บทที่ 15 ทะเลาะในบาร์

บทที่ 15 ทะเลาะในบาร์

พี่ฝางสุดยอด มีเงินจะทำอะไรก็ได้...

ทุกคนค่อยๆ ยกแก้วขึ้นให้กับหลี่ฝางและส่งเสียงเชียร์เขาทันที มีเพียงพวกตู้เฟยไม่กี่คน ที่สีหน้าค่อยๆ เขียวคล้ำ

เมื่อหลี่ฝางกลับไปที่ที่นั่ง VIP อีกครั้ง ตู้เฟยก็คล้ายจู่ๆ ได้สติขึ้นมา เขามองไปที่หลี่ฝางอย่างเย็นชา "แกกล้าตลบหลังฉัน?”

“ฉันบอกแล้ว มีเกมบางเกม นายเล่นไม่ไหว มีคนบางคน นายหาเรื่องไม่ได้” หลี่ฝางยักไหล่และพูด

“บริกร ส่งบิลของฉันให้เขา" หลี่ฝางเรียกบริกรมาและชี้ไปที่ตู้เฟย

ใบหน้าของตู้เฟยเคียดแค้นอย่างยิ่ง เขาเข้าไปหาบริกรที่เดินเข้ามา “ไสหัวไป อาศัยอะไรให้ฉันจ่ายเงิน!”

“คนที่เก่งคือไอ้คนชอบพล่ามนั่นต่างหาก ไปให้มันจ่าย” ตู้เฟยด่าเสียงดัง

“สรุปใครเป็นคนจ่าย?” บริกรมองไปที่ตู้เฟยจากนั้นจึงมองหลี่ฝาง และไปหาผู้จัดการ

ทันทีที่บริกรออกไป หลี่ฝางก็ร้อนรนแล้ว

หลังจากดูบิลเมื่อครู่ ยอดบิลทั้งหมดมากกว่า 2 ล้าน ไม่เพียงแต่ตู้เฟย แม้แต่หลี่ฝางเองก็ยังรู้สึกหวาดกลัว

ให้ตายเถอะ เขาเล่นใหญ่ไปหน่อย หากไม่สามารถปิดฉากได้ เกิดตู้เฟยตุกติกขึ้นมา ตนเองจะทำยังไง?

ถ้าบาร์นี้เป็นของพ่อเขาจริงๆ อย่างนั้นก็พอพูดได้ง่ายหน่อย แต่ถ้าหากไม่ใช่ล่ะ?

“ตู้เฟย แกยังเป็นผู้ชายอยู่หรือเปล่า แม้กระทั่งเล่นเกมยังเล่นไม่เป็น” หลี่ฝางด่าทันที

ตู้เฟยเดินโซซัดโซเซเข้ามาและชี้ไปที่จมูกของหลี่ฝาง "ใช่ ฉันมันเล่นเกมไม่เป็น”

ตู้เฟยยิ้มน่ากลัว ท่าทางท้าทายคล้ายกับถามกลับว่าใครจะทำอะไรตนได้

เห็นชัดๆ ว่านี่คือกับดัก

โจวเจ๋ยืนขึ้นและเอ่ย “เพื่อน นายเองก็ร้ายกาจเกินไปหน่อย ตู้เฟยสัญญาว่าจะจ่ายเงินให้เพื่อนของนาย แต่คนมากมายขนาดนั้น พวกเขาเป็นเพื่อนของนายหรือไง? เกรงว่าแม้กระทั่งชื่อของพวกเขานายยังไม่รู้จักด้วยซ้ำ”

"ใช่ นายโกงก่อน" ตู้เฟยรีบเออออตาม

เมื่อหลี่ฝางไม่มีทางเลือก หลินชิงชิงที่นั่งเงียบก็เปิดปาก เธอกล่าวด้วยรอยยิ้มน้อยๆ "ใครกำหนดว่าเป็นเพื่อนกันต้องรู้จักชื่อของกันและกัน"

“ฉันแค่อยากถามว่า บิล พวกนายจะจ่าย หรือไม่จ่าย” หลินชิงชิงเอ่ยหน้าเคร่ง

ตู้เฟยเหลือบมองไปที่หลินชิงชิง และหัวเราะออกมา "คนสวย บิลวันนี้ ฉันไม่ยอมจ่ายแน่”

“ถ้าคุณไม่พอใจ ก็ตีฉันได้! "

หลังจากที่ตู้เฟยพูดจบ หลินชิงชิงก็คว้าขวด Royal Salute ที่ว่างเปล่าและทุบลงบนหัวของตู้เฟย

“แกกล้าทุบน้องฉัน!”

“หญิงหน้าเหม็น รู้ไหมว่าน้องฉันคือใคร? "

โจวเจ๋และส้งเสียงยืนขึ้นพร้อมกันและจ้องมองหลินชิงชิงอย่างเย็นชา

หลินชิงชิงปรบมืออย่างไม่รีบร้อน "ฉันต้องสนใจด้วยหรือไงว่าน้อยพวกนายเป็นใคร เขาบอกเองนี่ว่าไม่พอใจก็ตีเขาได้ ฉันไม่พอใจ ก็เลยตี ทำไม ผิดตรงไหนหรือ?”

"พี่เจ๋ พี่เสียง พวกพี่ยืนนิ่งทำไม รีบลงมือสิ!” ตู้เฟย"ล้มลงกับพื้นและตะโกนขึ้นมา

"แต่ ... " โจวเจ๋และส้งเสียงลังเล ตอนพวกเขาออกมา พวกเขาได้รับคำสั่งจากที่บ้านว่าจะต้องห้ามมีเรื่องที่ Recalling the past

“แม่ง หากเกิดเรื่องผมรับเอง!”

หลังจากที่ตู้เฟยบอกว่าจะรับผิดชอบทั้งหมด โจวเจ๋และส้งเสียงก็ไม่กลัวอะไรอีกต่อไป

อย่างไรก็ตามหากมีอะไรเกิดขึ้นก็แค่ผลักดันไปที่ตู้เฟย

โจวเจ๋และส้งเสียงตัวบัดซบทั้งสอง ไม่สนแม้แต่น้อยว่าหลินชิงชิงจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง พวกมันเริ่มลงมือทันที หลี่ฝางเองก็ไม่นิ่งนอนใจ เขารีบเข้ามาช่วย

หลังจากที่ตู้เฟยลุกขึ้นมาจากพื้น เขาก็คว้าขวดเปล่าเอาไว้แล้วเหวี่ยงไปที่หัวของหลี่ฝาง

“แม่งเอ้ย ฉันอดทนกับแกมานานแล้ว ก็แค่ถูกลอตเตอรี่ ยังมาทำเบ่งต่อหน้าฉันอีก!”

ขวดถูกเหวี่ยงใส่หัวของหลี่ฝาง ตู้เฟยด่าเสียงดัง "วันนี้ฉันจะฆ่าแก! "

ในเวลานั้นเองเจ้าหัวแบนก็กลับมา

เมื่อเขาเห็นหลินชิงชิงถูกทุบตี ก็วิ่งเข้ามาเหมือนคนบ้าทันที และชกใส่โจวเจ๋และส้งเสียงจนล้มลงไปกับพื้น

“แกเป็นใครวะ แม้กระทั่งฉันแกยังกล้าต่อย รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร? พ่อของฉันคือส้งซือหมิง!” ส้งเสียงนอนอยู่บนพื้นและตะโกนใส่เจ้าหัวแบน