บทที่ 140 เซี่ยลู่กรีดข้อมือฆ่าตัวตาย

บทที่140 เซี่ยลู่กรีดข้อมือฆ่าตัวตาย

ในตอนเที่ยง ในลานบ้านของหลี่ฝาง ก็มีคนมารวมตัวกันมากกว่า 200 คน

“หลี่ต๋าคางลูกชายของนายไปเรียนที่วิทยาลัยอะไร?” มีคนเอ่ยถามขึ้น

หลี่ต๋าคางนั่งอยู่ที่ลานบ้านและเอ่ยตอบ “ก็มหาวิทยาลัยสุ่ยมู่ในเมืองเอกนั่น”

“มหาวิทยาลัยสุ่ยมู่? นั่นคือมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดในเมืองเองของจังหวัดนี่!” จู่ๆ ครูชราในหมู่บ้านก็หันหน้ามามองหลี่ต๋าคางด้วยความประหลาดใจ

“ใช่ ได้ยินมาว่าติดอันดับสามของประเทศ ไม่รู้เหมือนกันว่ามันน่าเชื่อถือหรือเปล่า?” หลี่ต๋าคางเอ่ยเรียบๆ

“ที่แท้ก็เป็นมหาวิทยาลัยสุ่ยมู่! ไม่น่าล่ะหลี่ต๋าคางนายถึงได้ดีใจขนาดนี้ ถึงขนาดชวนพวกเราในหมู่บ้านมากินข้าว!”

ในฐานะชาวตงไห่ ส่วนใหญ่ล้วนรู้ดีว่าอันดับของมหาวิทยาลัยสุ่ยมู่ เป็นรองก็เพียงมหาวิทยาลัยชิงหวาและมหาวิทยาลัยปักกิ่งเท่านั้น

“เสี่ยวฝางอ่า เด็กคนนี้โดดเด่นจริงๆ!” ผู้อาวุโสต่างยกย่องหลี่ฝาง

หลี่ฝางยิ้ม ไม่กล้าพูดอะไรมาก ท้ายที่สุดแล้วยังไงเขาก็สอบได้คะแนนแค่400 คะแนนเท่านั้น

ในเวลานี้เอง อาหารก็ถูกเสิร์ฟ

ชาวบ้านในหมู่บ้านเริ่มลงมือกินและดื่ม ขณะรับประทานอาหารพวกเขาก็เอ่ยชมไปด้วย

“หลี่ต๋าคางนายรวยไม่เบาเลยนะนี่ โต๊ะงานเลี้ยงแบบนี้ ราคาคงไม่เบา?”

หลี่ต๋าคางยิ้ม “ทุกคนกินได้ก็พอแล้ว”

“ลุง นี่มันปลิงทะเลกับเปาฮื้อ แถมบนโต๊ะยังมีล็อบสเตอร์ตัวใหญ่อยู่อีกตัว โต๊ะนี้ อย่างน้อยๆ ก็มีราคาไม่ต่ำกว่าหลายพันหยวนแน่” ชายหนุ่มคนหนึ่งถามเอ่ยกับหลี่ต๋าคาง

“ราคาหลายพัน? เป็นไปได้ยังไง!” มีคนไม่เชื่อ

“นี่มันคือล็อบสเตอร์ออสเตรเลีย ราคาแต่ตัวเดียวก็หลายพันไปแล้ว” ชายหนุ่มกล่าว

“หลี่ต๋าคาง โต๊ะงานเลี้ยงนี่โต๊ะหนึ่งราคาหลายพันจริงหรือ?” เมื่อมองอาหารอันอุดมสมบูรณ์บนโต๊ะ คนในหมู่บ้านก็อดไม่ได้ที่จะถาม

“ถามเสี่ยวฝางเถอะ ฉันเองก็ไม่รู้” หลี่ต๋าคางชี้ไปที่ลูกชายของตน “เป็นเขาที่สั่งมา”

หลี่ฝางยิ้มและตอบ “โต๊ะละห้าพัน"

“เสี่ยวฝาง ทั้งหมด5,000 หรือว่าโต๊ะละ5,000 กันแน่ นายพูดให้ชัดเจนสิ”

หลี่ฝางพูดซ้ำ “โต๊ะละ 5,000 หยวน”

“เสี่ยวฝาง นี่นายกำลังโม้ใส่พวกเราอยู่ใช่ไหม โต๊ะละ 5,000 หยวน 20โต๊ะแบบนี้ ทั้งหมดไม่ใช่ หยวนคุณไม่ใช่ต้องมีมากกว่า 100,000 หยวนหรือ?” คนในหมู่บ้านหลายคนไม่เชื่อ

แต่กลับเป็นชายหนุ่มคนนั้นที่เชื่อ เขามองเสี่ยวฝางและถาม “พี่เสี่ยวฝาง รถอยู่ที่ตรงประตูคันนั้นเป็นของคุณหรือ?”

“เป็นของฉัน มีอะไรรึเปล่า?” หลี่ฝางพยักหน้า

สีหน้าของชายหนุ่มแสดงท่าทางตื่นตะลึง “รถคันนั้นไม่ใช่เรียกว่าเบนซ์G-Classหรือไง”

“ใช่” หลี่ฝางพยักหน้าอีกครั้ง

“แม่เจ้า รถคันนั้นฉันจำได้ว่าราคาคันละสองล้านกว่า เป็นของคุณจริงๆ หรือ?” ชายหนุ่มตื่นเต้นจนตะเกียบของตนตกลงที่พื้น

“ใช่ ฉันถูกลอตเตอรี่ได้มาห้าล้าน” หลี่ฝางกล่าวด้วยรอยยิ้ม

เมื่อพูดออกไปแล้ว ทุกคนก็ตะลึงไป

จากนั้น ในลานบ้านก็ระเบิดขึ้นมาทันที มีทั้งคนที่อิจฉา คนที่สงสัย และคนที่ยินดีด้วย

หลี่ฝางรู้สึกว่าถึงเวลาสมควรแล้ว เขาลุกขึ้นยืน และยกผ้าสีดำที่คลุมอยู่ออก

ทันใดนั้น โต๊ะตัวใหญ่ก็เปิดเผยออกมาสู่สายตา

บนโต๊ะมีกล่องจับรางวัลอยู่

“ผู้ใหญ่บ้านคงได้บอกไปตอนประกาศแล้วใช่ไหม วันนี้ยังมีการจับรางวัลผู้โชคดีด้วย รางวัลที่ 1 ก็คือรถซีดาน ฟอร์ดมอนเดโอ มูลค่า 200,000 หยวน! "

“รถคันนี้จอดอยู่ที่คณะกรรมการหมู่บ้าน ใครได้ไป ผมก็จะให้กุญแจไปกับคนนั้นทันที”

“ส่วนรางวัลที่สองคือเงินรางวัล 50000 หยวน รวมทั้งหมดสองรางวัล”

“รางวัลที่สามคือ โทรศัพท์มือถือไอโฟน มูลค่าประมาณ 1 หมื่นหยวน จำนวน 20 เครื่อง”

"รางวัลที่สี่คือ เครื่องใช้ในบ้าน ทีวี ตู้เย็น เครื่องซักผ้า ทั้งหมดล้วนมี และมันถูกวางไว้ที่ผู้ใหญ่บ้าน ใครจับได้ ก็ไปเอาได้เลย”

"รางวัลที่ห้าคือ 1,000 หยวน ซึ่งถือเป็นรางวัลที่ต่ำที่สุด”

“เอาล่ะ ผมพูดจบแล้ว สรุปก็คือ ในกล่องนี้ไม่มีรางวัลเปล่าๆ” หลี่ฝางกล่าว

ในตอนนั้นเอง ผู้ใหญ่บ้านก็ยืนขึ้น “ของรางวัลล้วนอยู่ที่คณะกรรมการหมู่บ้านของเราจริงๆ อีกเดี๋ยวใครถูกรางวัลก็เอาสลากไปรับของรางวัลที่คณะกรรมการหมู่บ้านกับฉันได้ ส่วนใครที่จับได้เงินสด ก็เอาไปได้เลย”

ผู้ใหญ่บ้านพูดจบ ก็ย้ายกล่องกล่องหนึ่งมาจากบนโต๊ะ ในกล่องเต็มไปด้วยธนบัตร 100 หยวน

เมื่อเห็นธนบัตรเหล่านั้น สายตาของทุกคนก็เบิกกว้าง

จากนั้น คนในหมู่บ้านก็เริ่มปรบมืออย่างตื่นเต้น

ในขณะนี้ ไม่มีใครสงสัยหลี่ฝางอีกต่อไป