บทที่ 168 การประนีประนอมของหลี่ฝาง

บทที่ 168 การประนีประนอมของหลี่ฝาง

เหยนเสี่ยวน่าฟังจบก็หัวเราะ

“ผู้จัดการ คุณน่าจะรู้จักฉันนะ？”เหยนเสี่ยวน่าถาม

ผู้จัดการล็อบบี้พยักหน้ายิ้ม：“คุณหนูเหยน เครื่องดื่มของโรงแรมว่างโก๋ ต่างจัดซื้อมาจากตระกูลเหยนของคุณ คุณคือลูกหัวแก้วหัวแหวนของตระกูลเหยน ผมจะไม่รู้จักได้ไง？”

คำนี้พูดไป สีหน้าของเหยนเสี่ยวน่าก็ดูเย่อหยิ่ง

ตระกูลเหยนทำธุรกิจเครื่องดื่ม แล้วยังทำขนาดใหญ่

สีหน้าของหลี่ฝางซีเรียสทันที ในเมื่อผู้จัดการรู้ตัวตนของเหยนเสี่ยวน่า แล้วยังพูดว่า‘คนๆนี้พวกคุณแตะต้องไม่ได้’

หมายความว่าไง？

หมายความว่าตัวตนอีกฝ่าย ใหญ่โตกว่าเหยนเสี่ยวน่าแน่ๆ

เหยนเสี่ยวน่าไม่ได้ตระหนักถึงจุดนี้ ได้แต่อาศัยความสูงส่งของตัวเอง พูดอย่างเยือกเย็น：“ผู้จัดการ ในเมื่อคุณจำฉันได้ งั้นก็เอาห้องวีไอพีนั่นมาให้ดีๆสิ ？”

“คุณหนูเหยน ผมไม่ได้บอกแล้วเหรอ คนที่แย่งห้องวีไอพีของพวกคุณไป ใหญ่โตมาก คุณ ผม ต่างยุ่งด้วยไม่ได้”

นิ่งไปสักพัก ผู้จัดการล็อบบี้จึงเสริม：“อย่าว่าแต่คุณกับผมเลย ถึงจะเป็นบอสของเรา ก็เกรงว่าจะไม่กล้าไปขัดใจด้วย”

“คนอะไรเจ๋งขนาดนี้？”เหยนเสี่ยวน่าขมวดคิ้ว จึงตระหนักได้ถึงความรุนแรงของเรื่อง

ก็แค่ ผู้จัดการล็อบบี้คนนี้ดูไม่รู้จักฉินวี่เฟยอย่างชัดเจน

ไม่อย่างนั้น จะคุยโอ้อวดอย่างไม่ละอายใจได้ไง？

“คุณชายสวี สวีเถิงเฟย”ผู้จัดการล็อบบี้พูดช้าๆ

“เขานี่เอง……”คิ้วของเหยนเสี่ยวน่าขมวดแน่นขึ้น

ถึงธุรกิจเครื่องดื่มบ้านเขาจะรุ่งเรือง แต่มูลค่าแล้ว แต่เทียบกับตระกูลสวีแล้ว ไม่รู้ว่ากี่เท่า

“เห้อ……”เหยนเสี่ยวน่าถอนหายใจ คนๆนี้ เธอไปยุ่งด้วยไม่ได้จริงๆ

“ไม่ใช่แค่คุณชายสวี แล้วก็ยังมีคุณชายหยู หยูถึงน่ะ”ผู้จัดการล็อบบี้พูดอีกครั้ง

ทั้งหมดนี้ เหยนเสี่ยวน่าจึงเข้าใจทันที

ไม่น่าล่ะผู้จัดการล็อบบี้ถึงเอาห้องที่จองไว้ไปให้

สวีเถิงเฟยกับหยูถึง ไปยุ่งกับทั้งสองง่ายๆได้ไง？

อีกอย่าง สองคนนี้ก็มาอยู่ด้วยกันอีก

เหยนเสี่ยวน่าพูดอย่างทำอะไรไม่ได้：“งั้น……ผู้จัดการ ยังมีห้องส่วนตัวอื่นไหม？”

“อย่าว่าแต่ห้องส่วนตัวเลย แม้แต่โต๊ะอาหาร ก็ยังเต็มไปด้วยคน”ผู้จัดการล็อบบี้ชี้ไปในร้านอาหาร

“คุณดู วันนี้นักเรียนมหาวิทยาลัยมากินเลี้ยงกันไม่น้อยเลย อีกอย่างว่างโก๋ก็ยังเป็นร้านอาหารที่ดีที่สุดในย่านนี้”ผู้จัดการล็อบบี้อธิบาย

ย่านนี้ ถือเป็นเขตสถานศึกษา

มหาวิทยาลัยไม่น้อย ต่างกินเลี้ยงกันที่นี่

แล้ววันที่เปิดเทอมลงทะเบียน ก็เยอะมากๆ

ดังนั้นโรงแรมว่างโก๋ ก็มีคนเต็มทันที

ผู้จัดการล็อบบี้คนนี้มาอธิบายกับเหยนเสี่ยวน่าและหวางเสี่ยวโก๋ได้นานขนาดนี้ ก็ถือว่าไว้หน้าพวกเขาแล้ว

ถ้าเป็นคนอื่น ผู้จัดการล็อบบี้อย่างมากก็ขอโทษ พูดจบ เขาจะไปทำอะไรก็ไป……

เวลานี้ หลี่ฝางยืนขึ้น พูด：“ผู้จัดการ ผมขอถามหน่อย ทำธุรกิจสิ่งสำคัญคืออะไรครับ？”

“แน่นอนว่าคือความซื่อสัตย์”ผู้จัดการล็อบบี้หัวเราะขึ้นมา

“ใช่ ความซื่อสัตย์ แต่ คุณคิดว่าว่างโก๋ของพวกคุณมีไหม？”หลี่ฝางยิ้มเหยียดหยาม

“ห้อง คือหวางเสี่ยวโก๋รูมเมทของผมจองไว้ล่วงหน้า แต่พวกคุณโรงแรมว่างโก๋ไม่บอกเราสักคำ ก็เอาห้องให้คนอื่นไปเลย นี่มันอะไรกันเนี่ย？”หลี่ฝางถามอย่างเย็นชา

“น้องๆ ผมเข้าใจความหมายของคุณ ตอนที่ผมอายุเท่าคุณ ก็โกรธเหมือนกัน”

ผู้จัดการล็อบบี้คนนั้นหัวเราะ：“แต่ ถ้าคุณอยู่ในสังคมนักเลงก็จะรู้ว่า บางคน คือคนที่พวกคุณแหยมด้วยไม่ได้”

“ไม่ว่าจะพูดยังไง เรื่องนี้ เป็นความผิดของพวกเรา ดังนั้นเพื่อแทนคำขอโทษ อีกเดี๋ยว แค่มีโต๊ะว่าง พวกเราจะหาที่นั่งให้พวกคุณทันที อีกอย่าง ค่าใช้จ่ายอาหารคืนนี้ของพวกคุณ พวกเราลดให้ห้าสิบเปอร์เซ็นต์”ผู้จัดการล็อบบี้พูด：“ท่านว่าแบบนี้ได้ไหม？”

“พวกเราไม่ต้องการลดราคา พวกเราต้องการความยุติธรรม ความเที่ยงธรรม”

หลี่ฝางขมวดคิ้วพูด：“พวกเราต้องไปกินอาหารที่ห้องที่พวกเราจองไว้”

ผู้จัดการล็อบบี้ฟังจบได้แต่หัวเราะ

หวางเสี่ยวโก๋ดึงแขนเสื้อของหลี่ฝาง พูด：“หลี่ฝาง อย่าก่อเรื่องเลยน่า คนที่แย่งห้องเรา ต่างเป็นคนที่พวกเราแตะต้องไม่ได้ทั้งนั้น”

“ใช่ สวีเถิงเฟยกับหยูถึง ล้วนแต่เป็นลูกเศรษฐีที่มีชื่อเสียงของตงไห่เรา”เหยนเสี่ยวน่าก็พูด：“ยั่วยุพวกเขา ก็ไม่สามารถอยู่ที่เมืองเอกได้”

คำนี้พูดออกไป ฉินวี่เฟยยิ้มบางๆอย่างไม่ออกเสียง เธอคิดถึงคืนนั้นที่รีสอร์ต

วันนั้นที่รีสอร์ต หลี่ฝางก็ยังตบหน้ามู่เสี่ยวไป๋

หลี่ฝางนี้ แม้แต่มู่เสี่ยวไป๋ยังกล้าทำร้าย จะกลัวสวีเถิงเฟยกับหยูถึงได้ไง？

เทียบกับมู่เสี่ยวไป๋แล้ว หยูถึงกับสวีเถิงเฟย เป็นแค่อะไร？