บทที่ 1339 ข้อแลกเปลี่ยน

เมื่อหยูหลิงฮุ่ยได้ยินอย่างงั้น เหมือนกับว่าหัวใจกำลังหลั่งเป็นสายเลือด ทีท่าระมัดระวังในอดีตเปลี่ยนไป สายตาจ้องเขม็งไท่ซาง ตอกกลับอย่างไม่อ่อนข้อ

“ได้ นายพูดเองนะ พอดีวันนี้ทุกคนอยู่ครบ ถือว่าทุกคนเป็นพยาน นายพูดเองนะ ว่าถ้าฉันอุ้มลูกสาวแต่งงานได้ นายจะให้ของขวัญชิ้นโตกับฉัน?”

เมื่อได้ยินอย่างนั้น ไท่ซางขมวดคิ้วแน่นขึ้นกว่าเก่า ผู้หญิงคนนี้คิดจะทำอะไรกันแน่? ก่อนหน้านี้ยังร้องห่มร้องไห้อย่างหนักบอกว่ารักเขาอยู่เลย ผ่านไปไม่กี่วัน ก็เผยธาตุแท้ออกมาแล้วงั้นหรือ?

น่าขำสิ้นดี ผู้หญิงแบบเธอ นอกเสียจากผู้ชายคนไหนตาบอดถึงได้แต่งเธอเข้าบ้าน

“ขอแค่เธอแต่งานได้ จะเอาอะไรฉันให้ทุกอย่าง!” ไท่ซางคิดว่าไม่มีใครที่ยอมแต่งงานกับเธอแน่ เพราะงั้นจึงพูดออกไปอย่างงั้น

หยูหลิงฮุ่ยหัวเราะอย่างเย้ยหยัน สายตาฉายแววไม่ยอมแพ้ “ได้ นายพูดเองนะ ถึงเวลาอย่ามาเสียใจทีหลังแล้วกัน!”

หลังจบประโยค หยูหลิงฮุ่ยอุ้มท้องโตของตนเองกลับไปที่ห้อง จ้องมองแผ่นหลังที่จากไปของเธอ ไท่ซางหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ ชี้นิ้วไปที่หยูหลิงฮุ่ยตะโกนเสียงดัง

“เสียใจทีหลัง? พจนานุกรมของกูไม่เคยมีคำนี้อยู่!”

หยูหลิงฮุ่ยชะงักฝีเท้า หยุดยืนอยู่กับที่สองวินาที ก่อนที่จะก้าวเดินขึ้นไปชั้นบน

“เห้ ไท่ซาง อย่าเพิ่งด่วนสรุปสิ จะได้ไม่ตบหน้าตัวเอง” หยางฉงจ้องมองทีท่าที่เต็มไปด้วยความมั่นใจของเขา เก็บความโมโหอย่างหนัก ตวาดอย่างไม่ไว้หน้า

ไท่ซางจับจ้องหยางฉงที่โมโหแต่ไม่กล้าทำอะไร พลันหยิบขนมปังสองแผ่นยัดเข้าปาก ก่อนที่จะเดินออกไป

หลังจากที่หยูหลิงฮุ่ยมาที่บ้านพักตากอากาศ ภาพพจน์ของไท่ซางก็เสียไปโดยสิ้นเชิง โดยเฉพาะในสายตาของหยางฉงและฉินวี่เฟย ตอนนี้เขาเป็นผู้ชายเจ้าชู้สารเลวไปอย่างสมบูรณ์แบบ

อยู่ที่นี่ต่อไปก็มีแต่จะสร้างปัญหาให้กับตนเอง สู้ไม่เห็นหน้าจะดีกว่า

“เฮีย คุณท่านโกก่อนหน้านี้เราหาเจอแล้ว” หลังจากที่แก้ไขปัญหาของไท่ซาง ราฟาเอลจึงรายงานกับหลี่ฝาง

ก่อนหน้านี้คุณท่านโกหักหลังหลี่ต๋าคาง ถือวิสาสะพาตัวตงฟางเย่นไป กระทั่งตอนนี้ราฟาเอลถึงได้เบาะแสมาบ้าง

ในขณะเดียวกันพวกเขาก็ได้รู้สาเหตุที่คุณท่านโกหักหลังหลี่ต๋าคาง และได้รู้ว่าคุณท่านโกตามหาหลานสาวของเขามาโดยตลอด

แต่โกยินเธอหายสาบสูญไร้ร่องรอยตั้งแต่หลายสิบปีที่แล้ว ในผู้คนมากมายแบบนี้ ก็ไม่ต่างอะไรกับการงมเข็มในมหาสมุทร

ราฟาเอลและคนอื่นๆ ใช้อิทธิพลทั้งหมดเสาะหาอยู่สิบวัน ก็ได้ข้อมูลมาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แถมทางด้านท่านจวนพวกเขาก็ได้สืบหาแล้ว เขาไม่รู้ร่องรอยของโกยินแม่แต่น้อย เขาเพียงแค่หลอกล่อคุณท่านโกเท่านั้น

“คุณท่านโกเป็นเพื่อนของพ่อผม จะจัดการยังไง ก็แล้วแต่พ่อของผม” หลี่ฝางเช็ดมุมปาก ไม่อยากจะยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้

“เรื่องนี้ลุงหลี่ได้สั่งให้คนไปจัดการแล้ว เพียงแต่เรื่องบางอย่างค่อนข้างยุ่งยาก เกี่ยวกับตงฟางเย่น”

ก่อนที่ราฟาเองจะได้เจอตัวคุณท่านโก หลี่ต๋าคางก็ได้พบกับคุณท่านโกด้วยตนเองก่อนแล้ว

ทั้งคู่พูดคุยสองต่อสองกันอยู่นาน ส่วนคุยเรื่องอะไรนั้นราฟาเอลไม่รู้เห็นด้วย ทว่าหลังจากนั้นหลี่ต๋าคางได้ปล่อยคุณท่านโกไป และสัญญากับเขาว่าจะช่วยตามหาโกยินให้พบ

เมื่อได้ยินราฟาเอลพูดถึงตงฟางเย่น หลี่ฝางขมวดคิ้วอย่างสงสัย ตงฟางเย่นทำไม?

“เฮีย ยุทธของตงฟางเย่นถูกคนอื่นทำร้ายจนหมด” ราฟาเอลกล่าวอย่างเคร่งขรึม

เมื่อได้ยินอย่างงั้น หลี่ฝางหยุดชะงัก สีหน้าเปลี่ยนไป

แม้เขาและตระกูลตงฟางจะความสัมพันธ์ไม่ค่อยดีนัก แต่ตงฟางเย่นที่เป็นคนเดียวในตระกูลที่มีสิทธิ์สืบทอด ตอนนี้ไม่มียุทธแล้ว นี่ไม่ใช่ข่าวดีแน่