บทที่ 1354 ป่วยหนัก

“ไม่ เป็นไปไม่ได้ ฉันยังไม่ได้มีโอกาสอยู่กับลูกเท่าไหร่เลย เขาเพิ่งจะอายุเดือนกว่าเองนะ！ฉันยังไม่ได้ได้ยินเขาเรียกว่าพ่อเลย ฉันยังไม่ได้สอนเขาเดินเลยแม้แต่น้อย เขาจะมาจากฉันไปได้อย่างไร？ฉันไม่ยอม！”

การจากไปของหลี่ต๋าคางก็ทำร้ายจิตใจหลี่ฝางมากแล้ว ตอนนี้ยังมาบอกว่าผิงอันอาจจะรักษาเอาไว้ไม่ได้เหมือนกัน นี่มันทำให้เขารับได้ได้อย่างไร？

พยาบาลมองพวกหลี่ฝางด้วยสีหน้าขมขื่น ถึงแม้จะสงสารมาก แต่ก็ทำได้เพียงส่ายหัวอย่างจนปัญญา

ถึงแม้เด็กในห้องรักษาพยาบาลจะน่าสงสารมาก แต่ชีวิตของคนนั้นถูกกำหนดเอาไว้แล้ว จะเกิดหรือตายนั้นก็ถูกกำหนดเอาไว้หมดแล้ว เขาที่เห็นความเป็นความตายมามากมาย ในใจก็ชินชาแล้ว

“นี่คือหนังสือประกาศความอันตรายในการรักษาอาการเจ็บป่วย รบกวนพวกคุณช่วยเซ็นด้วย” พยาบาลเอาหนังสือสัญญานั้นส่งให้หลี่ฝางพลางพูด

“ไม่！ฉันไม่เซ็น！ลูกของฉันจะตายได้อย่างไร！แกหลบไปนะ！”

เมื่อเห็น “หนังสือประกาศความอันตรายในการรักษาอาการเจ็บป่วย” ความโกรธและความเศร้าที่หลี่ฝางเก็บเอาไว้ในใจมันระเบิดออกทันที

เมื่อแย่งสัญญานั้นมาได้ ก็ฉีกมันออกเป็นเสี่ยงๆ จากนั้นก็ผลักพยาบาลออก ก่อนจะพุ่งเข้าไปในห้องรักษาพยาบาล

“เฮ้อ！คุณเป็นอะไรเนี่ย！พวกเรากำลังช่วยชีวิตอยู่นะ คุณเข้ามาไม่ได้！” พยาบาลถูกหลี่ฝางผลักเต็มแรงจนเซ เกือบจะล้มลงกับพื้น หลังจากที่ยืนมั่นแล้วก็รีบไปขวางหลี่ฝาง เพื่อไม่ให้เขาเข้าไปในห้องรักษาพยาบาล

แต่ว่าเขาในฐานะที่เป็นคนธรรมดาจะขวางหลี่ฝางเอาไว้ได้อย่างไร เพียงแค่การสะบัดมือเล็กน้อยของหลี่ฝาง พยาบาลก็กระเด็นไป ถ้าไม่ใช่ว่าราฟาเอลที่อยู่ด้านหลังรับเขาเอาไว้ พยาบาลคนนี้คงจะเกือบตายไปแล้ว

“คุณเป็นใคร！คนล่ะ？รีบเอาเขาออกไป！นี่มันห้องรักษาพยาบาลนะ！คุณทำแบบนี้มันจะทำให้คนไข้เป็นอันตรายนะ！”

หมอในห้องรักษาพยาบาลกับพยาบาลนั้นตกใจเป็นอย่างมาก เพราะการปรี่เข้ามาของหลี่ฝาง จากนั้นทั้งห้องนั้นก็วุ่นวาย พยาบาลเหล่านั้นคว้าหลี่ฝางเอาไว้ พลางอยากจะผลักเขาออกไป

ในตอนนั้นเอง จู่ๆ ก็มีเสียงแจ้งเตือนขึ้นมาจากที่ตรวจชีพทันที ชีพจรและหัวใจของเสี่ยวผิงอันหยุดเต้นแล้ว

“เร็ว！รีบช่วยชีวิต！” เมื่อหมอเห็นสถานการณ์ดังนั้น ก็ไม่ได้สนใจหลี่ฝางแล้ว แต่หันกลับไปช่วยชีวิตเสี่ยวผิงอันต่อ

หลี่ฝางได้ยินเสียงเสียดแก้วหูดังขึ้น จากนั้นในใจก็ร้อนรนเป็นอย่างมาก ขาทั้งสองข้างก็สั่นมาก ฝ่ามือและหน้าผากก็เต็มไปด้วยเหงื่อ

หมอกำลังแข่งกับเวลาอยู่ แล้วก็ยื้อกับเทพแห่งความตายในเวลาเดียวกัน

ระยะการช่วยชีวิตนั้นใช้เวลาราวสิบนาที หมอกับพยาบาลเร่งรีบเป็นอย่างมาก แต่ว่าชีพจรของเสี่ยวผิงอันกับหัวใจนั้นก็ไม่ได้กลับมาเต้น สุดท้ายเสียงดังขึ้นตลอด เส้นที่ขยับมันกลายเป็นเส้นตรง

ดวงตาทั้งสองข้างของหลี่ฝางดำลง ก่อนจะล้มลงที่พื้น จากนั้นก็มีเสียงดังขึ้นในหัว ดวงตาทั้งสองก็ไร้แววอย่างน่ากลัว

หมอที่เหงื่อแตกมองเสี่ยวผิงอันที่นอนอยู่บนเตียงด้วยความขัดใจ ในแววตาก็มีความสงสารและตำหนิแต่ตัวเอง

“หัวหน้า คุณว่า……” ผู้ช่วยที่ยืนอยู่ข้างๆ หมอผู้รักษาหลักมองเสี่ยวผิงอันที่หัวใจไม่เต้นแล้ว พลางพูดด้วยความลังเล

“ประกาศเวลาของผู้ตาย” หมอผู้รักษาหลักถอนหายใจด้วยความเศร้าใจเป็นอย่างมาก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเวลา

“บ่ายสามโมงสิบห้านาที คนไข้หลี่……”

“พวกแกไสหัวไป！อย่าได้โดนตัวเขา！ลูกของฉันยังไม่ตาย！เขาไม่มีทางตายหรอก！รีบไสหัวไป！”

ตอนที่ผู้ช่วยเตรียมจะประกาศการตายของเสี่ยวผิงอันนั้น หลี่ฝางที่นั่งอยู่ที่พื้นจู่ๆ ก็ผลักเหล่าแพทย์พยาบาลออก ก่อนจะเข้าไปข้างเตียงผ่าตัด แล้วอุ้มเสี่ยวผิงอันขึ้นมาอย่างระวัง

“ผู้ปกครอง ขอแสดงความเสียใจกับคุณด้วย ฉันรู้ว่าการเสียลูกไปมันทำให้คุณเสียใจเป็นอย่างมาก แต่คุณกับภรรยายังอายุน้อย คิดให้ดีหน่อยเถอะ”

ถึงแม้หมอผู้รักษาหลักจะถูกหลี่ฝางผลักจนล้มลงไปบนพื้น แต่ว่าเขากลับไม่ได้จะต่อว่าหลี่ฝางเลย แต่กลัวเดินไปข้างกายของหลี่ฝางพลางตบไหล่เป็นการปลอบใจ