้

เขาว่ากล่าวอูหลิงอยู่ตลอด หวังว่าเขาจะแต่งงานกับหญิงในเผ่า

คราวนี้อูหลิงถือวิสาสะพาเหล่าหลี่ฝางบุกเข้ามาที่เผ่ากู่ แถมยังสังหารคางคกหนาว ก็ถือว่าต้องโทษประหารแล้ว

หากไม่ใช่เพราะเซียนผู้ยิ่งใหญ่อยากจะพบเหล่าหลี่ฝางละก็ บอกกับสถานะนายน้อยของอูหลิง ตามกฎระเบียบของเผ่ากู่ ได้ถูกประหารชีวิตไปแล้ว

อูหลิงทำผิดร้ายแรงขนาดนี้ ไม่เพียงแต่ไม่สำนึกความผิดที่ตนเองได้กระทำลงไป ตอนนี้ยังคิดจะไปจากที่นี่พร้อมกับคนนอกชนเผ่า ทำให้หัวหน้าเผ่าฟิวส์ขาดอย่างสิ้นเชิง

เมื่อเห็นผู้เป็นบิดาบันดาลโทสะ อูหลิงหลุบสายตา ในใจเกิดอาลัยขึ้นมาเล็กน้อย

มารดาของเขาจากไปตั้งแต่เขายังเล็ก ตั้งแต่เล็กมีเพียงแค่บิดาของเขาที่เลี้ยงดูเขาโตมา และเพราะบิดาของเขาเป็นหัวหน้าเผ่า ตั้งแต่เล็กเขาและพ่อก็ไม่ค่อยได้พูดคุยกันนัก