บทที่ 1363 ทำให้เธอตกหลุมรักตัวเอง

ท่านนายพลหญิงมองชายกล้ามโตที่นอนอยู่ที่พื้น จากนั้นแววตาก็เป็นประกาย ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ พลางพูดกับหญิงในตำหนักที่อยู่ข้างๆ

“เอาเขาไปฝัง จากนั้นก็ให้เงินช่วยเหลือกับครอบครัวของพวกเขาสักหน่อย จัดการให้ดีล่ะ”

หลังจากที่กำชับเสร็จ ท่านนายพลหญิงก็ขึ้นรถไปก่อน หลี่ฝางยืนเงียบอยู่ที่เดิมเล็กน้อย ก่อนจะขึ้นรถก็มองชายกล้ามโตเล็กน้อย ไม่รู้ว่าตอนนี้เขากำลังคิดอะไร

“คุณคิดว่าฉันไร้ความรู้สึกที่มีต่อกันมากเลยใช่ไหม？” หลังจากที่หลี่ฝางขึ้นรถแล้ว ท่านนายพลหญิงก็ถามคำถามนี้กับเขาขึ้นมาทันที หลี่ฝางในตอนนั้นไม่รู้ว่าควรจะตอบว่าอะไรด้วยซ้ำ

เรื่องนี้จะว่าอย่างไรดี จะบอกว่าไม่มีความรู้สึกก็ไม่ได้ เลยบอกได้เพียงว่าชายกล้ามโตคนนี้อ่อนแอเกินไป เมื่อถูกทิ้ง ก็มีชีวิตต่อไม่ได้แล้วงั้นเหรอ？

จะว่าไป ท่านนายพลหญิงคนนี้ไม่ได้มีชายในคลังเพียงคนเดียวแน่นอน เขารับที่มีชายคนอื่นมาอยู่ข้างกายท่านนายพลหญิงได้ ทำไมรับตัวเองไม่ได้ล่ะ？ทำไมในสถานการณ์แบบนี้ก็ไม่ได้เข้าไปในจวนของท่านนายพลจริงๆ สักหน่อย เดี๋ยวพอได้ของแล้วเขาก็จะรีบไป

เฮ้อ มีคำกล่าวที่ว่าจักรพรรดิมีคนบำเรอสักสามพันคนได้ แต่การมีคนบำเรอที่มากก็ไม่ใช่เรื่องดีอะไร

“ท่านนายพลคุณเป็นคนที่ไม่มีใครเกินในญี่ปุ่น อยากทำอะไรก็ได้ ข้าน้อยหลี่ไม่กล้าตัดสินอะไรไปหรอก”

ท่านนายพลหญิงคนนี้ฆ่าได้อย่างถอนรากถอนโคน แถมใช้วิธีที่น่ากลัวมากอีกด้วย หลี่ฝางเลยไม่กล้าวิจารณ์อะไรมากมาย ถ้าเกิดไปพูดอะไรขัดหูเข้า ตัวเองก็คงอยู่ที่จวนของท่านนายพลโดยเสียเปล่าแล้วไม่ใช่เหรอ？

“เหอะๆ ท่านหลี่นี่ฉลาดจริงๆ เลย ที่จวนของท่านนายพลของฉันนั้น มีบางเรื่องที่คุณต้องทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นบ้างจะดีกว่า อย่ายุ่งเรื่องที่ไม่ควร”

ท่านนายพลหญิงพอใจกับคำตอบของหลี่ฝางมาก จากนั้นก็เอามือของหลี่ฝางไปจับขาของตัวเอง จากนั้นก็เอานิ้ววาดวนเป็นวงกลมในฝ่ามือของเขาอย่างมีเลศนัย

หลี่ฝางรู้สึกขนลุกขึ้นมาทันที ก่อนจะหัวเราะอย่างทำตัวไม่ถูกออกมา และอยากจะชักมือกลับ แต่ท่านนายพลหญิงกลับไม่ให้โอกาสนั้นแก่เขาเลย ก่อนจะจับมือของเขาเอาไว้ไม่ปล่อย

“ท่านหลี่ ในเมื่อคุณตอบตกลงที่จะเข้าไปในจวนของท่านนายพลแล้ว เพื่อมาเป็นคู่ครองของท่านนายพลของฉัน ถ้างั้นคุณอยากจะจัดงานแต่งงานเมื่อไหร่กันล่ะ？”

มือของท่านนายพลหญิงที่จับหลี่ฝางอยู่นั้นค่อยๆ ขยับขึ้นข้างบน หรี่ตาลงเบาๆ จากนั้นก็โน้มตัวเข้ามาใกล้หลี่ฝางมากขึ้นเรื่อยๆ

ในตอนนั้นเอง บรรยากาศในรถก็เปลี่ยนไป อุณหภูมิเองก็เพิ่มมากขึ้นด้วย

หลี่ฝางโน้มตัวของตัวเองไปด้านหลัง เพื่อพยายามรักษาระยะห่างระหว่างทั้งสองคน

“ท่านนายพล พวกเรายังอยู่บนรถนะ คุณทำแบบนี้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ใช่ไหมล่ะ？”

เมื่อเห็นหลี่ฝางขัดตัวเองแบบนี้ สีหน้าของท่านนายพลหญิงก็เย็นชา จากนั้นก็เอาขาวางไว้ที่ที่นั่งด้านหลัง พลางมาฟุบบนตัวของหลี่ฝาง

“เพียงแค่คุณเต็มใจยินยอม ถึงจะเป็นบนถนนใหญ่ พวกเราเองก็ทำได้ ไม่มีใครกล้ามาพูดอะไรหรอก”

ให้ตายเถอะ กูไม่เต็มใจไงเล่า！

หลี่ฝางมองท่านนายพลหญิงที่ห่างจากตัวเองไม่ถึงสิบเซนติเมตร เซลล์ทั้งเนื้อทั้งตัวก็กำลังขัดขืน

คนของญี่ปุ่นนี่มันเปิดเผยสบายๆ ขนาดนี้เลยเหรอ？บนถนนก็ได้งั้นเหรอ ยอมใจเลยจริงๆ

“เอ่อ……คือ……พวกเราค่อยเป็นค่อยไปได้ไหม？ฉันเป็นคนหัวโบราณน่ะ พวกเรารู้จักกันให้มากกว่านี้หน่อยไหม？”

หลี่ฝางใช้มือทั้งสองข้างกดไหล่ของท่านนายพลหญิง พลางพูดด้วยความทำตัวไม่ถูก

ภรรยาสองคนนั้นเขาก็เพียงพอแล้ว ท่านนายพลหญิงนี้เขาไม่เอาแล้วล่ะ ถ้าเกิดอารมณ์ไม่ดี แล้วตกดึกฆ่าตัวเองตายไปเลยจะทำอย่างไรล่ะ

“ก็ได้ พวกเราคุยเรื่องแต่งงานกันก่อนก็ได้” ท่านนายพลหญิงเห็นว่าหลี่ฝางไม่ยอมสยบต่อตัวเอง เลยต้องทำลงไปเท่านั้นเอง