บทที่ 1350 การต่อสู้ระหว่างเทพผู้ยิ่งใหญ่

หลังจากที่หลี่ต๋าคางจากไปแล้ว หลิวฮุยก็จะจัดคนไปช่วย แต่ว่าภายใต้คำสั่งนั้นก็ถูกท่านผู้อาวุโสหยุดเอาไว้

เรื่องในวันนี้มันเปลี่ยนมาถึงจุดนี้แล้ว ในใจของหลิวฮุยก็แอบรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา

“พวกคุณไปแล้วช่วยอะไรได้เหรอ？สงครามนี้ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาอย่างพวกเราจะเข้าไปยุ่งด้วยได้แล้วล่ะ สิ่งที่พวกเราสามารถทำได้ ก็คือการรอดูผลที่จะเกิดขึ้นแล้วล่ะ”

ท่านผู้อาวุโสเอนหลังพิงเก้าอี้ด้วยความเหนื่อยอ่อน พลางพูดด้วยความไร้เรี่ยวแรง

เมื่อได้ยินดังนั้น หลิวฮุยเองก็ปิดปากลง ท่านผู้อาวุโสพูดไม่ผิดเลย การต่อสู้แบบนี้ถ้าไม่ใช่คนมากฝีมือที่อยู่เหนือกว่าแดนเทพ คนอื่นๆ เกรงว่าจะไม่มีใครอยู่ใกล้เลยด้วยซ้ำ

“โหลๆ พละกำลังเก้าส่วนงั้นเหรอ？หลี่ต๋าคาง คุณดูถูกฉันเกินไปหรือเปล่า？” เทพอ้านมองหลี่ต๋าคางที่อยู่บนสุด ก่อนจะถามพลางยิ้มอย่างร้ายกาจ

ถึงแม้เขาจะรู้ว่านัยเหลียงฉีดอะไรเข้าสู่ร่างกายของตัวเอง แต่ยาปรุงนั้นมันเป็นของดีจริงๆ ไม่เพียงแค่ทำให้รังสีแห่งนภาที่เซียนผู้ยิ่งใหญ่ใส่เข้าไปในร่างกายของหลี่ฝางแตกออก แต่ยังทำให้พลังแห่งการเขมือบกลืนนั้นเพิ่งมากขึ้นเกือบครึ่งเลยล่ะ

ถึงแม้กำลังในร่างกายของหลี่ฝางจะยังห่างจากช่วงเวลารุ่งโรจน์ของตัวเอง พละกำลังแบบนี้บนโลกมันก็เพียงพอที่จะถูกเรียกว่าราชาแล้วล่ะ

ในใจของเทพอ้านตอนนี้โอ่อ่าเป็นอย่างมาก โดยที่คนอื่นไม่ได้อยู่ในสายตาเลยแม้แต่นิดเดียว

หลี่ต๋าคางมีแววตานิ่งไป ก่อนจะปล่อยก๊าซออกมาทางปาก แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา จากนั้นกลับออกแรงที่เท้า ก่อนจะตรงเข้าไปหาเทพอ้านทันที

พละกำลังเพิ่มขึ้นอีกครั้งร่างกายของเขาก็เฉียบแหลมและรวดเร็วมากขึ้น แถมการออกหมัดก็รุนแรงกว่าแต่ก่อนไม่น้อยเลย

เทพอ้านที่ไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาในตอนแรกนั้นก็มีสีหน้าค่อยๆ เปลี่ยนไป เลยป้องกันการโจมตีของหลี่ต๋าคาง และโจมตีกลับด้วย

ยิ่งเขาสู้กับหลี่ต๋าคางก็ยิ่งตกใจมากขึ้น แม้หลี่ต๋าคางจะไม่ได้เปิดประตูเทพออกทั้งหมด แต่พละกำลังกลับห่างกันเป็นอย่างมากแล้ว

เกราะป้องกันสีทองในตอนแรกนั้นกลายเป็นเสื้อเกราะตัวหนึ่งแล้ว มันห่อหุ้มตัวของหลี่ต๋าคางเอาไว้ พลังแห่งการเขมือบกลืนของเทพอ้านนั้นแทบจะทำอะไรเขาไม่ได้เลย

เมื่อเทพอ้านรู้ตัวว่าดูถูกคู่ต่อสู้เกินไปก็ค่อยๆ มีความอาฆาตในแววตา ก่อนจะเปล่งเสียงออกมา พลางเอาพละกำลังของตัวเองปล่อยออกมาอย่างเต็มกำลัง

พวกเขาทั้งสองสู้กันอย่างรวดเร็วจนเหมือนจะไม่เห็นแม้แต่เงาแล้ว ภายในเวลาไม่กี่วินาทีแต่กลับสู้กันไปราวๆ ร้อยกระบวนท่าแล้ว

ชั้นบรรยากาศบนฟ้านั้นมันแปลกมากกว่าเมื่อครู่ บนหัวของพวกเขานั้นมีเมฆฝนขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นมา สายฟ้าสีทองนั้นฟาดผ่านลงมา จากนั้นก็มีเสียงฟ้าร้องดังขึ้นทั้งใกล้และไกล

คนที่ล้อมดูอยู่รอบๆ เพิ่งจะเห็นถึงความผิดปกติ ก่อนจะรีบเก็บโทรศัพท์ พลางวิ่งหนีแยกย้ายกันไป

เทพอ้านที่ปล่อยพลังถึงขีดสุดปล่อยหมัดต่อยไปที่ตัวของหลี่ต๋าคาง เสื้อเกราะที่แข็งแกร่งไร้เทียมทางนั้นก็เกิดรอยร้าวเล็กๆ หลี่ต๋าคางที่รับมือกับเขาได้นั้นกลับค่อยๆ กลับเสียเปรียบแล้ว

“คนที่ใส่เสื้อเกราะสีทองนั้นเหมือนจะไม่ไหวแล้ว คุณดูสิเขาถูกต่อยจนถอยถดไปด้านหลัง”

“ผู้กล้าหาญสีทอง ต่อยเลยสิ！ล้มปีศาจสีดำให้ได้เลย！”

“อั้ยหยา！ผู้กล้าหาญสีทองคุณสู้กับสิ！ใช้หมัดต่อยปีศาจขนดำไปเลย！”

“ปีศาจสีดำสู้ๆ ！ล้มผู้กล้าหาญสีทองให้ได้เลย！”

……

บางคนที่ไม่กลัวตายนั้นก็ส่วนเสียงให้หลี่ต๋าคางกับเทพอ้านสู้กัน แถมยังให้ชื่อประหลาดๆ กับพวกเขาด้วย

แต่ในตอนที่หลี่ต๋าคางอยู่ในระหว่างตอนที่ยากต่อการรับมือนั้น ก็มีเงาหนึ่งปรากฏขึ้นด้านหลังเขาในตอนนี้ จากนั้นก็ต่อยหลังของเขาไปเต็มๆ

เขาถูกต่อยอย่างไม่ได้ระวังตัวจนเซไปสองก้าว เสื้อเกราะสีทองที่อยู่บนตัวนั้นก็แตกออกอย่างรุนแรง

เขาพยายามทนต่อความเจ็บปวด หลี่ต๋าคางเลยใช้หลังมือตบไปที่คนที่เข้ามาแทรก