บทที่ 1340 สมบัติ

ครั้งนี้หลี่ฝางมาตามนัดแค่มากับราฟาเอลเท่านั้น หลี่ฝางนั่งอยู่ต่อหน้าเหมือนว่าพวกเขามากันสองต่อสอง แต่คนของตงฟางเย่นไม่มีใครกล้าดูถูกความสามารถของพวกเขาเลย

“อืม ใช่สิ นายเป็นใครกัน จะเข้าใกล้เทพแล้ว จะมองขยะอย่างเราไว้ในสายตาได้ยังไงกัน?”

ประโยคที่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่นของหลี่ฝางเท่ากับสาดเกลือลงบนบาดแผลของตงฟางเย่น ตอนแรกเธอก็เป็นคนที่มีความสามารถมาก ได้รับการนับหน้าถือตา

คนมากมายต่างต้องแหงนหน้ามองเธอ และคนมากมายต่างก็อิจฉาในสถานะตำแหน่งของเธอ แต่ตอนนี้เพียงแค่ชั่วข้ามคืนก็ตกจากสวรรค์ลงสู่นรก เธอที่ไร้ยุทธก็ไม่ต่างอะไรกับขยะ

เมื่อได้ยินตงฟางเย่นเหยียดหยามดูถูกตนเอง หลี่ฝางรู้สึกผิดในใจเล็กน้อย แม้เขาจะไม่ได้เป็นคนทำลายยุทธของตงฟางเย่น แต่ก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับเขาเล็กๆ น้อยๆ

คิดว่าคนที่ยโสภาคภูมิ ไม่มองทุกคนอยู่สายตาอย่างตงฟางเย่น กลายเป็นคนที่ไร้ประโยชน์ไปแบบนี้ ช่างน่าเสียดาย

“ตงฟางเย่น สำหรับยุทธของเธอผมขอโทษจริงๆ ผมไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องราวจะเป็นแบบนี้ เธอวางใจเถอะ ผมจะชดเชยให้กับตระกูลตงฟางสุดความสามารถเท่าที่ผมจะทำได้”

หลี่ฝางไม่พูดประโยคนี้ยังดี เมื่อพูดแบบนั้น ตงฟางเย่นยิ่งโมโหหนักเข้าไปใหญ่ พลันตบโต๊ะเสียงดัง ดวงตาสีเลือดจ้องเขม็งหลี่ฝาง

“ชดเชย? เหอะ พูดง่ายดีนี่! ตระกูลฟางของเราล่มอย่างสมบูรณ์เพราะตระกูลลี่ รุ่นเยาว์คนที่ตายก็ตายจากก็จาก เพิ่งพาฉันคนเดียวที่แบกรับเอาไว้ แต่ตอนนี้แม้แต่ฉันก็กลายเป็นคนไร้ค่าไปแล้ว นายกำลังฆ่าล้งตระกูล!”

หลี่ฝางนิ่งไปสักพัก ถอนหายใจอย่างไร้หนทางก่อนกล่าว

“เฮ้อ เธอใจเย็นก่อน ผมรู้ว่าตระกูลตงฟางแบบนี้วันนี้มีส่วนเกี่ยวข้องกับผมอย่างมาก แต่ตระกูลฟางก็ใช่ว่าไม่มีความผิดอะไรเลย ตอนแรกหากไม่ใช่พวกเธอหาเรื่องผมก่อน จะเป็นแบบวันนี้ได้ยังไง?”

“คนโบราณว่าไว้ตบมือข้างเดียวไม่ดัง อย่าโทษความผิดทุกอย่างให้กับตระกูลหลี่ ผมมาหาเธอในวันนี้ เพราะจิตสำนึก อยากจะชดเชยให้กับตระกูลตงฟาง บอกตามตรง ต่อให้ผมไม่ชดเชยอะไรเลย พวกเธอก็ทำอะไรผมไม่ได้”

ตงฟางเย่นโกรธจนแทบระเบิดกับคำพูดเหล่านี้ของหลี่ฝาง แต่ต่อให้เป็นอย่างงั้น เธอก็พอมีสติอยู่บ้าง หลี่ฝางพูดไม่ผิด ความสามารถของตระกูลหลี่ ต่อให้ตระกูลไม่ชดเชยอะไรเลย ก็ไม่กล้ามีมีเรื่องกับเขา

เธอเองก็ไตร่ตรองถึงสิ่งนี้ เพราะงั้นตอนที่หวางเจี้ยนบอกว่าจะสู้กับตระกูลหลี่ให้ตายไปข้างตงฝางเย่นจึงไม่เห็นด้วย

วิธีการยอมให้ตนเองเจ็บตัวก็ไม่ยอมรักษาเอาตัวรอดแบบนี้ ไม่ว่ายังไงตงฟางเย่นก็ไม่มีทางยอม

ตระกูลตงฟางผ่านความรุ่งโรจน์มากว่าร้อยปี เธอไม่มีทางยอมให้ตระกูลที่ยิ่งใหญ่ต้องล่มสลายในมือของเธอแน่

เพราะงั้นหลังจากที่ได้ข่าวว่าหลี่ฝางเป็นฝ่ายนัดเธอ ตงฟางเย่นจึงตอบตกลงอย่างไม่ลังเล

หากสามารถใช้ยุทธของเธอ แลกกับการอารักขาตระกูลตงฟางจากตระกูลหลี่ ก็ถือว่าคุ้ม

“หลี่ฝาง ฉันต้องการให้ชดเชยอะไรก็ได้ใช่ไหม?” ตงฟางเย่นสบสายตาของหลี่ฝาง กล่าวเสียงทุ้ม

ร่างของหลี่ฝางเอนไปด้านหลังเล็กน้อย กล่าวตอบเมื่อได้ท่าที่นั่งสบายแล้ว “ไม่ใช่อยู่แล้ว หรือเธอให้ผมไปตาย ผมก็ต้องไปฉันงั้นหรือไง?”

ตงฟางเย่นหัวเราะเสียงแผ่ว จ้องมองหลี่ฝางอย่างไม่เกรงกลัว ในที่สุดเธอก็มีความเป็นคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลตงฟาง

“ฮ่าๆ วางใจเถอะ.ฉันไม่ให้นายไปตายหรอก ฉันก็ไม่คิดจะให้คนของตระกูลหลี่ไปตายด้วย สิ่งที่ฉันต้องการง่ายมาก ก็คือตระกูลหลี่หลังจากนี้ต้องเป็นที่เพิ่งพิงให้กับตระกูลตงฟาง”

เป็นที่เพิ่งพิงของตระกูลตงฟางอันที่จริงข้อเสนอนี้ไม่เกินไปนัก หลี่ฝางก็เข้าใจว่าทำไมตงฟางเย่นถึงต้องการสิ่งนี้จากเขา

ตระกูลตงฟางเป็นตระกูลใหญ่ทั้งสี่ในอดีต พวกเขาเคยมีอำนาจและความมั่งคั่งที่คนอื่นไม่สามารถต่อกรด้วยได้