บทที่ 1332 มีลูกอีกคน

“เอางี้แล้วกัน เรากลับเมืองตงไห่ก่อน กู่ยี่เทียน แกพาพวกหงส์แดงมาด้วย ฉันก็จะเรียกพวกโหจื่อมาด้วย มีฉัน แก ส้าวส้วยแยกเป็นสามกลุ่ม ไปที่ประเทศญี่ปุ่น ภูเขาฉางไป่ เกาะชวา”

“ฉันไปกับไท่ซาง ราฟาเอล สองพี่น้องไขบู๊เกอไปที่ประเทศญี่ปุ่นเพื่อไปเอาผลแก้วม่วง กู่ยี่เทียนแกไปกับเสี่ยวหลินตัง อูหลิง มังกรฟ้า เสือขาวมุ่งไปที่เกาะชวาไปหาใบหวายเลือด ที่เหลือหงส์แดง เต่าดำกับส้าวส้วยและไป๋หลินไปที่ภูเขาฉางไป่”

หลังจากที่หลี่ฝางนิ่งไปสักพัก รู้สึกว่าเพิ่งพาเพียงแค่พวกเราแยกเป็นสามทางอาจจะกินแรงสักหน่อย จึงตัดสินใจกลับไปที่เมืองตงไห่ก่อน เพื่อเรียกพวกที่เหลือไปด้วยแล้วค่อยไปหาตัวยาที่เหลือ

ส้าวส้วยที่กำลังซ่อมแซมหน้าต่างบ้านได้ยินอย่างงั้น ต่างพยักหน้าด้วย “ไม่มีปัญหา ทีมหนึ่งห้าคนไม่มีอะไรที่เหมาะสมไปมากกว่านี้อีกแล้ว”

คนอื่นๆ เมื่อได้ยินแผนการ ก็ไม่มีข้อขัดข้องเช่นเดียวกัน เพราะงั้นทุกคนจึงพักผ่อนเอาแรงหลังจากที่ทานอาหารเรียบร้อยแล้ว เช้าวันที่สอง ก็ได้เดินทางมาที่สนามบินเมืองชีหนัน

“ว้าว ในที่สุดฉันก็กลับมายังที่ที่คุ้นเคยจนได้! ไอ้ภูเขาบ้านั่น แม้แต่สัญญาณยังไม่มี ฉันอยากจะเล่นเกมยังไม่ได้เลย”

ไขจี๋เออจ้องมองตึกสูงที่เทคอนกรีตเสริมเหล็กรอบๆ อุทานอย่างตื่นเต้น

“พี่ชาย วันหลังฉันไม่อยากจะไปที่นั่นอีกแล้ว!” ไขบู๊เกอที่อยู่ข้างๆ พยักหน้าอย่างบ้าคลั่ง เห็นด้วยกับไขจี๋เออ

หลี่ฝางที่เห็นทีท่าโอเวอร์ของพวกเขา หัวเราะพร้อมกับส่ายหน้า ชีวิตยุคโบราณแบบนี้สำหรับเขาแล้วชินชาไปนานแล้ว การไปที่เผ่ากู่ในครั้งนี้ถือว่าราบรื่น ทีแรกคิดว่าต้องเสียเวลาเป็นเดือนถึงจะได้วิธีมา ตอนนี้เพียงผ่านไปแค่สิบวันเท่านั้น ถือว่าเร็วมาก

แถมชีวิตความเป็นอยู่ของเผ่ากู่ก็ไม่ถือว่าแย่มาก นอกจากเจอปัญหายุ่งยากระหว่างทาง นอกเหนือจากนั้นก็ถือว่าใช้ได้

เมื่อหลี่ฝางมาถึงที่สนามบินก็รีบติดต่อหาฉินวี่เฟยและหยางฉงทันที บอกพวกเธอว่าเขาได้วิธีแก้ไขปัญหาเรื่องนี้แล้ว

ฉินวี่เฟยและหยางฉงดีใจแทบแย่ เมื่อได้ข่าวว่าหลี่ฝางจะกลับไปในช่วงบ่าย พวกเธอทั้งสองก็ยิ่งดีใจจนกระโดดโลดเต้น

“พี่วี่เฟย พี่ดูฉันแต่งตัวใส่ชุดนี้สวยไหม?” หยางฉงพลิกตู้เพื่อหาเสื้อผ้า หยิบชุดกระโปรงสีม่วงออกมาทาบกับตนเองพร้อมกับกล่าวถามฉินวี่เฟย

“โอ๊ย ก็แค่ไม่ได้เจอแค่สิบวันไม่ใช่หรือไง? ทำให้เธอดีใจขนาดนั้นเลยหรือ?”

ฉินวี่เฟยจ้องมองหยางฉงที่รองเสื้อหลายชุดแต่ก็ยังไม่พอใจสักที พลันหัวเราะอย่างไร้หนทาง

“อะไรกัน ฉันไม่เชื่อหรอกนะว่าพี่วี่เฟยจะไม่คิดถึงหลี่ฝางเลย” เมื่อเห็นฉินวี่เฟยหัวเราะเยาะตนเอง หยางฉงกล่าวอย่างเขินอาย

เวลาที่เธอได้อยู่กับหลี่ฝางก็ไม่นานอยู่แล้ว ทั้งคู่กำลังอยู่ในช่วงเวลาที่หวานแหวน จะไม่คิดถึงได้ยังไง

“เขามีอะไรที่น่าให้คิดถึงกัน ก็หนึ่งปากหนึ่งจมูกสองตาเหมือนกันไม่ใช่หรือไง? เธอเองก็อย่าหาเรื่องลำบากตัวเองอยู่เลย อีกเดี๋ยวผิงอันก็จะตื่นแล้ว หากเขาไม่เห็นเธอ ก็ต้องร้องไห้อีก”

แม้ฉินวี่เฟยปากจะบอกว่าไม่คิดถึง แต่ในสายตาก็ยังคงเต็มไปด้วยความหวัง เพียงแต่เธอที่เป็นคนขี้อายไม่อยากให้หยางฉงดูออก เพราะงั้นจึงปากแข็งเปลี่ยนบทสนทนา