ตอนที่ 217
บทที่ 217 หลี่ฝาง ทำไมนายดีกับฉันจัง?
October 21, 2026
บทที่ 217 หลี่ฝาง ทำไมนายดีกับฉันจัง?
“คิดไม่ถึงว่าท่านจวนหายหน้าหายตาไปหลายปี แต่ชื่อเสียงไม่ได้ลดน้อยลงเลย ยังไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ก็สามารถรวมผู้มีอิทธิพลในเมืองเอกได้เป็นร้อยๆ คน”
หลี่ต๋าคางหันไปมองท่านจวน แล้วพูดอย่างชื่นชมเล็กน้อย： “ไม่เสียแรงที่ในปีนั้นเป็นจักรพรรดิ！”
“จักรพรรดิอะไรกัน เสี่ยวหลี่ นายก็อย่ายอฉันมากไป นี่มันผ่านไปตั้งกี่ปีแล้ว ยังจะมีจักรพรรดิอะไรกัน”
“อายุฉันมากแล้ว พวกเขาแค่ให้เกียรติฉันเฉยๆ ”
“อีกอย่าง ฉันเรียกพวกเขามา แค่ให้พวกเขามาสนับสนุนฉันเท่านั้นเอง ไม่ได้ให้พวกเขาทำอะไรสักหน่อย พวกเขามีเหตุผลจะปฏิเสธที่ไหนเล่า?”
“คนพวกนี้ ล้วนแต่เคยได้รับความเมตตาจากฉัน ถ้าหากไม่มา ก็คงโดนด่า แต่ถ้ามา ก็สามารถทำให้ฉันรู้สึกดีด้วย”
“ทำไมพวกเขาจะไม่ทำล่ะ? นายว่าใช่มั้ย? เสี่ยวหลี่?” ท่านจวนหัวเราะเหอๆ
หลี่ต๋าคางหัวเราะตาม แล้วพูด： “หนี้ของคนเป็นร้อยๆ ใช้ไปแบบนี้เหรอ ท่านจวน ดีกับฉันมากไปหรือเปล่า?”
“ถ้าไม่ใช่เพราะนาย ฉันยังจะยืนอยู่ตรงนี้เหรอ?” ท่านจวนถอนหายใจ： “ถ้าหากไม่มีนายรับกระสุนแทนฉัน เมื่อห้าปีก่อน ฉันคงจะตายไปแล้ว”
“นายช่วยชีวิตฉัน หรือว่ามันเทียบไม่ได้กับหนี้ของคนเป็นร้อยแบบนี้?” ท่านจวนยิ้มอย่างซับซ้อน
หลี่ต๋าคางยิ้มแล้วไม่ได้พูดอะไร
“เรื่องของลูกชายนาย ก็เคลียร์เรียบร้อยแล้ว ขึ้นเขาไปกับฉัน ดื่มกันหน่อยมั้ย?” ท่านจวนเอ่ยถาม
หลี่ต๋าคางส่ายหน้า： “ที่ฉันมาครั้งนี้ เพื่อมาดูลูกชาย”
“เรื่องดื่มเหล้า ไว้คราวหน้าเถอะ” หลี่ต๋าคางปฏิเสธท่านจวน
ท่านจวนพูดอย่างไม่ค่อยแฮปปี้： “นายนี่นะ ให้คนอื่นช่วยแล้วก็เทเขา ฉันเพิ่งช่วยนายไปเมื่อกี้ แค่เหล้าอึกเดียว ยังไม่ยอมดื่มเป็นเพื่อนฉัน?”
“ช่างเถอะ ยังไม่ถึงเวลา”
หลี่ต๋าคางส่ายหน้าอีกครั้ง： “ถ้าหากแค่ดื่มเป็นเพื่อนนายเฉยๆ ฉันก็ยินดีดื่มเป็นเพื่อนนายไม่เมาไม่กลับ”
หลี่ต๋าคางรู้ได้เองว่า คำเชิญของท่านจวน ไม่ใช่แค่การดื่มเหล้า ธรรมดา
สามปีที่แล้วที่ไปโดยไม่ลา แน่นอนว่าท่านจวนต้องถาม
ว่าสามปีที่ผ่านมาเจอกับอะไรมาบ้าง ท่านจวนต้องถามจนหมดเปลือก
หลี่ต๋าคางยังไม่อยากพูดถึงเรื่องพวกนี้ เพราะงั้น ทำได้แค่ปฏิเสธท่านจวนไป
ท่านจวนผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้เชิญต่อ แต่พูดขึ้น： “เมื่อไหร่ที่นายเต็มใจที่จะไขข้อข้องใจให้ฉัน ก็มาหาฉันบนเขาแล้วกัน”
“ใช่แล้ว ครั้งนี้กลับมา คงจะไม่หนีอีกแล้วนะ?” ชั่วครู่ จู่ๆ ท่านจวนก็ถามขึ้น
“ไม่แล้ว” หลี่ต๋าคางส่ายหัว
“งั้นก็ดี” ท่านจวนพยักหน้าอย่างชื่นชม： “ใช่แล้ว ร่างกายฉันนับวันยิ่งแย่ จำไว้ล่ะรีบขึ้นเขามาหาฉันนะ”
ท่านจวนพูดจบ ก็ขึ้นรถของตนไป
เมี๋ยวชุ่ยถอนหายใจ แล้วพูด： “คุณไม่บอกเขา ที่จริงแล้วก็เพื่อตัวเขา”
หลี่ต๋าคางพูด： “ไปเถอะ พวกเราไปหาลูกชายกัน”
“เธอบอกว่าคิดถึงไอ้เด็กคนนี้ไม่ใช่เหรอ?”
“ทำไม คุณไม่คิดถึงเหรอ?” เมี๋ยวชุ่ยมองบนใส่หลี่ต๋าคาง แล้วเดินขึ้นรถไป
ในตอนนั้นหลี่ต๋าคาง ขมวดคิ้ว： “เอามาให้ฉันขับเถอะ นั่งรถที่เธอขับ ฉันล่ะกลัว”
“มีอะไรให้กลัวกัน? แม้แต่เครื่องบินคุณยังกล้านั่ง ทำไม รถที่ฉันขับปลอดภัยน้อยกว่าเครื่องบินเหรอ?” เมี๋ยวชุ่ยมองบนใส่หลี่ต๋าคาง
หลี่ต๋าคางไม่รู้จะพูดว่ายังไงดี ทำได้แค่นั่งลงตรงข้ามคนขับอย่างเงียบๆ แล้วคาดเข็มขัด
ในรถเบนซ์G-Class หลี่ฝางหันหน้า ไปหาหลินชิงชิงแล้วถาม： “พี่ พี่ว่าสรุปแล้วจางกงหมิงมีเรื่องลำบากอะไรปิดบังเอาไว้อยู่นะ?”
“ฉันคิดว่า ที่จางกงหมิงติดตามมู่เสี่ยวไป๋ เหมือนกับว่ามีเรื่องลำบาก” หลี่ฝางพูด
“จางกงหมิงจะมีเรื่องลำบากอะไรล่ะ เขากับพ่อเป็นคนประเภทเดียวกัน หลงใหลในอำนาจ อยากจะเป็นผู้มีอิทธิพล”
“เขาติดตามมู่เสี่ยวไป๋ เป็นเพราะมู่เสี่ยวไป๋สามารถทำให้เขานั่งในตำแหน่งผู้มีอิทธิพลได้” หลินชิงชิงหึไปหนึ่งที พลางพูด
หลี่ฝางส่ายหน้า แล้วพูด： “พี่ชิงชิง ผมไม่คิดแบบนั้นนะ”
“เมื่อกี้ ผมเอาแต่จ้องจางกงหมิง ตอนที่มู่เสี่ยวไป๋ให้เขาโยนผมลงแม่น้ำ ตอนแรกจางกงหมิงปฏิเสธนะ”
หลี่ฝางกำลังพูด หลินชิงชิงก็พูดแทรกเขา： “สุดท้ายแล้วจางกงหมิงก็ตอบรับแล้วไม่ใช่เหรอ? แถมอีกนิดก็จะโยนนายลงแม่น้ำแล้วนะ นายลืมไปแล้วเหรอ！”
：