บทที่ 1374 ขอโทษ

“ชิ ท่านนายพล ในจวนของคุณนั้นดูเหมือนจะสนุกขึ้นมาแล้วสินะ？วันๆพวกสนมชายนั้นหาเรื่องให้คุณไม่น้อยเลยนะ？”

พอสวนนี้เหลือเพียงหลี่ฝางกับท่านนายพลหญิงสองคนแล้ว หลี่ฝางก็หัวเราะออกมา ก่อนจะมองท่านนายพลหญิงพลางยิ้มออกมา

ท่านนายพลหญิงพูดไม่ออกเพราะคำพูดของหลี่ฝาง ก่อนจะมองหลี่ฝางด้วยความไม่พอใจ

“คุณว่างไม่ได้เลยนะ ฉันพักไปไม่นาน คุณก็มีเรื่องใหญ่ได้ขนาดนี้ ดูเหมือนจากนี้ในจวนของท่านนายพลของฉันคงจะไม่มีวันสงบแล้วล่ะ”

เมื่อได้เจอการลงโทษอย่างไม่ตั้งใจของท่านนายพลหญิงแล้ว หลี่ฝางกลับยักไหล่ขึ้นอย่างไม่สนใจ ก่อนจะเด็ดหญ้ามาคาบไว้ในปาก

“คุณอย่ามาใส่ร้ายฉันนะ นั่นเพราะสนมชายของคุณมาหาเรื่องฉันนะ ฉันไม่เชื่อหรอกนะว่าคุณจะมองไม่ออก”

เมื่อเห็นท่าทีไม่จริงจังของหลี่ฝาง ท่านนายพลหญิงก็ทั้งโกรธและอยากจะหัวเราะออกมา หลังจากที่ถอนหายใจอย่างหนักแล้ว ในแววตาก็มีความเศร้าใจออกมา

“ฉันเป็นหญิงคนเดียว ต้องดูแลจวนของท่านนายพลมากมายขนาดนี้ การอยู่ในตำแหน่งของท่านนายพลในประเทศญี่ปุ่น คุณคิดว่าในชีวิตดีขนาดนั้นเลยเหรอ？เบื้องหลังของเจียเหอกับฮัวเหลียนน่ะแข็งแกร่งเป็นอย่างมาก ฉันต้องทำเป็นรักและเอ็นดูพวกเขา เพื่อดึงครอบครัวของเขามาให้ได้”

“คนอื่นๆ ในจวนนั้นอย่างน้องก็ต้องมีผลประโยชน์เกี่ยวข้องกันฉันบ้าง ฉันเลยต้องทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาสมดุล ถึงจะได้รับการสนับสนุนอย่างดีที่สุด วันนี้คุณทำให้ใบหน้าของเจียเหอเสียหายแล้ว เดี๋ยวพ่อของเขาจะต้องมาหาที่จวนนี้ในเร็ววันแน่”

“วันนี้ฉันทำให้เรื่องมันผ่านๆ ไปแทนคุณแล้ว เดี๋ยวตอนที่พ่อเขามา ถึงจะเป็นงานยากน่ะ เดี๋ยวถึงตอนนั้นฉันอาจจะต้องลงโทษคุณ แล้วหวังว่าคุณจะไม่โทษอะไรฉัน”

เมื่อได้ยินท่านนายพลหญิงพูดอย่างไร้ทางเลือกแบบนั้น หลี่ฝางก็เลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะคายหญ้าที่คายเอาไว้ในปาก ด้วยท่าทีไม่กลัวอะไรทั้งนั้น

“คุณคิดว่า ด้วยกำลังของฉันเนี่ย ยังจะต้องกลัวไหม？ถ้าไม่ได้คิดถึงความสมดุลของโลกใบนี้ ฉันคงจะเป็นผู้นำสูงสุดของประเทศญี่ปุ่นได้แล้ว ถึงอย่างไรถ้าเกิดว่าพ่อของเจียเหอกล้ามาทำอะไรให้ฉันไม่พอใจ ฉันก็จะไม่เกรงใจเขาเหมือนกัน”

มันทำให้ท่านนายพลหญิงโกรธขึ้นมา เธอรู้ว่าหลี่ฝางนั้นเก่งกาจ ถ้าเกิดเขาคิด ว่าไม่มีใครในโลกนี้สามารถต่อกรกับเขาได้ แต่เธอในฐานะที่เป็นท่านนายพลหญิงของญี่ปุ่น ต้องคิดถึงอะไรมากมาย เธอไม่มีทางทำอะไรโดยไม่สนอะไรอย่างหลี่ฝางหรอก

“หลี่ฝาง ในใจของคุณนั้นเห็นฉันเป็นอะไร？คุณรู้ไหมว่าการที่คุณทำตามใจใหญ่โตแบบนี้ทำให้ฉันลำบากขนาดไหน？คุณรู้ว่าฉันต้องขัดใจคนมากมายขนาดไหนเพื่อคุณไหม？ทำไมคุณถึงได้คิดว่าอยากจะทำอะไรก็ทำได้ลาะ？ไม่คิดถึงความรู้สึกฉันบ้างเลย！”

เมื่อได้ยินเสียงร้องไห้เบาๆ ของท่านนายพลหญิง หลี่ฝางก็อึ้งไป พลางมองดวงตาแดงๆ ของเธอ กลับมีท่าทีพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ออกมา โดยที่ตอนนั้นก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรออกไป

“ขอโทษ……ฉัน……”

“เอาล่ะ！คุณไม่ต้องพูดแล้ว！เดี๋ยวฉันจัดการเรื่องนี้เอง ช่วงนี้คุณก็อยู่ในนี้ไปก่อนไม่ต้องไปที่อื่นนะ！เดี๋ยวฉันจัดการเสร็จแล้ว ฉันจะมาหาคุณเอง！”

ตอนแรกหลี่ฝางอยากขอโทษ แต่เมื่อพูดไปได้ครึ่งเดียว ท่านนายพลหญิงก็ตัดบทของเขา ก่อนจะสูดหายใจเข้าเต็มแรง เพื่อกลั้นน้ำหูน้ำตาที่จะออกมา หลังจากที่พูดออกไปแบบนั้นแล้ว ท่านนายพลหญิงก็รีบเดินไป

หลี่ฝางมองท่าทีโซเซของเธอ แววตาก็มืดมน พลางยืนอยู่ที่เดิมอยู่นาน จากนั้นก็ถอนหายใจอย่างหนักหน่วง พลางหันตัวเดินเข้าไปในห้องตัวเอง

จากนั้นสามสี่วัน นอกจากมีคนเอาข้าวเอาน้ำมาส่งให้ตามเวลา ก็ไม่มีใครเข้ามาเยี่ยมในสวนนี้อีก หลี่ฝางเองก็ได้อยู่สงบๆ บ้าง

เขาที่จะลืมเรื่องของเจียเหอในตอนแรกนั้น พอเช้าวันที่สี่ จื่อยีก็เข้ามาหาเขา

“ท่านหลี่！คุณอยู่ไหม？” หลี่ฝางเพิ่งจะกินข้าวเช้าเสร็จ ก็ได้ยินจื่อยีที่อยู่ด้านนอกประตูตะโกนเรียกตัวเองอย่างดัง เขาใช้กระดาษเช็ดปากตัวเอง ก่อนจะตอบรับ แล้วก็ให้จื่อยีเข้ามา