บทที่ 1343 ล่อเสือออกจากป่า

ขัดขืนอยู่ครึ่งค่อนวัน มือที่พันธนาการทั้งคู่เอาไว้ราวกับกรงเล็บเหล็ก ไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย แถมอาซาโทสยังมีความรู้สึกชอบใจอีกต่างหาก พลันยื่นปากเข้าไปใกล้ใบหูของฉินวี่เฟยอย่างวิตถาร กล่าวอย่างเสน่ห์หา

“ผู้หญิงที่งดงามอย่างพวกเธอ อยู่กับคนไม่เอาถ่านอย่างหลี่ฝางช่างน่าเสียดาย เธอลองอยู่กับฉันไหม ฉันจะเอ็นดูรักใครดูแลพวกเธอเป็นอย่างดีเลยล่ะ”

“แกฝันไปเถอะ! ไอ้สารเลว! ปล่อยฉันนะ!” ฉินวี่เฟยสัมผัสได้ถึงลมหายใจของชายหนุ่ม รู้สึกสะอิดสะเอียน ตอกกลับอย่างไม่ลังเล

“คุณพ่อ! ช่วยด้วย! มีใครอยู่บ้าง!” เมื่อหยางฉงเห็นว่าขัดขืนไร้ผล จึงตะโกนขอความช่วยเหลือ

ปฏิกิริยาของทั้งคู่ทำให้อาซาโทสบันดาลโทสะ สายตาที่ฉายแววความหวังเต็มไปด้วยความดุดันที่เย็นชา ใช้แขนล็อกคอของฉินวี่เฟยและหยางฉง กล่าวอย่างข่มขู่

“อย่าดื้อรั้นไปหน่อยเลย ไม่เป็นผู้หญิงของกูก็ไปตายซะ”

เมื่อจบประโยค แขนของอาซาโทสรัดแน่น ฉินวี่เฟยและหยางฉงรู้สึกว่าลำคอจะหักให้ได้ อากาศในปอดก็น้อยลงทุกที

มือทั้งสองข้างของทั้งคู่ข่วนอาซาโทสแน่น แต่กลับไร้ประโยชน์แม้แต่น้อย ดวงตาของทั้งคู่รู้สึกหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ น้ำตาไหลเอ่อออกมาจากขอบตาอย่างควบคุมไม่ได้

“เจ้าสาม พอสมควรแล้ว” ในขณะที่ฉินวี่เฟยและหยางฉงคิดว่าตนเองกำลังจะสิ้นใจตาย ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงของชายหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้น

เพราะประโยคนี้เอง แขนที่ล็อกคอของพวกเธอแน่นก็ค่อยๆ คลายออก อากาศบริสุทธิ์ปะทะเข้าสู่ปอด ฉินวี่เฟยและหยางฉงอดไม่ได้ที่จะสำลักไอต่อเนื่อง

ผ่านไปอยู่นานกว่าพวกเธอจะดีขึ้น นาทีที่แหงนหน้าขึ้น ฉินวี่เฟยและหยางฉงก็สงสัยว่าพวกเธอเกิดภาพหลอนไปเอง

เพราะตรงหน้าของเธอปรากฏชายสองคนที่มีใบหน้าเหมือนกันยืนอยู่

“คืนลูกของฉันมา!” หยางฉงเหลือบเห็นในมือของอาซาโทสคนหนึ่งในนั้นถือตู้ทารกเอาไว้ จึงพุ่งเข้าไปที่ชายหนุ่มอย่างบ้าคลั่ง

เมื่อชายหนุ่มคนนั้นเห็นหยางฉงมุ่งไปที่เขา จึงชูตู้ทารกสูงขึ้นเหนือหัว ก้มเหลือบมองเธอ ก่อนที่จะกล่าวกับอาซาโทสอีกคนด้วยสีหน้าเย็นชา

“เจ้าสาม ควรไปได้แล้ว”

คนที่ชื่อเจ้าสามเหมือนว่าจะเชื่อฟังคำสั่งของบุคคลนั้นมาก พลันกระแทกมือที่ท้ายทอยของฉินวี่เฟยและหยางฉง ภาคหน้าของพวกเธอดำมืดก่อนสลบไป

“เมื่อกี้ฉันให้คนล่อหลี่ต๋าคางออกไปแล้ว เป้าหมายในครั้งนี้ของเราคือพาตัวของลูกและภรรยาของหลี่ฝางไป ไม่ต้องต่อสู้”

ชายหนุ่มมุ่งออกไปด้านนอกพร้อมกับกล่าว

เจ้าสามแบกฉินวี่เฟยและหยางฉงเอาไว้เดินตามหลังของเขาอย่างว่าง่าย ไม่กล้าต่อต้านคำสั่งของเขา

ที่หน้าคฤหาสน์ในตอนนี้มีรถตู้สีดำคันหนึ่งจอดรออยู่ ชายชุดดำสองคนที่ยืนอยู่หน้าประตูรถเมื่อเห็นทั้งสองกลับออกมาแล้ว

เหล่าบอดี้การ์ดที่เฝ้าอยู่ที่รอบๆ สถานตากอากาศ ในตอนนี้ต่างก็ล้มลงกับพื้น เลือดสีแดงสดไหลออกมาจากร่างของพวกเขา กลายเป็นลำธารเล็กๆ

เผชิญกับภาพนองเลือดที่โหดร้ายเหล่านี้ ทั้งคู่ไม่แม้แต่กะพริบตา เข้าไปนั่งบนรถ

“คุณท่านโก ท่านแน่ใจนะว่าคนเมื่อกี้นี้คือยินยิน?” หลี่ต๋าคางที่ตามคุณท่านโกออกมาพร้อมกันจากที่สถานตากอากาศกล่าวถามอย่างสงสัย

เมื่อสักครู่หลี่ต๋าคางกำลังรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับโกยินกับคุณท่านโก ทว่าเงาร่างหนึ่งแล่นผ่านหน้าต่าง

คุณท่านโกที่ใจเย็นในทีแรกผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ บอกว่าคนนั้นคือโกยิน หลี่ต๋าคางเต็มไปด้วยความสงสัย แต่ก็ยังคงไล่ตามออกมาด้วย

แม้เขากับโกยินจะไม่ได้เจอกันมานาน แต่ก็ยังพอจำได้บ้าง เธอคนนั้นมีหน้าตาที่คล้ายกับโกยิน แต่เธอกลับไม่ได้หยุดลงเมื่อได้ยินเสียงของคุณท่านโก กลับวิ่งออกไปที่ด้านนอก