บทที่ 1356 สามีภรรยาทะเลาะกันที่ปลายเตียง

“ตอนนี้ฉันจะมีหน้าไปเจอเธอเหรอ？” เมื่อคิดถึงแววตาของฉินวี่เฟยที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด หลี่ฝางก็ขี้ขลาดขึ้นมา ก่อนจะก้มหน้าพูดอย่างจนปัญญา

“พี่หลี่ฝาง คุณไม่กล้าแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่？คุณพูดผิดเอง ผู้หญิงของคุณ คุณไม่ไปปลอบ แล้วจะให้ใครไปทำให้งั้นเหรอ？ฉันจะบอกคุณให้นะ ถ้าวันนี้คุณไม่ปลอบพี่วี่เฟย คุณเองก็อย่าหวังว่าฉันจะสนใจคุณอีกเลย”

หยางฉงมองท่าทีของหลี่ฝางแล้วก็โกรธ พลางผลักเขาอย่างรุนแรง ก่อนจะหันหน้าไปอีกทาง แล้วไม่อยากมองเขาอีก

“ฉัน……ฉันรู้ว่าผิดไปแล้ว ฉันจะไปหาเธอตอนนี้ล่ะ” หลี่ฝางมีแววตาเป็นประกาย จากนั้นถึงได้ลุกขึ้นเดินออกไปจากห้องพักผู้ป่วย

“วี่เฟย คุณอยู่ด้านในหรือเปล่า？” หลี่ฝางเดินเข้ามาอยู่ด้านตรงข้ามของประตูห้องพักผู้ป่วยสักพัก จากนั้นก็ยื่นมือออกมาเคาะประตู พลางถามด้วยความไม่กล้า

พอผ่านไปสักสองนาที ด้านในก็ยังไม่มีเสียงอะไรออกมา หลี่ฝางเลยพูดอีกครั้ง

“ฉันรู้ว่าคุณอยู่ข้างใน ฉันเองก็รู้ว่าคุณแค่ไม่อยากสนใจฉันเท่านั้น ขอโทษนะ วี่เฟย ฉันมันไม่ดีเอง ฉันไม่ควรพูดอะไรแบบนั้น ฉันรู้ว่าในใจของคุณนั้น รักผิงอันเหมือนกับลูกชายแท้ๆ เลยล่ะ”

“ฉันมันเลวจริงๆ ！ฉันเองก็ไม่รู้ว่าตอนนั้นฉันเป็นอะไร สมองคิดไม่ตก เลยพูดอะไรไม่ดีแบบนั้นออกไป ขอโทษจริงๆ วี่เฟย คุณเปิดประตูให้ฉันเจอหน่อยได้ไหม？”

เขาขอร้องอ้อนวอนเสียงต่ำแบบนี้ทำให้เหล่าหมอและพยาบาลสนใจขึ้นมา แถมยังมีคนบางคนในห้องพักผู้ป่วยออกมาดูความตื่นตานี้ด้วย

หลี่ฝางเห็นแววตาของคนเหล่านั้นก็รู้สึกไม่ดีเท่าไหร่ แต่เพื่อง้อฉินวี่เฟย เขาเลยฝืนเคาะประตูต่อไป

“ที่รัก ฉันผิดไปแล้วจริงๆ คุณให้อภัยฉันได้ไหม？ฉันมันเลวจริงๆ ที่ทำให้คุณน้อยใจแบบนี้ ฉันรู้ว่าตอนนี้คุณยังโกรธ คุณเปิดประตูหน่อยได้ไหม ให้ฉันไปหาคุณหน่อยได้ไหม？เพียงแค่คุณยอมเปิดประตู คุณจะด่าจะว่าฉันอย่างไรก็ได้”

หลังจากที่ฉินวี่เฟยที่อยู่ในห้องได้ยินเสียงของหลี่ฝางแล้ว ก็เอาหมอนมาปิดหัวของตัวเอง

ตอนแรกคิดว่าเพียงไม่นานหลี่ฝางจะจากไป แต่ใครจะไปรู้ว่าเขาจะยังหน้าด้านหน้าทน ฉินวี่เฟยได้ยินเสียงเคาะประตูไม่หยุด เลยลุกขึ้นจากเตียงด้วยความรำคาญ พลางต่อยไปที่หมอนอย่างเต็มแรง

“ออกไปนะ！ฉันไม่อยากเห็นคุณ！” ฉินวี่เฟยตะโกนออกไปทางประตูด้วยความโกรธเคือง

หลังจากที่หลี่ฝางได้ยินเสียงเธอก็ไม่ได้โกรธ แต่กลับรู้สึกดีขึ้นอีกด้วย

ถึงแม้ฉินวี่เฟยจะบอกให้เขาจากไป แต่ไม่ว่าอย่างไร อย่างน้อยก็สนใจตัวเอง เขาเชื่อ ว่าถ้ายังอดทนต่อไป ประตูนี้จะต้องเปิดออกอย่างแน่นอนไม่ช้าก็เร็ว

“ที่รัก คุณอย่าโกรธเลย ฉันรู้แล้วว่าฉันผิดไป คุณรีบเปิดประตูให้ฉันเห็นเถอะ เพียงแค่คุณเปิดประตู จะให้ฉันทำอะไรก็ได้”

หลี่ฝางหมอนี่ได้ทำให้คนรู้ว่า คนคนหนึ่งจะหน้าด้านได้แค่ไหน ตอนนี้เหมือนจะมีคนทั้งชั้นออกมาเพื่อดูความน่าสนใจนี้เลย แต่เขาก็ยังอยากจะขอร้องอยู่ที่หน้าประตูของฉินวี่เฟยเพื่อให้เธอให้อภัย

เพียงไม่นานพวกป้าๆ นั้นก็ลุกขึ้นมาเพื่อร้องขอแทนหลี่ฝาง

“สาวน้อย ทุกคนต่างบอกว่าเวลาสามีภรรยาทะเลาะกันก็เป็นเรื่องในบ้าน มีเรื่องอะไรจะมาพูดให้คนอื่นรู้ได้อย่างไร สามีคุณยังป่วยอยู่นะ ดูตัวเล็กผอมแห้งนี่สิ ให้เขายืนอยู่หน้าประตูตลอดแบบนี้ เกรงว่าอีกไม่นานจะต้องกลับไปนอนที่เตียงเหมือนเดิมแล้วนะ”

“ไม่หรอกมั้ง ฉันว่าสามีคุณน่ะใส่ใจคุณมากเลยนะ กล้ามาขอร้องต่อหน้าทุกคนแบบนี้เพื่อให้คุณให้อภัย ชายที่ดีขนาดนี้ ตอนนี้หายากแล้วนะ”

“สาวน้อย คุณออกมาเจอหน้าเขาหน่อยเถอะ น่าสงสารขนาดนี้ ทุกคนทนดูต่อไปไม่ได้แล้ว”