บทที่ 1334 กลับมาแล้ว

บางเรื่องยิ่งอธิบายก็ยิ่งไม่เข้าใจ หยางฉงที่เขินอายในทีแรกรู้สึกประหม่าขึ้นมา พลันยกมือขึ้นป้องหน้าอกของตนเองอย่างลำบากใจ ถลึงตาใส่ฉินวี่เฟย

“โถ่ เจริญพันธุ์เป็นรอบที่สอง ฉันเองก็ทำอะไรไม่ได้ พี่วี่เฟยหุ่นของพี่ดีกว่าฉันตั้งเยอะ รออีกหน่อยพี่มีลูกแล้ว ก็คงจะยิ่ง……”

“เธอนี่มันลามกจริงๆ ! รีบไปแต่งตัวสิ จะไม่ไปสนามบินแล้วใช่ไหม?”

ไม่รอให้เธอพูดจบ ฉินวี่เฟยก็รู้ว่าเธอจะพูดอะไรต่อ พลันเอื้อมมือดีดหน้าผากของเธอ เปลี่ยนบทสนทนา

แม้หยางฉงจะดูใสซื่อ พูดจาก็อ่อนหวานดูเรียบร้อย อันที่จริงสิ่งที่เธอเข้าใจไม่น้อยเลยล่ะ

ช่วงนี้ฉินวี่เฟยอยู่กับเธอ รู้สึกว่าตัวเธอเองก็ได้ความรู้ขึ้นมาก

“อืม ถ้างั้นฉันรีบไปแต่งตัว” เมื่อฉินวี่เฟยเตือน หางฉงถึงได้นึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ พลันเลิกหยอกล้อ รีบเข้าไปแต่งตัว

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เพียงแค่พริบตาเหล่าหลี่ฝางก็มาปรากฏตัวขึ้นที่สนามบินเมืองตงไห่

“เฮีย! ทางนี้!” เมื่อออกจากสนามบิน หลี่ฝางก็เห็นไท่ซางโบกมือใส่เขา

หลี่ฝางพยักหน้ากับไท่ซาง ก่อนที่จะสาวเท้าเข้าไป เขาเพิ่งจะเดินได้เพียงข้างรถ ก็ได้ยินเสียงอันดีอกดีใจของหยางฉง

“พี่หลี่ฝาง! ฉันคิดถึงพี่จะแย่!” มือทั้งสองข้างของหยางฉงฟุบกับหน้าต่าง พูดกับเขาด้วยดวงตาประกาย ฉินวี่เฟยที่นั่งอยู่ข้างในจ้องมองหลี่ฝางด้วยรอยยิ้ม

หลี่ฝางนิ่งไปสักพัก ใบหน้าที่เฉยชาในทีแรกเผยรอยยิ้มสดใส พลันหยีหัวของหยางฉงอย่างเอ็นดู ก้มหน้าลงจูบเธอ

“ข้างนอกลมแรง พวกเธอทำไมถึงได้มาด้วย?”

หยางฉงเลียริมฝีปากของตนเองอย่างอดไม่ได้ กล่าวตอบอย่างเขินอาย “ก็ฉันคิดถึงพี่”

เมื่อได้ยินหยางฉงบอกว่าคิดถึงตน หลี่หยางรู้สึกดีใจ เปิดประตูรถขึ้นไปนั่ง อุ้มหยางฉงขึ้นมมาไว้ที่ตักของตนเอง

มือข้างหนึ่งโอบเอวของหยางฉงเอาไว้ มืออีกข้างประสานกับมือของฉินวี่เฟย “เสี่ยวฉง เธออ้วนขึ้นนะ”

หยางฉงที่โอบเอวหลี่ฝางฉีกยิ้มอย่างมีความสุขในคราแรก เมื่อได้ยินอย่างนั้นหุบรอยยิ้มทันที หยิกแขนของหลี่ฝางอย่างแรง

“พี่หลี่ฝาง ใจร้าย!”

แม้หลี่ฝางจะพูดความจริง แต่ไม่มีผู้หญิงคนไหนอยากได้ยินคนอื่นบอกว่าคนอ้วนขึ้นหรอกนะ ยิ่งไปกว่านั้นผู้หญิงคนนั้นยังเป็นคนรักของตนเองอีกต่างหาก

ยิ่งไปกว่านั้น ที่เธออ้วนขนาดนี้เพราะใครกัน? ก็เพราะผิงอันไม่ใช่หรือไง หลี่ฝางคนไร้จิตใจ กล้าหัวเราะเยาะเธอ!