บทที่ 1342 คนเหมือนกัน

หลายปีมานี้ หลี่ฝางออกเดินทางนับครั้งไม่ถ้วน อย่างน้อยสิบวัน มากหน่อยหลายเดือน ฉินวี่เฟยชินตั้งนานแล้ว

“รู้แล้ว ที่บ้านฝากเธอด้วยนะ” หลี่ฝางก้มหน้าลงจูบฉินวี่เฟย ก่อนที่จะกระซิบที่ข้างหูของเธออย่างแผ่วเบา “วี่เฟย ผิงอันจะครบเดือนแล้ว เมื่อไหร่เธอจะมีลูกสาวให้ผม? โบราณเขาว่า เรื่องดีมาเป็นคู่”

ทีแรกคิดว่าหลี่ฝางจะพูดอะไรกับเธอ ไม่คิดเลยว่าจะเป็นเรื่องแบบนี้ ฉินวี่เฟยแก้มแดงไปถึงใบหู หยิบแขนของเขาอย่างแรง

“เป็นคุณพ่อแล้ว ทำไมถึงยังลามกแบบนี้ เรื่องแบบนี้ไม่ได้ขึ้นอยู่กับฉันจะควบคุมได้ ยังไงตอนนี้ควรมีเดี๋ยวก็มีเองแหละ”

จ้องมองทีท่าเขินอายของฉินวี่เฟย หลี่ฝางอดไม่ได้ที่จะเย้าแหย่อีกหน

“ที่รัก สองวันนี้ผมพยายามมากเลยนะ หวังว่าผมกลับมาคราวหน้า จะได้ยินข่าวดี”

“โอ๊ย! นายไปเร็วเข้า!” หลังประดินประโยคของหลี่ฝาง ในหัวของฉินวี่เฟยเกิดภาพที่ไม่เหมาะสม อับอายจนแทบจะมุดดินหนี พลันเอื้อมมือผลักหลี่ฝาง เร่งให้เขารีบออกเดินทาง

“สามีจะไปแล้ว เธอแน่ใจนะว่าจะไม่จูบลา?” ฉินวี่เฟยยิ่งอาย หลี่ฝางก็ยิ่งอยากแกล้งเธอ พลันยื่นหน้าเข้าไปใกล้ฉินวี่เฟย แสดงว่ารอยจูบของเธอ

ปฏิกิริยาของทั้งคู่ไม่เบาเลย คนอื่นต่างก็หันสายตามายังพวกเขา หยางฉงที่อยู่อีกด้านหัวเราะจนตาหยี ฉินวี่เฟยแก้มแดงก่ำ แตะลงที่ริมฝีปากของหลี่ฝางราวกับแมลงปอแตะน้ำ

“พอได้แล้วใช่ไหม? นายรีบไปเร็วเข้า คนเยอะแยะมองอยู่ น่าอายชะมัด”

หลังจูบเสร็จ ฉินวี่เฟยหมุนตัวคิดจะเดินหนี หลี่ฝางไม่พออยู่แค่นี้ คว้าแขนของฉินวี่เฟย ประกบปากของเธอจูบอย่างลึกซึ้ง

เมื่อเหล่าลูกน้องรอบกายเห็นเข้า ต่างส่งเสียงร้อง ฉินวี่เฟยโดนจูบจนขาทั้งสองข้างอ่อนยวบ ลมหายใจแรงถี่ ผ่านไปสักพักทั้งคู่จึงแยกจากกันอย่างอาลัย

“ลามก!” ฉินวี่เฟยใช้หลังมือเช็ดริมฝีปากของตนเอง ถลึงตาใส่หลี่ฝางอย่างดุดัน กระทืบเท้าอย่างโมโห หมุนตัวเข้าไปยังคฤหาสน์

เมื่อจ้องมองเงาร่างของเธอ หลี่ฝางหัวเราะเสียงแผ่ว ก่อนที่จะเดินไปที่ข้างหยางฉง ก้มลงจูบผิงอันที่ดูดนิ้วของตนเอง

“เสี่ยวฉง ผมไปก่อน รอผมกลับมานะ”

หยางฉงพยักหน้าอย่างว่าง่าย ในสายตาเต็มไปด้วยความอาลัย หลังจากที่หลี่ฝางฟื้นความจำ ทั้งคู่ก็ไม่ค่อยได้มีเวลาอยู่ด้วยกัน

อุตส่าห์กลับมาได้ไม่กี่วัน กำลังอยู่ในช่วงที่หวานแหวว หลี่ฝางก็ต้องไปอีกแล้ว หยางฉงอาลัยอย่างมาก

“พี่หลี่ฝาง พี่ต้องปลอดภัยกลับมานะ ฉันไปที่วัดผู่ถัวขออันนี้เพื่อรักษาความปลอดภัยกับพี่โดยเฉพาะ พี่เก็บเอาไว้กับตัวนะ” หยางฉางดึงมือของหลี่ฝางมาไว้ นำถุงผ้าสีแดงที่มีขนาดเล็กวางเอาไว้บนฝ่ามือของเขา

“วางใจเถอะ เธอกับลูกรอพี่อยู่บ้านเถอะ” หลี่วางเก็บยันต์มาไว้ จูบลาหยางฉงก่อนที่จะขึ้นไปยังรถเพื่อมุ่งไปที่สนามบิน

หลังจากที่หลี่ฝางและคนอื่นๆ ออกเดินทาง อากาศที่แจ่มใสกลับเปลี่ยนไป เมฆหมอกดำปิดบังท้องฟ้าของเมือง มือทั้งสองข้างของหยางฉงทาบอกยืนอยู่ที่ริมหน้าต่าง จ้องมองท้องฟ้าอย่างเป็นกังวล

“ทำไมอากาศคิดจะเปลี่ยนก็เปลี่ยนเลยล่ะ เมื่อกี้ยังแดดออกอยู่เลย ดูท่าทีแล้ว อีกเดี๋ยวคงจะฝนตกหนัก ไม่รู้ว่าจะกระทบเที่ยวบินของพวกพี่หลี่ฝางไหม”

หยางฉงถอนหายใจ ด้วยความรู้สึกไม่สบายใจ

“เธอนี่นะ ชอบกังวลคิดมากจะแก่ไวนะ หลี่ฝางบินบ่ายสองครึ่ง ตอนนี้คงบินแล้วครึ่งชั่วโมง ฝนตกนี่ไม่กระทบกับพวกเขาหรอก วางใจเถอะ”

เมื่อเทียบกับหยางฉง ฉินวี่เฟยใจเย็นกว่ามาก เธอนำผ้าผืนหนึ่งคลุมไหล่ให้กับหยางฉง ตบบ่าของหยางฉงเพื่อปลอบใจ