บทที่ 1344 ใครก็ตามที่ผูกมัดฉันตาย

เห็นได้ชัดเลยว่าอาซาโทสนั้นกะจะเอาเมี๋ยวชุ่ยให้ถึงตาย แต่ยังดีที่ก่อนหน้านี้เมี๋ยวชุ่ยเคยฝึกการแกล้งตาย เธอเลยสามารถทำให้ตัวของตัวเองนั้นเข้าสู่การหลับลึกได้ เลยสามารถทำให้เหมือนกับว่าเธอตายไปแล้วได้

หลังจากที่อาซาโทสมั่นใจแล้วว่าเมี๋ยวชุ่ย ‘ตาย’ แล้ว ก็พาเสี่ยวผิงอันจากไป

“คุณจะบอกว่าอาซาโทสฟื้นขึ้นมางั้นเหรอ？แถมเขายังพาตัวผิงอันไปอีกงั้นเหรอ？” หลังจากที่หลี่ต๋าคางได้ฟังเมี๋ยวชุ่ยเล่าแล้ว ก็ดูไม่ดีเลยแม้แต่น้อย

ใบหน้าอึมครึมเหมือนเมฆดำ ภายใต้แววตามีแต่ความโกรธ

“ที่รัก คุณรีบติดต่อท่านผู้อาวุโสเถอะ ฉันคิดว่าเรื่องนี้มันไม่ใช่ง่ายๆ แล้วล่ะ จะเกิดอะไรขึ้นกับผิงอันไม่ได้ ฉันจะไปช่วยเขา”

เมี๋ยวชุ่ยพยายามยันตัวจะลุกขึ้นมา แต่ตัวของเธอนั้นหนักเกินไป ยังไม่ทันจะยืนดีก็เซลงกับฟื้น ยังดีที่หลี่ต๋าคางมือไวเลยกอดเอาไว้ทัน ครั้งนี้เลยไม่ทำให้เจ็บตัวซ้ำสอง

“ที่รัก คุณอย่าร้อนใจไป ตอนนี้ร่างกายคุณอ่อนแอมาก อย่าหุนหัน เรื่องนี้เดี๋ยวฉันจะจัดการเอง ฉันจะต้องทำให้คนพวกนั้นมาชดใช้เอง”

หลี่ต๋าคางกอดเมี๋ยวชุ่ยเอาไว้ ก่อนจะเดินออกไปด้านนอก

หลังจากที่ท่านผู้อาวุโสรู้ว่าเกิดเรื่องขึ้นที่สถานตากอากาศแล้ว เขาที่มีสีหน้านิ่งเฉยก็ร้อนรนขึ้นมา

ขนาดตอนที่หลี่ต๋าคางไปถึงต้าเซี่ยหลงเช่วแล้ว เขายังเดินออกมารับหลี่ต๋าคางกับเมี๋ยวชุ่ยที่ด้านหน้าด้วยตัวเองเลย

“พวกพ้องต๋าคาง คุณจะต้องคุมอารมณ์เอาไว้ให้ได้นะ อย่าหุนหันพลันแล่น เรื่องนี้พวกเราสืบได้แล้ว คุณรออีกสักหน่อย เดี๋ยวก็จะมีข่าวคราวแล้วล่ะ”

ท่านผู้อาวุโสเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก พลางพูดด้วยน้ำเสียงเอาอกเอาใจหลี่ต๋าคาง

แต่หลี่ต๋าคางนั้นกลับไม่ได้อยากจะฟังเขาสักเท่าไหร่ เลยเห็นเพียงหลี่ต๋าคางชายตามองท่านผู้อาวุโสอย่างเย็นชาเล็กน้อย พลางพูดด้วยเสียงเย็นจับใจ

“พวกเขาแทบจะมาขี้บนหัวกูอยู่แล้ว แกยังจะบอกให้เก็บอารมณ์ไว้อีกเหรอ？ท่านผู้อาวุโส ไม่ว่าครั้งนี้คุณจะพูดอย่างไร พวกอ่อนหัดที่ญี่ปุ่นนั่นก็อย่าหวังว่าจะมีชีวิตต่อไปเลย”

เมื่อพูดจบ หลี่ต๋าคางก็กอดเมี๋ยวชุ่ยที่หลับใหลอีกครั้งก่อนจะเดินตรงเข้าไปในห้องวิจัยของต้าเซี่ยหลงเช่ว

“ท่านผู้อาวุโส แล้วนี่จะทำอย่างไรดี？ถ้าเกิดหลี่ต๋าคางทำอะไรขึ้นมาจริงๆ หัวหน้าเกรงว่าจะนั่งไม่คิดแล้วล่ะ”

หลิวฮุยเห็นเงาของหลี่ต๋าคางที่ห่างไปไกล ก็ถามด้วยความหนักใจ

“เห้อ ครั้งนี้คนญี่ปุ่นพวกนั้นมาแตะกับสิ่งที่ไม่ควรของหลี่ต๋าคางแล้วจริงๆ เกรงว่าวันนี้มันจะเปลี่ยนไปจริงๆ”

ท่านผู้อาวุโสคิดถึงผลที่หลี่ต๋าคางจะระเบิดออกมาก็ปวดหัวเป็นอย่างมาก เขาคิดไม่ตกจริงๆ คนญี่ปุ่นพวกนั้นจะไปยั่วโมโหเพื่ออะไรกันนะ？ไม่อยากมีชีวิตอย่างยืนยาวหรือไง？

หรือพวกเขาคิดว่าหลี่ต๋าคางนั้นน่ากลั่นแกล้งเหมือนที่ตาเห็นจริงๆ งั้นสิ？

หลายปีมานี้ถ้าไม่ใช่เพราะหัวหน้าสั่งการหลี่ต๋าคางเอาไว้ ไม่ให้เขาทำอะไรบ้าๆ ไม่แน่ว่าองค์กรต้าเซี่ยหลงเช่วนั้นคงจะไม่มีทางก่อร่างสร้างตัวขึ้นมาได้

ชายคนนี้ถ้าเกิดว่าเขาโกรธขึ้นมาจริงๆ ละก็ คงจะไม่มีใครบนโลกใบนี้ที่จะขวางเขาเอาไว้ได้เลยล่ะ

“หลิวฮุย ช่วยฉันต่อสายกับหัวหน้าหน่อยสิ เรื่องในครั้งนี้เหมือนจะปิดเอาไว้ไม่อยู่แล้วล่ะ”

ท่านผู้อาวุโสถอนหายใจหนักอีกครั้ง เพราะได้คิดสิ่งที่เลวร้ายที่สุดเอาไว้ในใจแล้ว

“ท่านผู้อาวุโส ภรรยาของฉันน่ะฝากคุณดูแลก่อนสักพักก็แล้วกัน” หลี่ต๋าคางมองเมี๋ยวชุ่ยที่หลับใหล ด้วยสีหน้าเคร่งเครียดจนน่ากลัว

“พวกพ้องต๋าคาง คุณมั่นใจเหรอว่าจะทำแบบนี้น่ะ？คุณรู้ไหมว่าพวกเบื้องบนนั้น……”

ตอนแรกท่านผู้อาวุโสยังอยากจะโน้มน้าวหลี่ต๋าคาง เพื่อหวังว่าเขาจะเปลี่ยนใจได้ แต่เมื่อเขาพูดไปครึ่งหนึ่ง หลี่ต๋าคางก็พูดตัดบทขึ้นมา

“คุณไม่ต้องมาโน้มน้าวฉัน คนพวกนั้นสมควรตาย พวกเขามาเล่นกับขีดจำกัดของฉันมาหลายครั้งแล้ว ก็อย่าโทษว่าฉันลงมือหนักไปก็แล้วกัน”