บทที่ 1349 การเปลี่ยนแปลง

หลี่ต๋าคางมองท่าทีบ้าคลั่งของเขาพลางขมวดคิ้ว อยากจะจัดการนัยเหลียงให้ได้เสียก่อน แต่เขาเพิ่งจะขยับ เทพอ้านก็วาร์ปเข้ามาอยู่ข้างกายเขาแล้ว พลางหยุดการโจมตีของหลี่ต๋าคาง

“คู่แข่งของแกก็คือฉัน”

เทพอ้านมองหลี่ต๋าคางพลางยิ้มอย่างเหยียดหยาม จากนั้นจึงใช้มือม้วนพลังแห่งการเขมือบกลืนพลางจู่โจมเข้าไปในหน้าอกของเขา

ดีที่หลี่ต๋าคางมีเกราะป้องกันสีทองป้องกันเอาไว้ ถึงแม้คนจะถูกทำร้ายจนกระเด็น แต่กลับไม่ได้รับผลกระทบอะไรจากพลังแห่งการเขมือบกลืนเลย

หลี่ต๋าคางที่ล้มอยู่ที่พื้นเช็ดมุมปากที่แตก ก่อนจะถุยเลือดออกมาอย่างเต็มแรง

เขาเป็นเทพมาหลายปี นี่เป็นครั้งแรกที่ถูกคนทำให้มาถึงจุดนี้

หลังจากที่หายใจเข้าลึกๆ แล้ว หลี่ต๋าคางใช้ผนึกที่อยู่บนตัวคลายออกชั้นหนึ่งอีกครั้ง จนเกิดพละกำลังเก้าส่วนขึ้นมา

ประตูเทพบนหัวของเขานั้นแทบจะถูกเปิดออกทั้งหมด หลังคาบนหัวเองก็ถูกบดขยี้จนพังทลายเพราะได้รับผลกระทบจากแรงที่แข็งแกร่งของเขาด้วย

ฟ้าที่ดูสดใสในตอนแรกนั้นจู่ๆ ก็มีม่านเมฆสีดำเข้าปกคลุมในทันที ก่อนจะมีลมพัดมาเป็นระยะๆ ฉินวี่เฟยและคนอื่นๆ ที่เพิ่งจะเข้าไปในคฤหาสน์เก่าเมื่อได้เห็นก็งงเป็นไก่ตาแตก ก่อนจะยืนอึ้งอยู่กับที่

“นี่ก็คือเทพเหรอ？แข็งแกร่งจัง” ราฟาเอลมองหลี่ต๋าคางที่ลอยอยู่กลางอากาศ พลางพูดคนเดียวด้วยความอึ้งค้างไป

ตอนที่พวกเขากำลังตกใจกับพละกำลังของหลี่ต๋าคางอยู่นั้น เสี่ยวผิงอันที่อยู่ในอ้อมกอดของหยางฉงจู่ๆ ก็ร้องไห้ขึ้นมา

เสียงในลำคอนั้นทำให้ทุกคนกลับสู่โลกแห่งความจริง หยางฉงเลยรีบกล่อม

“เด็กน้อย ไม่ต้องร้องไห้แล้วนะๆ แม่อยู่นี่ไง เดี๋ยวแม่จะพาไปโรงพยาบาลเองนะ”

หลายๆ คนที่มีสติกลับมาแล้วก็ไม่ได้สนใจสถานการณ์ของทางหลี่ต๋าคางอีกแล้ว แต่รีบไปที่โรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด

ฉากใหญ่อลังการแบบนี้มันดึงดูดความสนใจของคนอื่นในทันที มีคนที่ล้อมอยู่ไม่น้อยเลยที่หยิบกล้องขึ้นมาถ่ายฉากที่ไม่น่าเชื่อนี้

“ให้ตายเถอะ นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย？ถ่ายหนังหรือไง？ทำเอฟเฟกต์ได้ดีเกินไปแล้วนะเนี่ย！”

“ปีศาจ！ทุกคนรีบหนีไปเถอะ！ถ้าไม่วิ่งเดี๋ยวจะไม่ทันแล้วนะ！”

“เป็นไปไม่ได้หรอกมั้ง？นี่มันยุคไหนแล้ว พวกคุณยังเชื่อเรื่องปีศาจอะไรอีกเหรอ ฉันว่าน่าจะเป็นพวกสมองพิการที่ไหนที่ทำออกมาเพื่อดูดความสนใจมากกว่า”

……

ทุกคนต่างวิจารณ์หลี่ต๋าคางกับเทพอ้านไปต่างๆ นานา ทั้งหมดต่างเดาว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ท่านผู้อาวุโสในตอนนี้กำลังนั่งเปิดคลิปการประชุมอยู่ที่ห้องทำงานของต้าเซี่ยหลงเช่ว

“นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่！ฉันให้แกดึงหลี่ต๋าคางเอาไว้ไม่ใช่เหรอ？ทำไมถึงได้ไปที่ญี่ปุ่นได้ล่ะ！”

หน้าจอคอมพิวเตอร์นั้นกำลังมีคนใส่สูทคนหนึ่ง เป็นชายวัยกลางคนใส่สูท เขาในตอนนี้กำลังโกรธเลยดูร้ายกาจอย่างเห็นได้ชัด บนหน้าผากก็มีเส้นเลือดปูด พลางชี้ไปที่คลิปที่โด่งดังบนอินเทอร์เน็ตแล้วด่าออกมา

เมื่อเทียบกับความขี้โมโหของเขานั้น ท่านผู้อาวุโสดูใจเย็นกว่ามาก เขานั่งลงบนเก้าอี้อย่างไร้อารมณ์ พลางมองชายวัยกลางคนบนหน้าจอพูด

“ฉันขวางเอาไว้แล้ว แต่ก็ขวางเอาไว้ไม่อยู่”

“ขวางไม่ได้งั้นเหรอไอ้งั่ง！กูเห็นมึงไม่อยากจะขวางเลยด้วยซ้ำ！แกอย่าลืมนะ ตอนนี้แกนั่งอยู่บนตำแหน่งนี้ ทั้งหมดก็เป็นเพราะฉัน！แกเชื่อไหมว่ากูดึงมึงลงมาได้เดี๋ยวนี้เลย！”

“ขนาดหลี่ต๋าคางยังขวางไว้ไม่ได้ กูเลี้ยงคนไร้ประโยชน์มาเพื่ออะไรกัน？เลี้ยงหมายังรู้จักเฝ้าบ้าน คนไร้ประโยชน์อย่างพวกแกเอาแต่หาเรื่องวุ่นวายทำอะไรได้บ้าง？”

ชายวัยกลางคนนั้นไม่พอใจกับคำตอบของท่านผู้อาวุโสเป็นอย่างมาก เลยตบโต๊ะด้วยความโกรธ แถมยังขู่ท่านผู้อาวุโสอีกด้วย