บทที่ 1333 รูปร่างดีขึ้น

หยางฉงไม่ยอมหยุดเมื่อไม่ได้ตามเป้าหมาย คิดหาทุกวิถีทางเพื่อให้ฉินวี่เฟยมีลูก

หยูหลิงฮุ่ยที่อยู่หน้าประตูได้ยินบทสนทนาของสองสาว พลันเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้ม

“น้องหยางฉง ในเมื่อเธอชอบเด็กขนาดนั้น ถ้างั้นก็รอลูกของบ้านฉันเกิดแล้วช่วยเลี้ยงด้วยกันเลยเป็นไง”

ผ่านการอาศัยด้วยกันในช่วงนี้ หยูหลิงฮุ่ยและหยางฉงกับฉินวี่เฟยก็ค่อยๆ คุ้นเคยกัน เมื่ออยู่ว่างไม่มีงานก็มักจะมาร่วมแจมด้วย ช่วยหยางฉงดูแลผิงอัน

เมื่อได้ยินคำของหยูหลิงฮุ่ย ฉินวี่เฟยรีบลุกขึ้นประคองให้เธอนั่งลงที่ข้างๆ หยางฉง

“ร่างกายของเธอไม่สะดวก ต้องพักผ่อนให้มาก ทำไมถึงได้วิ่งขึ้นวิ่งลงอยู่เรื่อย ถ้าเธออยากเจอเรา เราพาผิงอันไปหาเธอได้”

เมื่อจ้องมองท้องที่กลมดิ๊กของหยูหลิงฮุ่ย ฉินวี่เฟยอดเอ็ดไม่ได้

รู้ว่าฉินวี่เฟยเป็นห่วงเธอ หยูหลิงฮุ่ยเผยรอยยิ้ม ดึงมือของฉินวี่เฟยมาไว้

“ฉันไม่เป็นไร หมอบอกแล้วว่าให้ฉันออกกำลังกายเยอะๆ จะเป็นผลดีต่อการคลอด อีกอย่าง ฉันไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น เดินแค่ไม่กี่ก้าวจะเหนื่อยตายหรือไง?”

อันที่จริงจะโทษฉินวี่เฟยระวังตัวเกินเหตุก็ไม่ได้ เป็นเพราะตอนที่หยางฉงอุ้มท้องผิงอัน ร่างกายเธออ่อนแอ สี่ห้าเดือนแรกแทบจะใช้ชีวิตบนเตียงเลย เพียงแค่อารมณ์ไม่คงที่นิดหน่อย ก็จะส่งผลต่อครรภ์

เมื่อได้ยินคำของหยูหลิงฮุ่ย ฉินวี่เฟยทำตาขวางใส่เธออย่างถือโทษ “เธอนี่นะ ระวังหน่อยก็ดี”

“พี่วี่เฟย ฉันว่าพี่คอยดูแลฉันจนเกิดเป็นอาการป่วยไปแล้ว ไม่ใช่ผู้หญิงทุกคนที่อุ้มทองแล้วจะต้องระมัดระวังแบบฉัน พี่หลิงฮุ่ยเธอร่างกายแข็งแรง ไม่ต้องห่วงเกินไปนักหรอก”

เมื่อเห็นฉินวี่เฟยบ่นหยูหลิงฮุ่ยราวกับมารดา หยางฉงอดขัดขึ้นไม่ได้

“เหอะ ฉันคนเดียวเถียงพวกเธอไม่ได้อยู่แล้ว พวกเธอจะทำอะไรก็ตามใจ ฉันไม่สนใจแล้ว”

ฉินวี่เฟยไม่พอใจ ก่อนที่จะะหมุนตัวหนี แสร้งไม่สนใจหยางฉงและหยูหลิงฮุ่ย

หยางฉงและหยูหลิงฮุ่ยมองหน้ากัน ลอบหัวเราะออกมา ก่อนที่ทั้งคู่จะโอบแขนของฉินวี่เฟยคนละข้าง ออดอ้อนฉินวี่เฟย

“พี่สาวที่ดี ฉันรู้ว่าเธอหวังดีต่อฉัน อย่าเลิกสนใจฉันเลย พี่เป็นแม่บุญธรรมของลูกฉันนะ”

“นั่นสิๆ พี่วี่เฟย เด็กในท้องของพี่หลิงฮุ่ยเป็นผู้หญิง พี่จะใจแข็งไม่สนใจเธอได้งั้นหรือ?”

……

ฉินวี่เฟยที่แสร้งโกรธสู้การออดอ้อนของทั้งคู่ไม่ไหว สีหน้าที่บูดบึ้งเผยรอยยิ้ม

“พอได้แล้วๆ ทำอะไรพวกเธอไม่ได้จริงๆ เห็นแก่ลูกสาวบุญธรรมของฉัน และลูกชายบุญธรรม ฉันไม่โกรธพวกเธอก็ได้”