บทที่ 1376 คู่ครองฐานะเท่าเทียม

หลี่ฝางรออยู่ด้านนอกจนจะหมดความอดทนแล้ว ดาบซามูไรเหล่านั้นสะท้อนแสงจนเขาจะตาบอดอยู่แล้ว ตอนที่เขากำลังคิดว่าจะจัดการอย่างไรกับซามูไรเหล่านั้น หญิงใช้ข้างกายท่านนายพลหญิงก็เดินออกมาจากห้องอย่างช้าๆ

ก่อนจะพูดกับซามูไรเหล่านั้นที่ฟังไม่เข้าใจ จากนั้นพวกเขาก็ถึงจะเก็บดาบซามูไรไป

“คู่ครองของท่านนายพล เชิญด้านใน” สาวใช้ทำท่าเชิญหลี่ฝาง จากนั้นก็เดินนำหลี่ฝางเข้าไปในห้อง

เมื่อหลี่ฝางก้าวเข้าไป ท่านนายพลหญิงก็โบกมือมาทางเขา

“หลี่ฝาง มาหาฉันนี่”

เมื่อได้ยินคำพูดของท่านนายพลหญิง หลี่ฝางก็ปรายตามองเธอก่อน จากนั้นก็ย้ายสายตาไปมองคนอีกสองคน หลังจากที่มองสักพัก เขาถึงได้ยกเท้าเดินไปทางพวกเขา

เมื่อท่านนายพลหญิงเห็นว่าหลี่ฝางจะเดินมาหาตัวเอง เลยวางใจลงได้เล็กน้อย แต่ยังไม่ทันจะหายใจออกจากปาก ก็เห็นหลี่ฝางหันตัวเล็กน้อย ก่อนจะหันเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าเจียเหอ

ท่าทีกะทันหันของเขาทำให้สีหน้าของท่านนายพลหญิงเปลี่ยนไป ดวงตาทั้งสองข้างจ้องไม่ห่าง แถมยังพูดอย่างไม่ชัดถ้อยชัดคำด้วย

“หลี่ หลี่ฝาง ที่นั่งของคุณอยู่ที่นี่ คุณมาหาฉันเดี๋ยวนี้！”

คำของท่านนายพลหญิงนั้นเหมือนกัดฟันพูด ตาเกร็งจนเส้นเลือดปูดเพราะส่งซิกให้หลี่ฝาง แต่เขานั้นกลับทำเหมือนไม่ได้ยิน เลยไม่ได้สนใจท่านนายพลหญิงเลยแม้แต่น้อย

“เจียเหอ เหมือนพ่อคุณจะให้วัตถุดิบปรุงยาดีๆ กับคุณไม่น้อยเลยนะ ใบหน้าดูดีกว่าเมื่อวันก่อนมากเลย มีพ่อที่ร่ำรวยนี่ดีจริงๆ ด้วย แม้จะเสียโฉมแล้วแต่ก็หาวิธีรักษาให้ได้อยู่ดี”

หลี่ฝางโน้มตัว ก่อนจะเอามือทั้งสองเท้ากับโต๊ะ พลางมองเจียเหอ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงแดกดันเป็นอย่างมาก

เจียเหอที่ถือว่าใจเย็นแล้วหลังจากที่ได้ยินเขาพูดแบบนี้ก็แทบจะระเบิดอารมณ์ออกมา เลยตบโต๊ะเสียงดัง จนทำให้โต๊ะไม้แท้นั้นมันกลายเป็นขี้เลื่อยในทันที

ตอนที่หลี่ฝางคิดว่าเจียเหอจะลงมือนั้น จู่ๆ ก็มีมือหนึ่งแทรกเข้ามา เพื่อหยุดมือของเจียเหอที่ยกขึ้นแล้ว

“เจียเหอ！อย่าสามหาวนะ！” เสียงของชายวัยกลางคนที่ดุดันกระทบหูของหลี่ฝาง มันทำให้หลี่ฝางต้องหันไปมองเขา

เจียเหอที่ถูกชายวัยกลางคนดึงแขนเอาไว้ก็นิ่งอยู่นาน จากนั้นเลยปล่อยมือออกอย่างไม่เต็มใจ

“โย่ คิดไม่ถึงเลยว่าคุณจะเชื่อฟังพ่อคุณขนาดนี้ เขาบอกให้คุณปล่อยมือก็ปล่อยเลย ทำไมตอนที่ฉันบอกให้คุณหยุดคุณไม่ฟังล่ะ？”

ตอนแรกพวกท่านนายพลหญิงฟังความหมายของหลี่ฝางไม่ออก แต่ผ่านไปสักพักก็ตอบสนองกลับมา

ตอนนั้นเองมันทำให้พ่อของเจียเหอที่มีท่าทีเหมือนจิ้งจอกเจ้าเล่ห์นั้นยิ้มแทบไม่ออก เนื้อบนใบหน้าของตัวเองนั้นเต้นเพราะความโกรธ แต่สุดท้ายเขาก็หายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะกดความโกรธในใจลง

“ท่านหลี่ คุณพูดตลกจังเลย เจียเหอเป็นลูกชายของฉัน การที่เขาเชื่อฟังฉันมันก็ไม่แปลก ที่ฉันมาในครั้งนี้ ก็เพื่อเรื่องก่อน ก่อนหน้านี้ที่เจียเหออยู่ข้างกายฉันนั้น ก็ถูกฉันตามใจจนเสีย ทำอะไรไม่รู้จักยั้งน่ะ”

“เลยทำให้เขาพอเขาเข้ามาในจวนของท่านนายพลก็ตั้งแก๊งแบบนี้ ฉันเป็นพ่อ เลยต้องมาขอโทษคุณสักหน่อย เจียเหอ รีบขอโทษท่านหลี่เร็ว”

ชายวัยกลางคนไม่เพียงโค้งให้หลี่ฝางอย่างนอบน้อม แถมยังลากเจียเหอมา เพื่อให้เขาขอโทษหลี่ฝาง

เจียเหอนั้นเกลียดหลี่ฝางจนไม่รู้จะเกลียดอย่างไรแล้ว แล้วจะทำเรื่องน่าขายหน้าแบบนี้ได้อย่างไร เลยสะบัดมือของเขาออก ไม่ว่าอย่างไรก็จะไม่ขอโทษหลี่ฝาง

“พ่อ ฉันเป็นผู้ถูกกระทำนะ ทำไมฉันต้องขอโทษเขาด้วย！”