บทที่ 1355 เด็กที่รอดชีวิต

“ไม่！จะใช้ไม่ได้ได้อย่างไร นี่มันของล้ำค่าอย่างมากเลยนะ！จะไร้ประโยชน์ได้อย่างไร หรือมันยังไม่พอนะ？ลูกน้อย คุณเปิดปากออก แล้วกินมันเข้าไป”

ทั้งๆ ที่ความจริงมันปรากฏอยู่ตรงหน้า แต่หลี่ฝางก็ยังไม่อยากจะเชื่อกับเรื่องจริงที่ว่าเสี่ยวผิงอันนั้นได้จากโลกนี้ไปแล้ว แถมยังมีความคิดทางการปรุงยาที่อยากจะเอาจั๊กจั่นทองที่ถูกคั้นจนเหลือเศษแล้วใส่เข้าไปในปากของเสี่ยวผิงอันด้วย

“หลี่ฝาง！คุณพอได้แล้ว！เสี่ยวผิงอันเขาตายไปแล้ว！คุณทำตัวให้เหมาะกับเป็นผู้ชายหน่อยได้ไหม！”

ตอนที่ฉินวี่เฟยเดินเข้าไปในห้องรักษาพยาบาล เมื่อได้เห็นท่าทีเป็นบ้าของหลี่ฝางก็เดินเข้าไปตบเขาเข้าเต็มเปา

หลังจากที่โดนตบ หลี่ฝางก็อึ้งอยู่กับที่ จากนั้นก็มองฉินวี่เฟยด้วยดวงตาไร้แวว

“คุณกำลังพูดอะไรเหรอ？เสี่ยวผิงอันเขายังดีๆ อยู่แท้ๆ เขาจะต้องฟื้นขึ้นมาแน่นอน！”

“เขาตายไปแล้ว！ตายแล้ว！คุณลืมตาดูให้ดีหน่อยได้ไหม！คุณเป็นแบบนี้แล้วฉันทนมองต่อไปไม่ไหวแล้ว！”

ฉินวี่เฟยตะโกนด่าหลี่ฝางด้วยเสียงสั่นเทา

ในฐานะที่เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง เธอไม่ได้อารมณ์ร้ายสักเท่าไหร่ แต่เมื่อเห็นท่าทีของหลี่ฝางที่ทำร้ายตัวเองแบบนั้น ฉินวี่เฟยก็อดไม่ไหวจริงๆ

“คุณพูดอะไรบ้าๆ ！เสี่ยวผิงอันไม่ใช่ลูกของคุณ คุณต้องหวังให้เขาตายอยู่แล้ว！คุณไสหัวไปนะ ฉันไม่อยากได้ยินคุณพูดอะไรแบบนี้อีก！”

หลี่ฝางในตอนนี้ทนฟังอะไรต่อไปไม่ไหวแล้ว ถึงขนาดที่ไม่คิดจะพูดอะไรที่ทำร้ายจิตใจกับฉินวี่เฟยด้วยซ้ำ

คำพูดเหล่านี้มันเหมือนกับมีดคมกริบ ที่บาดแทงใจของฉินวี่เฟย

เขาพูดแบบนี้ออกมาได้อย่างไรกับ？

ใช่ เสี่ยวผิงอันไม่ใช่ลูกของเธอก็จริง แต่ว่าเธอก็รักเขาเป็นอย่างมากนะ！

“ได้ คุณว่าอย่างไรก็เอาตามนั้น ฉันไปล่ะ！คิดไม่ถึงเลยว่าฉินวี่เฟยอย่างฉันจะเป็นคนแบบนี้ในสายตาคุณ！”

ฉินวี่เฟยมองหลี่ฝางด้วยแววตาแดงก่ำ จากนั้นก็พูดด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะหันตัววิ่งออกไป

“พี่สะใภ้วี่เฟย！” ราฟาเอลคิดว่าตัวเองนั้นกำลังจะโกรธหลี่ฝางเป็นอย่างมาก เลยตามไปพลางทนความเจ็บปวดที่กระดูกหัก

เมื่อเห็นเงาของฉินวี่เฟยจากไป แววตาของหลี่ฝางก็เปล่งประกาย ก่อนจะเดินเข้ามาเพื่อห้ามแต่เสี่ยวผิงอันที่อยู่บนเตียงรอรับการช่วยเหลือนั้นกลับมีลมหายใจออกมาเบาๆ

หลี่ฝางเบรกตัวเองอย่างจัง ก่อนจะรีบหันตัวไป พลางเอานิ้วจิ้มไปที่จมูกของเสี่ยวผิงอันอย่างสั่นไหว

“หมอ！เร็ว！ลูกของฉันกลับมามีชีวิตแล้ว！”

ทั้งๆ ที่เสี่ยวผิงอันหายใจรวยรินมาก แต่หลี่ฝางก็รู้สึกได้ พลางดีใจเป็นอย่างมากก่อนจะตะโกนหาแพทย์พยาบาลที่นั่งสั่นอยู่ตรงมุม

อันที่จริงหมดพวกนั้นไม่เชื่อคำของหลี่ฝาง เพราะต่างคิดว่าเขาบ้าไปแล้ว แต่หลี่ฝางนั้นแข็งแกร่งมากจริงๆ เพื่อไม่ให้หลี่ฝางโกรธ พวกเขาเลยต้องเดินเข้าไปหาอย่างเกรงกลัว

“ให้ตายเถอะ！เด็กคนนี้ฟื้นขึ้นมาจริงๆ ！”

ผู้ช่วยที่ตอนแรกอยากจะทำท่าเหมือนช่วยชีวิตเท่านั้น แต่เมื่อเธอได้ยินเสียงหัวใจของเสี่ยวผิงอันแล้ว ก็เกือบกระโดดโหยง จากนั้นจึงเรียกให้เข้ามาช่วยชีวิตเสี่ยวผิงอันต่อ

แพทย์คนอื่นหลังจากที่ได้ยินเสียงพูดของเขา ก็รีบกลับเข้ามาทำงานเหมือนเดิม และทำตามแผนช่วยชีวิตเสี่ยวผิงอันมากมาย

“มันน่าเหลือเชื่อมากเลย！พิษในร่างกายเด็กก็ค่อยๆ หายไป！นี่มันไม่เหมือนสิ่งที่เป็นวิทยาศาสตร์เลย！”

ผู้ช่วยมองเชื้อโรคที่ค่อยๆ หายไปจากร่างกายของเสี่ยวผิงอัน ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ จากนั้นก็หันไปจับมือหลี่ฝาง พลางถามด้วยความตื่นตัว

“คุณให้เขากินอะไรเข้าไปน่ะ？นี่มันเป็นสิ่งมหัศจรรย์ของวงการการแพทย์เลยนะ！มันไม่น่าเชื่อเลยล่ะ！ทำได้อย่างไรกันเนี่ย！”