บทที่ 20 คนเราไม่อาจตัดสินกันด้วยหน้าตา

บทที่ 20 คนเราไม่อาจตัดสินกันด้วยหน้าตา

“ไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่า ซื้อรถจะต้องใช้เวลานานขนาดนี้” เมื่อเดินเข้าไปในสำนักงานขายของหยุนหู เซี่ยลู่ก็บ่นขึ้น

เมื่อครู่ตู้เฟยและเซี่ยลู่ไปซื้อรถ แต่พนักงานขายกลับบอกว่าปอร์เช่จะต้องจองล่วงหน้าเท่านั้น หลังจ่ายเงินมัดจำแล้ว อย่างน้อยๆ จะต้องรอถึงครึ่งปีเพื่อรับรถ

ตู้เฟยไม่สามารถรอได้นานขนาดนั้น ดังนั้นพวกเขาจึงมาที่หยุนหู และดูบ้านที่คิดว่าเหมาะสมว่าก่อน

เมื่อมีบ้านเป็นของตัวเอง ก็ประหยัดเงินเปิดห้องได้ไม่น้อย

แน่นอนว่า สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือการซื้อบ้านก็คือการลงทุน สามารถนั่งรอให้อสังหาริมทรัพย์มีราคาสูงขึ้นได้

ทันทีที่ตู้เฟยและเซี่ยลู่เข้ามา พวกเขาก็ได้รับการดูแลอย่างอบอุ่นจากสำนักงานขาย

ผู้จัดการฝ่ายขายมาพบตู้เฟยด้วยตัวเอง "นี่ไม่ใช่ลูกชายของเถ้าแก่ตู้หรอกหรือ? มาซื้อห้องที่หยุนหูของเราหรือ"”

“ใช่ ฉันได้ยินมาว่าพวกคุณเปิดตัวอพาร์ทเมนต์ใหม่หลายห้อง ก็เลยจะมาซื้อสักห้อง” ตู้เฟยพยักหน้า สีหน้าเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

เมื่อกี้ตอนซื้อรถ ตู้เฟยเกือบจะถูกเพิกเฉยไปโดยสิ้นเชิง แต่เมื่อมาซื้อบ้าน เขาได้รับความเคารพอย่างเต็มที่

ในทางกลับกันหลี่ฝางที่ตอนนี้เข้ามาได้เกือบสิบนาทีแล้ว พนักงานขายทั่วไปกลับขี้เกียจจะดูแลเขาด้วยซ้ำ

ในเวลานี้เอง หลี่เสี่ยวเสี่ยวก็กลับมาพร้อมกับพี่สาวของเธอหลี่เสี่ยวห้วย

หลี่เสี่ยวห้วยสวมชุดสูทอย่างเป็นทางการ ด้านบนใส่ชุดสูทตัวเล็ก ด้านล่างเป็นกระโปรงสั้นพร้อมถุงน่อง ดูแล้วเต็มไปด้วยความเป็นผู้หญิง

“พี่ ฉันขอแนะนำ นี่คือเพื่อนร่วมชั้นของฉัน หลี่ฝาง"

"หลี่ฝาง "นี่คือพี่สาวของฉัน หลี่เสี่ยวห้วย นายเรียกว่าพี่ก็ได้แล้ว” หลี่เสี่ยวเสี่ยวแนะนำพวกเขา

พี่ช่วยแนะนำได้ไหม?” “หลังจากทักทาย หลี่ฝางก็เข้าประเด็นทันที

หลี่เสี่ยวห้วยมองหลี่ฝางอย่างประเมิน จากนั้นจึงขมวดคิ้วเล็กน้อย

การแต่งตัวแบบนี้ ดูยังไงก็ไม่ใช่คนที่จะซื้อบ้านที่หยุนหูได้เลยสักนิด!

“น้องชาย ราคาบ้านที่ต่ำสุดของหยุนหูก็คือ 10,000 หยวน ส่วนบ้านที่มี 3 ห้องนอน 1 ห้องนั่งเล่นยังไงก็จะต้องมีขนาด 100 ตารางเมตรแน่ๆ นายแน่ใจหรือว่าต้องการซื้อ? "

“ไม่อย่างนั้นฉันแนะนำคอนโดใหม่ของหยุนหูเราให้เอาใหม่ เล็กที่สุดคือประมาณ34ตารางเมตร เงินดาวน์ไม่กี่หมื่นหยวนเท่านั้น"” หลี่เสี่ยวห้วยแนะนำอย่างมีชั้นเชิง

“เอ่อ...ก็ได้ ฉันพานายไปดูก็แล้วกัน” หลี่เสี่ยวห้วยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง และคิดอยู่ในใจว่าคงเสียเปล่าแน่แล้ว

เมื่อหลี่เสี่ยวห้วยกำลังจะพาพวกเขาไปดูห้อง ตู้เฟยก็เห็นพวกเขาแล้วเช่นกัน

“เซี่ยลู่ เธอดูนั่น นั่นหลี่ฝางไม่ใช่หรือ?” ตู้เฟยตบบ่าของเซี่ยลู่ จากนั้นจึงชี้ไปที่พวกหลี่ฝาง

“เป็นเขา ข้างเขาไม่ใช่หลี่เสี่ยวเสี่ยวหรอกหรือ? พวกเขามาที่หยุนหูทำไมกัน มาซื้อห้องเหมือนกันหรือ?” เซี่ยลู่ขมวดคิ้วและพูดด้วยความรังเกียจ

“เสี่ยวเฟย พวกเขาเป็นใคร?” ผู้จัดการฝ่ายขายถาม

“เขาเป็นเพื่อนร่วมชั้นของฉัน ก็แค่คนขี้แพ้" "ตู้เฟยกล่าวอย่างเหยียดหยาม

“มองดูแล้วพวกเขาไม่เหมือนคนมีเงินเลย"” ผู้จัดการฝ่ายขายมองไปที่หลี่ฝาง และเรียกหลี่เสี่ยวห้วยเอาไว้

พวกนั้นเดินมาที่ด้านข้างของ หลี่ฝาง

“เสี่ยวห้วย เวลาทำงาน เธอกำลังทำอะไร?” ผู้จัดการถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“ผู้จัดการ ฉันจะพาลูกค้าไปดูบ้าน"

“ลูกค้า"?” ใบหน้าของผู้จัดการเครียดขึ้น เขาชี้ไปที่หลี่ฝางและหลี่เสี่ยวเสี่ยว “เธอคงไม่ได้พูดถึงเด็กสองคนนี้หรอกนะ?”

“เด็กสองคนนี้ เกรงว่าแม้กระทั่งห้องน้ำในหยุนหูของพวกเรายังซื้อไม่ได้ด้วยซ้ำ เป็นลูกค้าบ้าบออะไรกัน” ผู้จัดการขมวดคิ้วและจ้องมองไปที่หลี่เสี่ยวห้วย

ตู้เฟยแค่นเสียงหัวเราะ เขาเสริมขึ้น “อย่าว่าแต่ห้องน้ำเลย แม้กระทั่งตารางเมตรเดียว พวกเขาก็ซื้อไม่ไหว”

“ตอนนี้ฉันมอบหมายงานให้เธอ ไปพาคุณชายตู้ดูอพาร์ตเมนต์ใหม่ของเราซะ นี่คือลูกชายของเถ้าแก่ตู้บริษัทตู้ซื่อเขาต่างหากถึงจะถือว่าเป็นลูกค้าของหยุนหูของเรา”