บทที่ 218 โลกนี้แคบจริงๆ

เมี๋ยวชุ่ยถามขึ้นอย่างสงสัย： “ทำไมพวกเขากลับรถล่ะ?”

“พวกเขากลับรถ พวกเราก็กลับรถเถอะ” หลี่ต๋าคางพูดขึ้น

“คุณเห็นเด็กผู้หญิงคนนั้นมั้ย? เด็กคนนี้สวยดีนะ อีกอย่างเมื่อกี้ตอนที่ลูกชายเราตกอยู่ในอันตราย เด็กคนนี้ก็ออกมา ปกป้องอยู่ข้างหน้าลูกชายของเรา” เมี๋ยวชุ่ยพูด ใบหน้าแสดงให้เห็นถึงรอยยิ้มที่พอใจ： “ลูกชายพวกเรา ก็ใกล้จะยี่สิบแล้วสินะ”

“ถึงแม้เด็กคนนั้นดูแล้วจะโตกว่าลูกชายเรา แต่ตามสุภาษิต หญิงแก่กว่าชายสามปี ถึงจะมั่งคั่ง สงสัยลูกชายของพวกเรา คงจะได้มั่งคั่งแล้วแหละ” เมี๋ยวชุ่ยพูดพลางหัวเราะคิกๆ

สีหน้าของหลี่ต๋าคาง เหมือนจะไม่ค่อยแฮปปี้

ยังไง ในใจของหลี่ต๋าคาง ก็ได้ตัดสินใจว่าจะให้ลู่หลุ่ยเป็นลูกสะใภ้มาตั้งนานแล้ว

หลี่ต๋าคางพูดเสียงเรียบ： “เธอมองไม่ออกเหรอ ที่ลูกชายพวกเราไปมีเรื่องกับตระกูลมู่ ทั้งหมดก็เพราะผู้หญิงคนนั้น?”

“ฉันได้ยินมานานแล้ว ว่าผู้หญิงคนนี้ ชื่อว่าหลินชิงชิง เป็นลูกสาวลูกพี่หลินแห่งตงไห่ หล่อนมีคู่หมั้นอยู่แล้ว ก็คือมู่เสี่ยวไป๋ ครั้งก่อนที่โรงเรียนลูกชายเราโดนแทง สืบความไปมา เหตุผลก็มาจากหลินชิงชิง” ”

หลี่ต๋าคางพูดอย่างรังเกียจเล็กน้อย： “แม่ตัวต้นเหตุ”

“ชิชิชิ ตัวต้นเหตุอะไรกัน ที่มู่เสี่ยวไป๋นั่นมาหาเรื่องลูกชายเรา ก็ไม่ใช่เพราะเด็กคนนั้นสั่งสักหน่อย คุณอย่ามองคนในแง่ร้ายนักสิ ฉันว่านะ แม่หนูคนนี้ใช้ได้ อีกอย่างก็เข้ากับฉันได้ดีแน่” ในหัวของเมี๋ยวชุ่ย ก็นึกถึงภาพที่หลินชิงชิงต่อยตี ทันใดนั้นก็รู้สึกว่ามีส่วนคล้ายกับตัวเองมาก

เมี๋ยวชุ่ยรีบขับตามหลังรถเบนซ์G-Class แต่ก็ไม่มีท่าทีว่าจะแซง

“พวกเขาจะไปไหนกันแน่เหนี่ย?” เมี๋ยวชุ่ยพลางเอ่ยปาก และถามขึ้น

“ส้าวส้วยบอกแล้วไม่ใช่เหรอ? ว่าลูกชายเราไปซื้อบ้าน” หลี่ต๋าคางพูด

“เสี่ยวฝางคงจะไม่ได้ซื้อบ้านเก็บไว้ เอาไว้ขายหรอกนะ? ธุรกิจอสังหา ฟองสบู่แตกไปนานแล้วนะ” เมี๋ยวชุ่ยขมวดคิ้ว และพูดอย่างไม่ค่อยแฮปปี้

“ถ้าลูกอยากจะซื้อเก็บไว้ ก็ซื้อไปเถอะ ถึงยังไงเงินของพวกเรา ก็เยอะจนใช้ไม่หมดแล้ว” หลี่ต๋าคางพูดขึ้นอย่างไม่รู้สึกรู้สา

“ก็จริง ลูกอยากจะซื้อ ก็ให้ลูกซื้อไปเถอะเนอะ” เมี๋ยวชุ่ยพยักหน้า แล้วพูดตาม

ขับรถตามหลี่ฝางมา จนมาถึงบ้านบนแนวเขา

เมื่อมาถึงสำนักงานขาย ก็เกือบจะหกโมงแล้ว

เวลานี้ ก็ใกล้เวลาเลิกงานของพวกเขาแล้ว

ในตอนนั้นที่สำนักงานขาย ก็เหลือแค่พนักงานขายสาวที่ชื่อว่าถิงถิงอยู่คนเดียว

เมื่อหลี่ฝางกับหลินชิงชิงเข้าไป ก็แสดงถึงเจตนาชัดเจน

ถิงถิงมองหลี่ฝางกับหลินชิงชิงอย่างละเอียด สายตาดูแคลนอย่างเห็นได้ชัด

บ้านแนวเขา แต่ละหลังราคามากกว่าสิบล้าน คนธรรมดา จะซื้อไหวเหรอ?

และลักษณะของหลี่ฝางกับหลินชิงชิง ก็คือคนธรรมดาชัดๆ เสื้อผ้าที่พวกเขาใส่ ยังดีไม่เท่าที่ถิงถิงใส่เลย

เพราะงั้น ในตอนนี้ ถิงถิงจึงหมดความสนใจที่จะต้อนรับแล้ว

“ขอโทษนะคะ พวกเราเพิ่งจะเลิกงานค่ะ รบกวนทั้งสองท่านมาวันอื่นนะคะ” ถิงถิงยิ้ม อยากจะรีบๆ ไล่ให้หลี่ฝางกับหลินชิงชิงออกไป

หลินชิงชิงผิดหวังเล็กน้อย： “ทำไมเลิกงานเร็วจัง ยังไม่หกโมงเลยนะ?”

“ใช่ค่ะ พวกเราเลิกงานห้าโมงครึ่งค่ะ” ถิงถิงพูดพลางยิ้ม

“งั้นพวกเราค่อยมาพรุ่งนี้เถอะ” หลี่ฝางก็ไม่ได้โวยวายอะไร พูดพลางหันหลังกลับ

แต่ในตอนนั้น ก็มีชายหนึ่งหญิงหนึ่งเดินเข้าประตูมา

“คุณชายจ้าว คุณมาได้ยังไงคะ?” ถิงถิงมองไปที่พวกเขา แล้วเข้าไปหาอย่างเป็นมิตร

“จ้าวเสี่ยวตาว?” หลี่ฝางมองไปที่ผู้ชายคนนั้น พลางขมวดคิ้ว

คิดไม่ถึงว่าจ้าวเสี่ยวตาวคนนี้จะฟื้นตัวได้เร็วแบบนี้ เพิ่งโดนส้าวส้วยอัดจนกระอักเลือด วันนี้ก็มาซื้อบ้านซะแล้ว

“คุณหนูใหญ่เฉียน คุณก็มาด้วยเหรอ ได้ยินมาว่าคุณจะแต่งงานกับคุณชายจ้าวในเร็วๆ นี้ ยินดีกับพวกคุณด้วย จริงๆ ” ถิงถิงเยินยอ ผู้หญิงคนนั้นเช่นกัน

ผู้หญิงคนนี้ ไว้ผมสั้น สวมชุดออกกำลังกายของNike มองเผินๆ ก็ไม่เหมือนกับคุณหนูใหญ่

หล่อนคล้องแขนจ้าวเสี่ยวตาวไว้แน่น ดูยังไงก็คือแฟนกันอย่างไม่ต้องสงสัย

“ข้อมูลเธอดีนี่” คุณชายจ้าวมองถิงถิง แล้วยิ้มอ่อน

“งานหมั้นของคุณชายจ้าวกับคุณหนูใหญ่เฉียน ในเมืองเอกนี้มีใครที่ไม่รู้ล่ะ！” ถิงถิงพูดอย่างประจบสอพลอ： “นี่เป็นข่าวใหญ่ในเมืองเอกเลยนะคะ”

จ้าวเสี่ยวตาวเม้มปาก แล้วยิ้มอย่างภูมิใจ： “ใช่แล้ว ใกล้จะหมั้นแล้ว เลยมาดูคฤหาสน์บ้านซานของพวกเธอ เตรียมตัวจัดบ้าน”

“บ้านแนวเขาใกล้เขาใกล้น้ำ ก็ถือได้ว่าเป็นพื้นที่ล้ำค่าของเมืองเอกเลย” จ้าวเสี่ยวตาวพูดแสดงความคิดเห็น

“จะไม่ใช่ได้อย่างไรคะ เมื่อครู่คุณท่านตระกูลมู่ทั้งสองท่าน เพิ่งจะมาจองไปหนึ่งหลังค่ะ” ถิงถิงพูด พลางยิ้ม

“อ่อ จริงเหรอ? พวกเขาจองบ้านหลังที่เท่าไหร่ไปล่ะ?” หลังจากที่จ้าวเสี่ยวตาวได้ยิน ก็ถามกลับทันที

“หลังที่หกค่ะ”