บทที่ 139 งานเลี้ยงศึกษาต่อ

บทที่ 139 งานเลี้ยงศึกษาต่อ

มีมากกว่าหนึ่งเสียด้วย?

หลี่ฝางพูดไม่ออก ครอบครัวของเขา มีทรัพย์สินกี่อย่างกันแน่

“ลุงเฉียนรู้ ไหมพ่อมีเงินเท่าไหร่?” หลี่ฝางอดไม่ได้ที่จะถาม

“รายละเอียดฉันเองก็ไม่รู้แน่ชัด” ลุงเฉียนส่ายหัวและพูด

หลังจากนั้นไม่นาน หลี่ฝางที่กำลังจะจากไป ลุงเฉียนก็เอ่ยสมทบขึ้นมา “อย่างไรก็ตาม ทรัพย์สินของพ่อนายรวมกันแล้ว ก็ไม่ได้น้อยไปกว่า หวางเจี้ยนหลินและหม่าหยุน”

“อย่างนั้นพ่อของผมไม่กลายเป็นคนที่รวยที่สุดในจีนหรอกหรือไง?” หลี่ฝางตะลึงปากค้าง

“อันนี้ก็พูดยาก เพราะคนรวยหลายคน ไม่เต็มใจที่จะเปิดเผยทรัพย์สินของตน อันที่จริงมีเศรษฐีซ่อนตัวอยู่มากมายในจีน ทรัพย์สินของพวกเขาล้วนสามารถเข้าไปอยู่ในรายชื่อเศรษฐีได้ แต่พวกเขาแค่ไม่ต้องการชื่อเสียง”

“คนอย่างหม่าหยุนและหวางเจี้ยนหลิน พวกเขามีองค์กรของตัวเอง พวกเขาแทบจะอยากยัดตัวเองเข้าไปอยู่ในรายชื่อเศรษฐีจนแทบทนไม่ไหว นั่นก็เพราะต้องการเผยแพร่ความนิยมให้แก่องค์กรของตน” ลุงเฉียนเอ่ย

“อืม ผมเข้าใจแล้ว”

หลังจากรู้ความลับนี้ หลี่ฝางก็กล้าที่จะใช้จ่ายเงินมากขึ้น

เมื่อคืนที่ผ่านมาหลี่ฝางถูกชายสกินเฮดแบล็กเมล์ไปเป็นเงินกว่า 18 ล้านหยวน แต่เดิมเขารู้สึกเสียดายอยู่บ้าง แต่หลังจากรู้ความลับนี้แล้ว หลี่ฝางก็รู้สึกได้ทันทีว่ามันไม่สำคัญอีกต่อไป

หลี่ฝางคิดในใจ รอจนเขาไปถึงเมืองเองของจังหวัด เขาจะทำตัวเป็นลูกเศรษฐีจริงๆ ไม่แสร้งทำเป็นยากจนอีกต่อไป

หลี่ฝางเพิ่งออกจากประตูมา ก็พบกับถังหยู่ซวน

“หลี่ฝาง ฉันมีเรื่องจะคุยกับนายพอดี” ถังหยู่ซวนเดินมาหาหลี่ฝาง

“มีเรื่องอะไร?” หลี่ฝางถาม

“ไม่กี่วันนี้โจวเจ๋เอาแต่นัดฉันอยู่ตลอด บอกว่าจะให้ฉันไปร่วมงานเลี้ยงของพวกลูกเศรษฐี นายว่าฉันจะไปหรือไม่ไปดี?” ถังหยู่ซวนถามด้วยใบหน้ายุ่งเหยิง

ถังหยู่ซวนอยากไป แต่ในใจของเขาก็รู้สึกร้อนตัวและหวาดกลัว ในเมื่อเขานั้นไม่ใช่ลูกเศรษฐีจริงๆ ไปถึงที่งานแล้ว หากไม่ระวังแล้วถูกเปิดโปงขึ้นมาก็คงจะไม่ดี

“เมื่อไหร่?” หลี่ฝางถาม “ถ้าฉันมีเวลา ฉันจะไปเป็นเพื่อนนาย”

“คืนพรุ่งนี้” ถังหยู่ซวนเอ่ยอย่างดีใจ

“ที่อยู่ก็คือรีสอร์ทใหม่ที่พ่อนายเพิ่งเปิด” หลังจากผ่านไปชั่วครู่ ถังหยู่ซวนก็เอ่ยขึ้นเสริม

“ได้ พรุ่งนี้พวกเราไปด้วยกัน” หลี่ฝางเองก็อยากเห็นรีสอร์ตนั่นเช่นกัน ท้ายที่สุดแล้วมันก็เป็นธุรกิจของเขาเอง

พูดจบ หลี่ฝางก็ขับรถไปที่ร้านโทรศัพท์มือถือ

“คุณผู้ชาย ต้องการซื้อโทรศัพท์มือถือหรือคะ?” พนักงานขายสาวสวยถามขึ้นมา

หลี่ฝางพยักหน้า

“คุณอยากได้ราคาไหนคะ? ฉันจะแนะนำให้คุณ” พนักงานขายสาวสวยถาม

“เอาไอโฟน Xมายี่สิบเครื่องเถอะ” หลี่ฝางไม่ได้มองดูและเอ่ยออกไปทันที

“ไอโฟน x ยี่สิบเครื่อง?” พนักงานขายสาวสวยสูดลมหายใจเข้าลึก “พี่ชาย คุณล้อเล่นหรือเปล่า?”

“ใครล้อเล่นกับคุณ ผมต้องการไอโฟน Xยี่สิบเครื่อง” หลี่ฝางเดินกลับไปที่รถและหยิบเงินจำนวนหนึ่งออกมาทันที

“ทำไม คิดว่าผมซื้อไม่ไหว?”

เมื่อหลี่ฝางหยิบถุงเงินลงไปวางที่หน้าพนักงานขายสาวสวย ร้านขายโทรศัพท์มือถือรอบๆ ก็เข้ามาล้อมรอบตัวเขาทันที

“คุณจะซื้อมันจริงๆ หรือนี่!” พนักงานขายสาวสวยถามอีกครั้ง

“พูดไร้สาระ!”

“อย่างนั้นคุณกรุณารอสักครู่ ร้านของเราไม่มีสต๊อกมากขนาดนั้น ฉันต้องติดต่อร้านโทรศัพท์มือถืออื่นๆ สักครู่” พนักงานขายสาวสวยกล่าว

หลังจากผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง หลี่ฝางก็ค่อยได้โทรศัพท์มือถือมา

จากนั้น หลี่ฝางก็ไปที่ร้านเครื่องใช้ในบ้านต่อ และซื้อทีวีสิบเครื่อง เครื่องซักผ้าสิบเครื่อง และตู้เย็นสิบตู้

ในที่สุด หลี่ฝางก็ไปที่ร้าน 4S และซื้อรถในราคา 200,000 หยวนมา

หลังจากเสร็จสิ้นทั้งหมดนี้ หลี่ฝางก็กลับบ้านและพูดกับเมี๋ยวชุ่ยว่า “แม่ ผมเตรียมงานเลี้ยงศึกษาต่อไว้แล้ว แม่โทรหาญาติๆ เถอะ”

“ได้ เรียกมาหมดเลยหรือ?” เมี๋ยวชุ่ยถาม

“ใช่ เรียกพวกเขาทั้งหมดมา” หลี่ฝางพยักหน้า

หลังจากวุ่นวายทั้งวัน หลี่ฝางก็เหนื่อยแล้วเช่นกัน พอกลับไปถึงห้องนอนก็หลับไปทันที

เช้าวันรุ่งขึ้น หลี่ฝางไปที่บ้านของผู้ใหญ่บ้าน