บทที่ 1352 หลี่ต๋าคางจากไป

สิ่งที่หลี่ต๋าคางทำทั้งหมดนั้นมันอยู่ในสายตาของเขา โดยเฉพาะตอนที่หลี่ต๋าคางรับสายฟ้าฟาดทั้งเก้าแทนเขา หลี่ฝางรู้สึกเหมือนจิตวิญญาณของตัวเองกำลังถูกแผดเผา

เขาพยายามสุดกำลังเพราะอยากจะแย่งสิทธิ์การคุมร่างกายมา แต่กลับทำได้เพียงมองหลี่ต๋าคางรับความเจ็บปวดทั้งหมดเอาไว้

“ฉันไม่เป็นไร ฉันแค่เหนื่อยเท่านั้นเอง อยากพักสักหน่อย” หลี่ต๋าคางมองหลี่ฝางที่กลับเป็นปกติ พลางยิ้มขึ้นมาอย่างพอใจ หลังจากที่พูดจบเขา ก็สลบคอเอียงไป

หลี่ฝางกอดร่างกายของเขาด้วยความรู้สึกผิดและสงสาร ถ้าไม่ใช่เพราะเขา หลี่ต๋าคางคงจะไม่ต้องปลดผนึก แล้วก็ไม่ต้องมารับสายฟ้าฟาดแทนตัวเอง

และก็เพราะเขา ถึงได้ทำร้ายคนรอบกายให้เข้ามาอยู่ในอันตรายครั้งแล้วครั้งเล่า

แต่ทุกครั้งที่พวกเขากำลังพบเจอกับอันตรายนั้น หลี่ฝางทำได้เพียงมองอย่างทำอะไรไม่ได้

และในตอนนั้นเอง จู่ๆ บนฟ้าก็มีแสงสีทองสองเส้นสาดลงมา จากนั้นก็มีคนใส่ชุดสีทอง และมีแสงเปล่งประกายออกมาลอยลงมา ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ด้านหน้าของหลี่ฝางและหลี่ต๋าคาง

“ใช่เขาไหม？” ชายที่ผมยาวถึงเอวมองหลี่ต๋าคางที่อยู่ในอ้อมกอดของหลี่ฝาง ก่อนจะมองชายที่ใส่หมวกอีกคนพลางถามอย่างไร้อารมณ์

“อือ เขานั่นแหละ” ชายที่ใส่เพียงหมวกนั้นพลิกสมุดไปมา จากนั้นก็มองหลี่ต๋าคางสักพัก พลางตอบและพยักหน้า

หลี่ฝางได้ฟังสิ่งที่ทั้งสองคนคุยกัน ในใจก็เกิดความเกรงกลัวขึ้นมาเป็นอย่างมาก ก่อนจะกอดหลี่ต๋าคางเอาไว้ไม่ปล่อย พลางมองพวกเขาอย่างระมัดระวัง

“พวกคุณเป็นใคร？พวกคุณจะทำอะไร？”

สัญชาตญาณของหลี่ฝางบอกเขา ว่าคนที่อยู่ตรงหน้านั้นกำลังจะพาหลี่ต๋าคางไป

หลังจากที่ได้ยินเสียงของหลี่ฝางแล้ว ชายผมยาวก็ปรายตามองเขาเบาๆ ด้วยท่าทีเย่อหยิ่งและไม่แยแส แต่ไม่ได้ตอบคำถามของหลี่ฝาง แต่กลับหันไปถามชายสวมหมวกต่อ

“คนคนนี้เพิ่งจะฝึกจนมีพลังพิเศษไปเมื่อครู่เอง จะพาไปด้วยหรือเปล่า？”

ชายสวมหมวกจ้องหลี่ฝางอยู่หลายนาที จากนั้นก็เปิดหนังสือเล่มนั้นไปมา สุดท้ายก็ส่ายหัว

“สถานการณ์ของคนคนนี้ค่อนข้างพิเศษหน่อยน่ะ อีกอย่างในร่างกายของยังมีอีกคนหนึ่งอยู่ด้วย ตอนนี้อย่าเพิ่งพาเขาไปเลย”

“อ๋อ” หลังจากที่ได้ยินคำตอบของชายสวมหมวก ชายผมยาวก็ตอบอย่างไร้อารมณ์ จากนั้นก็เอี้ยวตัวพลางอยากจะพาคนที่อยู่ในอ้อมกอดของหลี่ฝางอย่างหลี่ต๋าคางไป

หลี่ฝางมองเขาที่ยื่นมือมาหาตัวเอง มือที่กอดหลี่ต๋าคางอยู่นั้นก็รัดแน่นขึ้นมาก

“อย่าเข้ามานะ！หยุดคิดที่จะพาพ่อฉันไปนะ！”

ชายผมยาวเห็นว่าหลี่ฝางไม่ยินยอม เลยขมวดคิ้วโก่งสวยนั้นเล็กน้อย จากนั้นหลี่ฝางเองก็ไม่ได้เห็นท่าทีของเขาอย่างชัดเจน แต่รู้สึกเพียงว่าบนหน้าของตัวเองนั้นเหมือนจะมีขนอะไรพาดผ่านไป จากนั้นเขาก็ล้มลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง

หลังจากที่ทำให้หลี่ฝางล้มลงแล้ว ชายผมยาวก็เหมือนจะใช้เวท ที่ทำให้หลี่ต๋าคางที่ไม่ได้สติลอยขึ้นไปบนฟ้า จากนั้นก็ค่อยๆ เดินไปตามแสงนั้น

“อย่าไป！อย่าไปนะ！” เมื่อเห็นหลี่ต๋าคางที่ออกห่างจากตัวเองมากขึ้นเรื่อยๆ หลี่ฝางก็พูดอ้อนวอนด้วยเสียงที่เศร้าใจ

“เขานั้นไม่ได้อยู่บนโลกนี้อยู่แล้ว พวกเราให้เวลาเขามาเป็นสิบปี ตอนนี้เป็นเวลาที่ต้องพาเขาไปแล้ว”

ชายสวมหมวกที่อยู่ด้านหลังเมื่อได้ยินหลี่ฝางพูดก็หยุดก้าวเดิน จากนั้นก็พูดทั้งๆ ที่ไม่หันหัวมา

“ไม่！” ทั้งๆ ที่ในใจไม่ยอมเป็นอย่างมาก แต่หลี่ฝางกลับทำได้เพียงมองสองคนนั้นพาตัวหลี่ต๋าคางไปตาปริบๆ พลางมองพ่อของตัวเองไปตามแสงนั้น

หลังจากที่พวกหลี่ต๋าคางไปได้ไม่นาน หลี่ฝางก็พบว่าตัวเองนั้นมีกำลังกลับมาเหมือนเดิมแล้ว เขารีบปีนขึ้นมาจากที่พื้น ก่อนจะรีบตามแสงที่ใกล้จะหายไปจากท้องฟ้าแล้ว