บทที่ 1329 รักที่ไม่สมหวัง

“เสี่ยวหลินตัง เธอจะลำบากไปทำไมกัน? กู่ยี่เทียนอะไรนั่นเขาไม่ได้ชอบเธอ ทำไมเธอต้องดื้อรั้นวิ่งตามเขาด้วย? ทำไมถึงอยู่กับฉันไม่ได้? ฉันสู้มันไม่ได้ตรงไหนกันแน่?”

อูหลิงจ้องมองเสี่ยวหลินตังที่กำลังยุ่งอยู่กับการเก็บของ ในที่สุดก็ปะทุ พลันแย่งเสื้อผ้าออกจากมือของเขาโยนลงกับพื้น คำถามเธออย่างโมโห

นี่เป็นครั้งแรกที่อูหลิงโมโหใส่เสี่ยวหลินตัง ทำให้เสี่ยวหลินตังกระตุกวูบ น้ำตาที่เหือดแห้งไหลอาบอีกครั้ง ไม่กล้าจ้องหน้าอูหลิง

“ก็ฉันชอบเขา จะให้ฉันทำยังไง? ฉันเองก็อยากจะเลิกชอบเขา อยู่กับคนที่รักฉัน แต่ฉันทำไม่ได้ ในใจฉันมีแต่กู่ยี่เทียนคนเดียว ฉันไม่มีพื้นที่ให้นายแล้ว”

“อูหลิง อย่าเสียเวลากับฉันอีกเลย ปล่อยวางจากฉันซะเถอะ เราเป็นไปไม่ได้ ฉันสำหรับเผ่าของนาย เป็นเพียงคนนอก ฉันไม่มีทางที่จะอยู่กับนาย”

แม้เผ่ากู่จะไม่ได้มีปฏิกิริยาที่ย่ำแย่ต่อเสี่ยวหลินตังเหมือนกับไขจี๋เออสองพี่น้อง พี่เสี่ยวหลินตังก็รู้สึกได้ พวกเขาก็ยังคงระมัดระวังกับเธอ

หากเธอไม่ได้เป็นคนที่ฐานะเป็นคนรักของอูหลิง คนของเผ่ากู่คงจะไม่เกรงใจพวกเขาแล้ว

ทีแรกอูหลิงเห็นเสี่ยวหลินตังน้ำตาไหล พลันลนลานทำอะไรไม่ถูก แต่เมื่อได้ยินประโยคหลังของเสี่ยวหลินตัง มือที่คิดที่จะเช็ดน้ำตาให้กับเขาหดกลับ

ดวงตาเต็มไปด้วยความเสียใจ มือทั้งสองข้างกำแน่น ในใจมีความโกรธและเสียใจอย่างบอกไม่ถูก

เขาชอบเสี่ยวหลินตังมาหลายปี หรือแม้แต่เพื่อให้คนในเผ่ายอมรับเสี่ยวหลินตัง ถึงขนาดใช้คำขู่ไม่ยอมรับตำแหน่งหัวหน้าหมู่บ้าน

ทีแรกเขาคิดว่าเพียงแค่เฝ้าเสี่ยวหลินตังอยู่เงียบๆ รักเขา ดีต่อเธอ สักวันจะมีวันที่ฟ้าสดใส

แต่ไม่คิดว่าความฝันเหล่านี้จะพังทลายลง

“ใช่ เราสองคนอยู่ด้วยกันไม่ได้ เธอกับกู่ยี่เทียนอะไรนั่นอยู่ด้วยกันได้หรือ? เธอเลิกโง่ซะทีจะได้ไหม? เขาไม่ได้รักเธอ!”

“ทำไมเธอถึงยอมที่จะรักคนที่ไม่รักเธอ ก็ไม่ยอมที่จะหันมามองฉันงั้นหรือ? เสี่ยวหลินตัง ฉันยังดีกับเธอไม่พออีกหรือ? ห๊า?”

อูหลิงขาดการควบคุม มือทั้งสองข้ามจับแขนของเสี่ยวหลินตังอย่างแรง เค้นถามด้วยเสียงที่ดังลั่น

เสี่ยวหลินตังรู้สึกแขนของเธอกำลังจะแหลกละเอียด ใบหน้าเล็กเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

“อูหลิง นายทำฉันเจ็บ”

เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่ปะปนไปด้วยความเจ็บปวด อูหลิงได้สติกลับคืนมากว่าครึ่ง เขาจ้องมองใบหน้าที่ขาวซีดของเสี่ยวหลินตัง รีบคลายมือออก

“เสี่ยวหลินตัง ขอโทษ ฉัน ฉัน ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันแต่รู้สึกทรมาน เธอ เธออย่าโกรธฉันเลยนะได้ไหม?”

อูหลิงจ้องมองเสี่ยวหลินตังอย่างทำอะไรไม่ถูก อยากจะดูอาการที่แขนของเสี่ยวหลินตัง ทว่ากลับวางลงเมื่อยกขึ้นได้เพียงครึ่ง เสมือนกับเด็กน้อยคนหนึ่งที่ทำผิด ไม่กล้าแม้แต่จะจ้องมองเสี่ยวหลินตัง

“ไม่เป็นไร ฉันไม่ได้โทษนาย” เสี่ยวหลินตังทนความเจ็บปวดนวดแขนของตนเอง ก่อนที่จะเก็บสัมภาระของตนเองต่อ

“เสี่ยวหลินตัง เขาดีขนาดนั้นจริงหรือ?” อูหลิงจ้องมองเงาร่างของเสี่ยวหลินตัง ดวงตาเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง