บทที่ 1351 ผนึกอีกครั้ง

ความเร็วของหลี่ต๋าคางนั้นคนธรรมดายากที่จะมองตามได้ทัน แต่สำหรับเทพอ้านนั้นกลับไม่ใช่เรื่องที่ยากอะไรเลย

เพียงแต่ถึงเขาจะเห็นเงาของหลี่ต๋าคาง แต่กลับรับการโจมตีของหลี่ต๋าคางเอาไว้ไม่ได้ เขาที่ถือว่าอยู่เหนือกว่านั้นก็เริ่มเสียเปรียบ เขายากที่จะหลบการโจมตีของหลี่ต๋าคางเสียด้วยซ้ำ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการโจมตีกลับเลย

ทั้งสองไม่ได้ปะทะกันมากมาย หลี่ต๋าคางก็คุมเทพอ้านได้แล้ว เสื้อเกราะทองที่แตกไปแล้วในตอนแรกก็รวบรวมตัวอีกครั้ง ความแข็งแกร่งและความแข็งนั้นมันมากกว่าเมื่อก่อนมากกว่าเท่าหนึ่ง

ไม่ว่าเทพอ้านจะโจมตีอย่างไร ก็ไม่ได้ทำให้หลี่ต๋าคางบาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย

“เทพอ้าน คุณไม่ควรเลยแม้แต่น้อย ไม่ควรทำลายความคิดของลูกชายฉัน คุณบอกว่าคุณตายไปหลายพันปีแล้ว ยังไม่ยอมอะไรอีกงั้นเหรอ？คุณคิดจริงๆ เหรอว่าตอนนี้ยังเป็นยุคการปกครองของคุณอยู่น่ะ？”

หลี่ต๋าคางใช้มือหนึ่งบีบคอเทพอ้าน ก่อนจะมองเขาพลางพูดด้วยความยโส

เทพอ้านตาแดงเหมือนเลือด อยากจะดิ้นรนแต่ก็หลุดออกจากกรงเล็บเหล็กของหลี่ต๋าคางไม่ได้สักที

เมื่อรู้ว่าตัวเองไม่มีทางกลับตัวได้แล้ว ในตาของเทพอ้านก็มีแววตาของความโหดร้ายเป็นประกายออกมา จากนั้นก็เห็นเพียงเขารวบรวมพลังแห่งการเขมือบกลืนเอาไว้ที่มือซ้ายทั้งหมด จากนั้นก็ฟาดลงไปที่หน้าอกของหลี่ฝางด้วยความเร็วสูงเป็นอย่างมาก

“เหอะๆ ถ้าฉันจะมีชีวิตต่อไม่ได้ ก็อย่าหวังว่าลูกชายคุณจะมีชีวิตต่อไปได้！”

เทพอ้านส่งเสียด้วยความโกรธเคืองและไม่พอใจออกมาดังสนั่นฟ้า จากนั้นม่านตาของหลี่ต๋าคางก็เบิกโพลง

ไม่ได้การล่ะ！

เขานั้นอยากจะตายไปพร้อมกับหลี่ฝางงั้นเหรอ！

ท่าทีการฆ่าตัวตายแบบนี้ถ้าอยากจะเข้าไปหยุดนั้นมันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย แต่ถึงจะเป็นแบบนี้ หลี่ต๋าคางก็ยังมีการตอบสนองตามสัญชาตญาณ

ตอนแรกกำลังจับคอของเทพอ้านก็ปล่อยออก จากนั้นก็ล้อมแขนซ้ายของเทพอ้านที่เต็มไปด้วยพลังแห่งการเขมือบกลืนอย่างรวดเร็ว แถมยังฝืนใช้ตัวเองในการรับการโจมตีแทนหลี่ฝางอีกด้วย

เพราะนี่เป็นการโจมตีทั้งหมดของเทพอ้านแล้ว บวกกับระยะที่เข้าใกล้ขนาดนี้ แม้ว่าจะแข็งแกร่งอย่างหลี่ต๋าคาง เขาเองก็ได้รับบาดเจ็บภายในไม่น้อยเลย

หลังจากที่ใช้กระบวนท่าไปขนาดนี้แล้ว เทพอ้านก็เหมือนจะไม่มีเรี่ยวแรงเพียงพออย่างเห็นได้ชัดแล้ว ดวงตาก็กลอกตาไปมาทีหนึ่ง หลังจากที่เห็นพวกคนที่นอนกองอยู่ที่พื้นแล้ว เขาก็คิดถึงวิธีหนึ่งขึ้นมาได้ทันที

ช่วงว่างตอนที่หลี่ต๋าคางยังไม่มีแรงฟื้นกลับมานั้น เทพอ้านก็ปล่อยพลังแห่งการเขมือบกลืนของตัวเองอีกครั้ง

ตอนแรกหลี่ต๋าคางคิดว่าเขาอยากจะโจมตีอีกครั้ง ตอนที่กำลังจะป้องกันนั้น แต่กลับพบว่าพลังแห่งการเขมือบกลืนเหล่านั้นมันฟาดลงกับพื้นทั้งหมด

“หยุดนะ！” ตอนที่หลี่ต๋าคางมองเห็นเงาของคนธรรมดาที่นอนอยู่ที่พื้นนั้น ก็เข้าใจสิ่งที่เทพอ้านคิดได้ในทันที

คนพวกนี้เป็นคนธรรมดาหมดเลยนี่หน่า！เมื่อพวกเขาถูกพลังแห่งการเขมือบกลืนเข้าก็ลอยขึ้นเหมือนควัน！

ดูแล้วเหมือนกับว่าเทพอ้านยอมทำอะไรเลวร้าย เพื่อการมีอยู่ของชีวิตเลยนะ

หลี่ต๋าคางไม่มีเวลาคิดเสียด้วยซ้ำ ก่อนจะเปิดเสื้อเกราะสีทองที่ห่อตัวเองอยู่ออก บนหัวของกลุ่มคนนั้นมีเกราะป้องกันขนาดใหญ่ขึ้น พวกคนธรรมดาเหล่านั้นก็ถูกปกป้องเอาไว้ด้านใน

ทั้งๆ ที่เขาเปิดเกราะป้องกันด้วยความรวดเร็วแล้ว แต่ก็ยังมีคนบางส่วนที่ถูกพลังแห่งการเขมือบกลืนของเทพอ้านดูดไป

แต่คนในนั้นรวมไปถึงนัยเหลียงที่เจ็บปวดเป็นอย่างมากแล้วก็ ‘อาซาโทส’ ที่ถูกหลี่ต๋าคางทำร้ายเจียนตายไปเมื่อก่อน

หลังจากที่ดูดพลังที่แข็งแกร่งขนาดนั้นแล้ว เทพอ้านที่ใกล้ตายแล้วในตอนแรกก็ยืนขึ้นอีกครั้ง ในขณะเดียวกันประตูเทพบนหัวเขาเองก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง

บรรยากาศมันเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง เมฆฝนบนท้องฟ้าก็มีพายุหมุนขนาดใหญ่เกิดขึ้น สายฟ้าสีทองก็ฟาดลงบนพื้น สายฟ้าใหญ่นั้นทำให้พื้นสั่นสะเทือน