บทที่ 1362 นายพลหญิง

“ท่านผู้อาวุโส ต้องฝากพวกเธอไว้ที่คุณด้วย” หลังจากที่บอกลาฉินวี่เฟยกับหยางฉงแล้ว หลี่ฝางก็บอกท่านผู้อาวุโสที่อยู่ข้างกายอีกครั้ง

“ไม่มีปัญหา คุณก็ระวังให้มากแล้วกัน” ท่านผู้อาวุโสตบไหล่ของหลี่ฝาง หลังจากที่พูดประโยคนี้จบ เขาก็พาพวกหยางฉงกับฉินวี่เฟยจากไป

พวกท่านผู้อาวุโสไปได้ไม่นาน ก็มีรถลินคอล์นยาวสีดำมาจอดอยู่ที่หน้าประตูใหญ่ของโรงพยาบาล

มีหญิงใส่ชุดกิโมโนทยอยลงมาจากรถ ก่อนจะเรียงกันอยู่หน้าประตูโรงพยาบาลมากมาย ท่านนายพลหญิงค่อยๆ เดินลงมาจากรถท่ามกลางการพยุงของคนใช้

เมื่อคนในโรงพยาบาลเห็นดังนั้น ก็ทยอยวิ่งออกมา จากนั้นจึงคุกเข่าลงหน้าโถงของโรงพยาบาล

แต่ว่าท่านนายพลหญิงกลับทำเหมือนไม่เห็นคนที่คุกเข่าลงต่อหน้าตัวเอง จากนั้นก็เดินตรงไปหาหลี่ฝาง

“บอกพวกเขาชัดเจนหรือยัง？” ท่านนายพลหญิงยื่นมือออกมาจัดแจงเสื้อผ้าของหลี่ฝาง ก่อนจะยิ้มพลางถาม

ท่าทีสนิทสนมแบบนี้หลี่ฝางรู้สึกไม่สบอารมณ์เป็นอย่างมาก แต่เพื่อเอาชนะใจของท่านนายพลหญิง เขาเลยพยายามกดความเกลียดชังในใจเอาไว้

“พูดชัดเจนแล้ว ตอนนี้พวกเขากำลังไปที่สนามบิน คุณเคยบอกฉัน ว่าจะทำให้พวกเขาออกมาอย่างปลอดภัย ฉันหวังว่าคุณจะทำได้อย่างที่พูด”

เพื่อรับประกันความปลอดภัยของพวกฉินวี่เฟย หลี่ฝางเลยกล่าวซ้ำอีกครั้ง

ท่านนายพลหญิงปิดปากหัวเราะเบาๆ จากนั้นก็ซบอยู่ในอ้อมกอดของหลี่ฝางเหมือนไม่มีกระดูกอย่างไรอย่างนั้นเลย

“โฮะๆ ……ตอนนี้ฉันไม่ได้อารมณ์ดีมากนะ หรือไม่อย่างนั้น คุณก็มากล่อมฉันสักหน่อย ไม่แน่ว่าถ้าฉันอารมณ์ดีแล้ว อาจจะตอบตกลงกับคุณก็ได้？”

หลังจากที่หลี่ฝางได้ยินคำของท่านนายพลหญิง สีหน้าก็เปลี่ยนไปในทันที จากนั้นจึงผลักเธอออกจากอกของตัวเอง พลางหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนจะพูดขึ้น

“คุณหมายความว่าอย่างไร？เมื่อครู่คุณสัญญาแล้วว่าจะให้พวกเขาไปอย่างปลอดภัย หรือว่าตอนนี้คุณอยากจะกลับคำงั้นเหรอ？”

ท่านนายพลหญิงถูกเขาผลักจนเซ เกือบจะล้มลงบนพื้นแล้ว ยังดีที่ชายกล้ามโตที่อยู่ข้างๆ กอดเธอเอาไว้ได้ทัน

“สามหาว！แกกล้าทำตัวไร้มารยาทกับท่านนายพลงั้นเหรอ！” ชายกล้ามโตทนหลี่ฝางมานานแล้ว เมื่อเห็นเขายื่นมือออกมาผลักท่านนายพลหญิงในครั้งนี้ ก็หงุดหงิดขึ้นมาทันที

“มากเกินไปแล้วนะ ฉันเป็นถึงคู่ครองของท่านนายพลเลยนะ แกกล้ามาใช้คำพูดแบบนี้กับฉันเหรอ！ใครก็ได้มานี่หน่อย ตบเข้าที่หูของมันเดี๋ยวนี้！”

หลี่ฝางนั้นไม่ได้กลัวชายกล้ามโตเลยแม้แต่น้อย เลยยกตำแหน่งคู่ครองของท่านนายพลของตัวเองขึ้นมา พลางเรียกคนรับใช้ที่ท่านนายพลหญิงพามาด้วยเพื่อสั่งสอนอย่างเสียงดัง

คนรับใช้เหล่านั้นมองหน้ากันอยู่นาน เพราะไม่รู้ว่าต้องลงมือหรือเปล่า ชายกล้ามโตเห็นท่านนายพลหญิงไม่ได้ตำหนิตัวเอง เลยมีความกล้าขึ้นมามากกว่าเดิม ก่อนจะมองหลี่ฝางอย่างไม่แยแส

“คุณยังไม่ได้แต่งงานกับท่านนายพลเลย ตอนนี้ยังไม่ถือว่าเป็นคนของจวนของท่านนายพล อยากจะเข้ามาตบบ้องหูของฉัน มันเหมือนการไม่คำนึงถึงกำลังของตัวเองเลย”

เพิ่งพูดจบ ชายกล้ามโตก็ถูกตบอย่างไม่ทันตั้งตัว ใบหน้าที่เป็นสีทองแดงของเขาในตอนแรกนั้นก็เกิดเป็นรอยห้านิ้วขึ้นมา

สร้างรอยให้เกิดบนสีผิวแบบนี้ได้ แค่คิดก็รู้แล้วว่าการตบนั้นมันหนักหนาแค่ไหน

“แกตบฉันงั้นเหรอ？！ฉันจะฆ่าแก！” ชายกล้ามโตมองหลี่ฝางที่ตบตัวเองอย่างไม่อยากจะเชื่อ เสียงที่ใหญ่และทุ้มต่ำนั้นก็สูงขึ้นไม่น้อยเลย

เมื่อมองชายกล้ามโตที่กระโจนเข้ามาหา หลี่ฝางก็ยิ้มอย่างไม่แยแส ก่อนจะใช้มือข้างเดียวในการยกชายกล้ามโตขึ้นจากพื้น

“ท่านนายพล คนของคุณไม่รู้จักมารยาทบ้างเลยเหรอ？ฉันยังไม่ทันได้แต่งงานกับคุณ พวกเขาก็กล้าทำท่าทีแบบนี้กับฉันแล้ว ถ้าเกิดฉันเข้าไปอยู่ในจวนของท่านนายพลของคุณ จากนี้คงจะต้องผ่านไปอย่างยากลำบากหรือเปล่านะ？”

หลี่ฝางไม่ปรายตามองชายกล้ามโตเลยด้วยซ้ำ ก่อนจะหันมามองท่านนายพลหญิงที่เหมือนจะยิ้มเล็กน้อยก่อนจะพูดออกมา