บทที่ 1346 การฟื้นคืนชีพของเมพอ้าน

“คุณเป็นใครกันแน่เนี่ย？” หลี่ฝางมองชายคนนั้น พลางถามด้วยความระแวงระวัง

“เป็นคำถามที่ดี” หลังจากที่ได้ฟังเสียงของหลี่ฝางก็ยิ้มพลางปรบมือ จากนั้นจึงพูดขึ้น

“ฉันเป็นใครงั้นเหรอ？ฉันเองก็อยากรู้ว่าฉันเป็นใครเหมือนกัน ตอนแรกฉันชื่อนัยเหลียง จากนั้นพวกเขาก็เรียกฉันว่านักรบมือหนึ่งของญี่ปุ่น แล้วจากนั้นพวกเขาก็เรียกฉันว่าท่านยมบาล แล้วจากนั้น ฉันก็กลายเป็นอาซาโทส แล้วก็เป็นฝ่าบาทที่เขาว่ากัน”

ไขจี๋เออที่อยู่ข้างๆ เมื่อได้ยินดังนั้นเสียงก็เปลี่ยนไปทันที พลางถอยออกห่างด้วยสายตาเบิกโพลงที่ไม่อยากจะเชื่อ

“คุณ คุณคือนัยเหลียงงั้นเหรอ？เป็นไปไม่ได้！นัยเหลียงนั้นเป็นคนเมื่อหลายร้อยปีก่อน！เขานั้นตายไปตอนที่เกิดศึกนักรบครั้งแรก คุณจะเป็นเขาได้อย่างไร！”

สำหรับการไล่ล่ายุทธภพอย่างบ้าคลั่งนั้น ไขจี๋เออกับไขบู๊เกอทั้งสองเข้าใจนักรบที่มีชื่อเสียงในประวัติศาสตร์มากเลยทีเดียวล่ะ

ดังนั้นตอนที่ชายคนนี้พูดชื่อตัวเองออกมา เขาเลยรู้ตัวตนของนัยเหลียง

ตามบันทึกของประวัติศาสตร์ นัยเหลียงนั้นเป็นนักรบญี่ปุ่นที่รักชาติคนหนึ่ง เคยชนะมาก่อนอย่างสวยงามในศึกนักรบครั้งที่หนึ่ง จนมีคนญี่ปุ่นให้เพลงยกย่องเลยล่ะ

แถมนัยเหลียงนั้นไม่ได้หน้าตาแบบนี้ ชายที่อยู่ตรงหน้าจะเป็นนัยเหลียงได้อย่างไร

“ฮ่าๆ คิดไม่ถึงเลยว่าจะโกหกคนมาเป็นเวลาร้อยกว่าปีได้ คำโกหกของฉันมันจะสมบูรณ์แบบเป็นอย่างมาก！” หลังจากที่ได้ยินคำพูดของไขจี๋เออ ชายคนนั้นก็หัวเราะขึ้นมาอย่างจัง ในแววตาก็มีความบ้าคลั่งขึ้นมาไม่น้อย

นัยเหลียงในตอนนั้นทำให้หลี่ฝางรู้สึกเหมือนบ้าไปแล้ว ถ้าไม่ใช่คนบ้า จะมาบอกว่าตัวเองเป็นคนในประวัติศาสตร์ร้อยกว่าปีได้อย่างไร？

“ในประเทศจีนของพวกคุณ มีความคิดที่โด่งดังเป็นอย่างมาก ก็คืออมตะ ฉันคือคนที่เป็นอมตะจริงๆ อย่างไรล่ะ ตั้งแต่ตัวตนแรกของฉันอย่างนัยเหลียง ฉันก็ลองการวิจัยที่จะหาทางไม่แก่ตายตลอด”

“แต่ไม่ว่าฉันจะวิจัยอย่างไร ก็ไม่มีทางทำให้ตัวตนนั้นเต่งตึงเหมือนเดิมได้ สุดท้ายฉันเลยคิดวิธีหนึ่งออกมาได้ นั่นก็คือการเปลี่ยนร่าง แล้วเอาจิตวิญญาณของฉันเปลี่ยนไปอยู่ในที่ที่แข็งแกร่ง แข็งแรง และสมบูรณ์แบบกว่าเดิม”

“จากนั้นก็มีเทคโนโลยีการโคลนนิงเกิดขึ้นมา มันทำให้ฉันเปลี่ยนร่างได้เรื่อยๆ แต่การเกิดใหม่แบบนี้มันก็ไม่ดีเสมอไป ฉันเลยเริ่มจัดการกับตำนานโบราณ หวังว่าขณะเดียวกับการเกิดนั้นจะย้ายกำลังการสู้ที่แข็งแกร่งไปด้วย”

“เมื่อพยายามมามากมาย ฉันก็ทำสำเร็จแล้ว ตอนแรกฉันคิดว่าจะพอแค่นี้ แต่จากนั้นฉันก็พบโดยบังเอิญ มันทำให้ฉันรู้ว่ามีเทพหมิงเทพอ้านกับเทพไท่จี๋อยู่ ฉันสนใจการวิจัยกับเทพอ้านเป็นอย่างมาก เลยจัดให้คนไปสืบหาข้อมูลเกี่ยวกับเทพอ้านไม่หยุดหย่อน”

“หลังจากที่ฉันรู้ว่าวิญญาณของเทพอ้านนั้นมีอยู่บนโลกแล้ว ฉันก็ตัดสินใจว่าจะทำให้เขาฟื้นคืนชีพ เพียงแค่เทพอ้านฟื้นคืนชีพ งั้นฉันก็สามารถที่จะเป็นอมตะได้เหมือนกัน”

นัยเหลียงนั้นมองหลี่ฝางด้วยความละโมบ พลางมีรอยยิ้มอย่างกระหายเลือด แววตาของเขานั้น เหมือนกับเป็นสัตว์ร้ายเลยล่ะ มันทำให้หลี่ฝางรู้สึกไม่สบายใจเลย

“คุณบ้าไปแล้วเหรอ？ถ้าเกิดเทพอ้านเขาฟื้นคืนชีพขึ้นมาจริงๆ โลกนี้คงวุ่นวายไปหมด หรือว่าคุณจะใช้ความสงบของโลกใบนี้ มาเพื่อแลกกับความต้องการของคุณเองงั้นเหรอ？”

หลี่ฝางคิดว่าการกระทำของนัยเหลียงนั้นมันไม่สามารถใช้คำว่าบ้าคลั่งมาอธิบายได้แล้ว เขาคิดไม่ถึงเลยว่าโลกใบนี้จะมีคนที่ทำอะไรบ้าๆ เพื่อให้เป็นอมตะ

ทุกอย่างนั้นมันเกิดขึ้นและดับไปเป็นวงจร ธรรมชาติมีกฎของมันเอง แม้ว่าจะเป็นเทพไท่จี๋ที่เป็นบรรพบุรุษของเหล่านักรบ เขาเองก็ต้องมีวันที่ร่วงหล่นอยู่ดี

เทพนั้นยังทำให้คงอยู่ตลอดไปไม่ได้เลย แล้วคนอย่างนัยเหลียงจะขัดกฎธรรมชาติได้อย่างไร จะสู้ฟ้างั้นเหรอ？

“สำหรับฉันโลกนี้มันมีค่าอะไรงั้นเหรอ？อีกอย่าง ถ้ารอเทพอ้านฟื้นคืนชีพ เขาจะต้องยอมอ่อนต่อฉัน แล้วเมื่อนั้นโลกทั้งใบก็จะเป็นของฉันแน่นอน”

มองออก ว่านัยเหลียงนั้นไม่ได้ใส่ใจเทพอ้านเลยด้วยซ้ำ หลี่ฝางมองความทะเยอทะยานของเขาออกอย่างทะลุปรุโปร่ง

“เหอะ คิดไม่ถึงเลยว่าความทะเยอทะยานของคุณมันจะมากขนาดนี้ โลกทั้งใบจะเป็นของคุณงั้นเหรอ？คุณอย่าดูถูกเทพอ้านมากเกินไป？คุณเอาความมั่นใจมาพูดแบบนี้ได้อย่างไร เทพอ้านจะยอมสยบต่อคุณงั้นเหรอ？”

หลี่ฝางกับเทพอ้านใช้ร่างเดียวกันมาช่วงหนึ่งแล้ว เทพอ้านเป็นคนอย่างไรนั้นเขาเข้าใจมากที่สุดแล้วล่ะ