บทที่ 1357 กลับดี

“สาวน้อย ดูเหมือนคุณชายจะแคร์คุณมากเลยนะ คุณคุยกันดีๆ ล่ะอย่าทำให้เรื่องมันใหญ่แบบนี้อีกเลย”

“เอาล่ะ สามีภรรยาเค้าดีกันแล้วก็เลิกเข้ามายุ่งเรื่องชาวบ้านกันได้แล้ว แยกย้ายกันเถอะ ไม่มีอะไรแล้วล่ะ”

……

เมื่อเหล่าป้าแก่เห็นว่าฉินวี่เฟยให้หลี่ฝางเข้าไปแล้ว ก็รู้จักแยกย้ายเลิกดูด้วยตัวเอง หยอกล้อฉินวี่เฟยพลางกลับเข้าไปในห้องของตัวเอง

เมื่อทุกคนไปแล้ว ฉินวี่เฟยถึงได้หันตัวกลับเข้ามาในห้องอย่างหน้าเคร่งเครียด ก่อนจะมองหลี่ฝางที่นั่งอยู่บนโซฟาด้วยความโกรธมากขึ้นเรื่อยๆ

“ใครให้คุณนั่งลง？ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้！”

หลี่ฝางที่กำลังมีความสุขนั้น เมื่อได้ยินเสียงของฉินวี่เฟยก็รีบลุกขึ้นมา แถมยังตะเบ๊ะอย่างเกินปกติ ตัวตรงเป็นอย่างมาก

ฉินวี่เฟยเห็นแล้วก็อมยิ้ม จนเกือบจะหลุดยิ้มออกมาแล้ว

“ฉันจะบอกคุณให้นะ ถ้าไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากเสียหน้า ฉันคงไม่ให้คุณเข้ามาหรอก！แล้วก็ คำพูดของคุณเมื่อวานน่ะจำได้ดี อย่าคิดว่าพูดจาหวานๆ แล้วมันจะผ่านไปได้นะ！”

มองออกเลย ว่าครั้งนี้ฉินวี่เฟยโกรธจริงๆ พูดไป ดวงตาก็มีเหมือนหมอกหนามาบังตา

หลี่ฝางเห็นสถานการณ์ดังนั้นก็รีบเข้าไป พูดด้วยความอบอุ่น

“ที่รัก ฉันรู้ว่าฉันพูดทำร้ายจิตใจคุณ แต่ว่าคุณเองก็รู้ว่าตอนนั้นฉันเหมือนคนบ้า คำพูดของคนบ้า คุณจะมาสนใจทำไม？”

“ไม่ต้องโกรธแล้วล่ะ คุณบอกมาว่าทำอย่างไรถึงจะให้อภัยฉัน？แค่คุณบอกมา ถึงจะต้องใช้ด้วยชีวิตฉันก็จะทำ”

เมื่อเห็นท่าทีพูดอย่างมั่นใจของหลี่ฝาง ฉินวี่เฟยก็มองด้วยความไม่สบอารมณ์

“ฉันจะเอาชีวิตคุณไปทำอะไร？เอาล่ะ ได้เจอกันแล้ว คุณไปเถอะ ฉันไม่อยากเสียเวลาคุยกับคุณ”

เมื่อฉินวี่เฟยพูดจบก็หันไปจนทำให้เขาหวั่น กว่าฉินวี่เฟยจะให้ตัวเองเข้ามาได้ หลี่ฝางจะปล่อยให้ถูกไล่ออกไปได้อย่างไร？

เขาเลยนอนฟุบบนโซฟา ไม่ว่าอย่างไรฉินวี่เฟยก็ดึงไม่ออก

“หลี่ฝาง！อย่าทำตัวปัญญาอ่อนเหมือนเด็กได้ไหม！คุณคิดว่าหน้าด้านแบบนี้แล้วฉันจะให้อภัยคุณงั้นเหรอ？คุณรู้ไหมว่คำพูดเหมือนสาดน้ำออกไป ไม่ว่าอย่างไรก็เอากลับมาไม่ได้”

“ทำไมคุณคิดว่าทำอย่างไรก็ได้？อยากจะมีภรรยาสองคนก็ได้ อยากให้ฉันให้อภัยคุณฉันก็ต้องให้อภัยคุณงั้นเหรอ？ฉันทนมามากพอแล้ว！”

นี่เป็นครั้งแรกที่ฉินวี่เฟยโกรธหลี่ฝางขนาดนี้ แล้วก็ร้องไห้พลางด่าหลี่ฝางเสียงดัง

หลี่ฝางที่ยิ้มแย้มอยู่นั้นตอนนี้กลับร้อนใจ ก่อนจะรีบลุกขึ้นจากโซฟา พลางรีบปลอบ

“ที่รักอย่าร้องไห้เลย！ถ้าคุณไม่อยากเห็นฉัน ฉันจะไปตอนนี้เลย โอเคไหม？ฉันไม่อยากเห็นคุณร้องไห้ พอคุณร้องไห้แล้วฉันใจสลาย”

หลี่ฝางไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรกับฉินวี่เฟยแล้ว น้ำตาไหลเป็นสายไม่หยุด เช็ดอย่างไรก็ไม่หยุดสักที

มันไม่มีวิธีอะไรแล้วจริงๆ เขาเลยคุกเข่าลงต่อหน้าฉินวี่เฟยข้างหนึ่ง จากนั้นก็จับมือของฉินวี่เฟยมาตบตัวเอง

“ตีให้ตายเลย！เอาให้ตายเลย！แกมันหลายใจ แกมันปากเปราะ แกมันทำให้ที่รักฉันโกรธ！ฉันจะตบแกแรงๆ แทนที่รักของฉันถึงจะพอใจ！”

หลี่ฝางตบตัวเองพลางพูด

“คุณทำอะไรน่ะ！ปล่อยมือนะ！” ฉินวี่เฟยพยายามดึงมือตัวเองออกเต็มแรง ก่อนจะจ้องหลี่ฝางอย่างจริงจัง

ถึงแม้จะโกรธจัด แต่ในใจของฉินวี่เฟยก็ยังมีแต่หลี่ฝาง ร่างกายของหลี่ฝางนั้นอ่อนแรงอยู่แล้ว ถ้าตบจนตายแล้วจะทำอย่างไร？