บทที่ 1335 ฉันคือศิษย์พี่ใหญ่

หลังจากที่หยางฉง ฉินวี่เฟย และหลี่ฝางจัดการเรื่องราวของกันได้ หยางฉงและฉินวี่เฟยจึงเปลี่ยนสรรพนามเรียกหลี่ต๋าคางและเมี๋ยวชุ่ยว่าพ่อแม่

ทีแรกพวกเธอทั้งคู่รู้สึกไม่ชิน ไม่ค่อยเรียกนัก หลังจากนั้นผ่านการชักจูงจากหลี่ต๋าคางและเมี๋ยวชุ่ย พวกเธอจึงไม่เรียกคุณลุงและคุณป้าอีก

เหมือนกับที่หลี่ต๋าคางบอก พวกเธอและหลี่ฝางจะอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต ตอนนี้ก็เหลือเพียงแค่งานแต่งเท่านั้น ไม่ว่าจะช้าหรือเร็วก็ต้องเรียก ก็เลยเรียกซะตั้งแต่ตอนนี้เลย

แม้ตอนนี้ผิงอันจะเล็กมาก แต่ยังไงชื่อก็ต้องตั้ง แถมคราวนี้หลี่ฝางออกไปสามเดือน เมื่อรอเขากลับมาผิงอันก็ครึ่งขวบได้แล้ว คงจะเรียกชื่อเล่นตลอดไม่ได้

“ได้ กลับถึงบ้านแล้วเธอก็เอาชื่อที่พวกเธอตั้งให้ผมดู ผมค่อยดูว่ามีที่เหมาะสมไหม” หลี่ฝางตอบรับด้วยรอยยิ้ม

ทั้งสามคุยเล่นกันตลอดทาง ก็กลับมาถึงที่บ้านพักตากอากาศอย่างไม่รู้สึกตัว รถได้จอดลงที่หน้าคฤหาสน์ของหลี่ฝางอย่างรวดเร็ว โหจื่อและราฟาเอลสั่งให้คนยืนรออยู่ที่หน้าประตูตั้งนานแล้ว เมื่อเหล่าหลี่ฝางมาถึง ก็มีคนเข้ามารับสัมภาระ

“ว้าว! เฮีย บ้านเฮียหรูชะมัด?” ไขจี๋เออที่เห็นคฤหาสน์ตรงหน้า กล่าวชื่นชม

“เฮีย? นี่มันอะไรกัน?” ไท่ซางที่อยู่อีกด้านได้ยินไขจี๋เออเรียกหลี่ฝางว่าเฮีย คิ้วขมวดแน่นอย่างสงสัย ใบหน้าเต็มไปด้วยคำถาม

เมื่อสักครู่ที่จิตใจอยู่แต่กับหยางฉงและฉินวี่เฟย หลี่ฝางไม่ทันได้แนะนำสองพี่น้องไขจี๋เออ เสี่ยวหลินตัง อูหลิง และไป๋หลิน

กับไท่ซางและคนอื่นๆ

เมื่อไท่ซางพูดถึง เขาถึงได้รีบก้าวออกมา

“ลืมแนะนำ นี่คือไขจี๋เออ นี่คือไขบู๊เกอ พวกเขาเป็นพี่น้องกัน แล้วก็เป็นลูกน้องใหม่ของผม คนนี้คือเสี่ยวหลินตัง เป็นน้องสาวของกู่ยี่เทียน แล้วนั่นอูหลิงเป็นนายน้อยของเผ่ากู่ คนนั้นคือไป๋หลิน”

หลี่ฝางชี้ไปที่เหล่าไขจี๋เออแนะนำพวกเขาให้กับเหล่าโหจื่อทีละคน เมื่อแนะนำเหล่าไขจี๋เออแล้ว หลี่ฝางก็หมุนตัวแนะนำไท่ซางและคนอื่นๆ

“นี่คือโหจื่อ เป็นสหายของผม นี่ราฟาเอล นี่ไท่ซาง เป็นลูกน้องของผม นี่เป็นภรรยาของผมสองคน หยางฉงและฉินวี่เฟย คนอื่นเป็นคนของผมหมด พวกคุณมีเรื่องอะไรก็บอกพวกเขาได้เลย”

“ว้าว เฮีย พี่นี่วาสนาดีไม่เล่น! ออกจากบ้านไปก็ได้ของดีกลับมาเลย”

ไท่ซางก็ยังคงแก้นิสัยเจ้าชู้ไม่หาย เมื่อเห็นไป๋หลินขาทั้งสองข้างก็เดินไม่ไหวขึ้นมา สายตาคู่นั้นจ้องเขม็งไป๋หลิน น้ำลายหกเต็มพื้น

เมื่อจบประโยค หลี่ฝางไม่ทันได้อธิบาย ส้าวส้วยก็ส่งสายตาพิฆาต

“ไท่ซาง ช่วงนี้แกไม่ได้ฝึกซ้อม รู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวใช่ไหม?”

ไท่ซางตกใจสั่นไหวไปทั่วร่างเพราะสายตาของส้าวส้วย เมื่อเห็นสายตาที่ไป๋หลินจ้องมองส้าวส้วยถึงได้ไหวตัวทัน รีบโค้งคำนับขอโทษไป๋หลิน

“โอ๊ย ส้าวส้วยผู้หญิงของนายเองหรือ ดูจากฉันสิ พูดไม่เป็นเอาซะเลย สมควรโดนดี”