ตอนที่ 219
บทที่ 219 ใครกันแน่ที่จน?
October 21, 2026
บทที่ 219 ใครกันแน่ที่จน?
ในตอนนี้ ไม่ว่าจะเป็นหลินชิงชิงหรือหลี่ฝาง ก็ต่างไม่พอใจถิงถิงมากๆ
ตัวเองมาก่อน ไม่ยอมต้อนรับ......
จ้าวเสี่ยวตาวมาที่หลัง แต่กลับพาไปดูบ้าน......
แบบนี้มันดูถูกกันอย่างเห็นได้ชัดเลยไม่ใช่เหรอ?
บนหน้าของถิงถิง ไม่ได้มีความสำนึกเลย แต่กลับหัวเราะอย่างภูมิใจ： “ขอโทษด้วยนะ ฉันดูไม่ออกว่าคุณทั้งสองจะมาซื้อบ้านนะ”
“ฉันคิดว่า คุณทั้งสองแค่มาดูบ้าน คฤหาสน์บ้านซานแบบนี้ ราคาอย่างถูกที่สุด ก็ต้องประมาณสิบล้าน”
“คุณสองคน ควักเงินสิบล้านออกมาได้เหรอ?”
ถิงถิงยิ้มอย่างดูแคลน
ถ้าไม่กลัวที่จะทำผิดต่อหลี่ฝางและหลินชิงชิงเลยสักนิด เพราะว่าเธอคิดว่า สองคนนี้ไม่มีทางเป็นลูกค้าของเธอ
คนอย่างจ้าวเสี่ยวตาว ถึงจะเป็นลูกค้าของเธอ
หลี่ฝางแค่หัวเราะเหอะๆ ： “ถ้าหากฉันควักเงินสิบล้านออกมาได้ล่ะ?”
“ถ้าหากคุณสามารถควักเงินสิบล้านออกมาได้ คุณจะสั่งให้ฉันไปเรียกคุณว่าพ่อบนเตียงก็ไม่มีปัญหา” ถิงถิงเลิกคิ้ว แล้วยิ้มเยาะ
ประโยคนี้ ความหมายลึกซึ้งนะ
เรียกว่าพ่อบนเตียง?
หมายความว่า ถ้าหากหลี่ฝางสามารถควักเงินสิบล้านออกมาได้ ถิงถิงก็จะนอนกับเขาไง
หลี่ฝางประสบการณ์เยอะ เลยเข้าใจความหมายของถิงถิงได้ง่ายๆ
ขณะนั้น จ้าวเสี่ยวตาวก็เดินเข้ามา เขาเพิ่งสังเกตเห็นว่าหลี่ฝางก็อยู่ที่นี่ด้วย
“นายก็มาซื้อบ้านเหรอ?” จ้าวเสี่ยวตาวเดินเข้าไป แล้วถาม
จ้าวเสี่ยวตาวมองหลี่ฝาง แล้วหัวเราะอย่างสนุก
จ้าวเสี่ยวตาวเคยตรวจสอบเรื่องของหลี่ฝาง พ่อแม่ก็แค่เกษตรกรธรรมดา ชีวิตตอนมัธยมปลายก็แย่มาก หลังจากที่ได้พบถังหยู่ซวน ชีวิตก็เลยดีขึ้นมาหน่อย
แต่ว่าหลังจากมาอยู่ที่เมืองเอก ก็เริ่มเหินห่างจากถังหยู่ซวน
พูดได้ว่า หลี่ฝางในตอนนี้ ไม่มีที่เพิ่งแล้ว
ถ้าหากไม่เพราะเฉียนเป่าเอ๋ออยู่ด้วยละก็ จ้าวเสี่ยวตาวคงจะถีบหลี่ฝางกระเด็นไปแล้ว
เฉียนเป่าเอ๋อเป็นว่าที่ภรรยา จ้าวเสี่ยวตาวคิดในใจ จะให้หล่อนเห็น ด้านที่รุนแรงของเขาไม่ได้เด็ดขาด
หลี่ฝางเหลือบมองไปที่จ้าวเสี่ยวตาว และไม่ได้สนใจเขา
หลี่ฝางแค่จ้องถิงถิง แล้วพูด： “ถึงเธอจะขึ้นเตียงแล้วเรียกฉันว่าปู่ ฉันก็ไม่สนใจ”
“ฉันว่าเธอพาฉันไปดูบ้านเถอะ”
เมื่อถิงถิงได้ยิน เธอก็ขมวดคิ้วแน่น
ประโยคนี้ กำกวมอย่างเห็นได้ชัด เธอหันหน้าไปมองจ้าวเสี่ยวตาว แล้วพูด： “คุณชายจ้าว ต้องขออภัยด้วย ที่ทำให้คุณเห็นเรื่องน่าขำแล้ว”
“ดิฉันจะพาคุณไปดูบ้านเดี๋ยวนี้เลยค่ะ” ถิงถิงมองบนใส่หลี่ฝาง แล้วหันไปพูดกับจ้าวเสี่ยวตาว
ถิงถิงเดินผ่านหลี่ฝางไป เพื่อไปเตรียมกุญแจ
“เดี๋ยวก่อน！” หลี่ฝางขมวดคิ้ว แล้วตะคอกใส่ถิงถิง
หลี่ฝางพูดอย่างโมโหเล็กน้อย： “จากที่ดูเธอ อายุก็น่าจะสามปีกว่าแล้วสินะ? ไหนลองบอกสิอายุสามสิบกว่าแล้ว ไม่รู้จักการมาก่อนมาหลังเหรอ? ฉันมาก่อน ต้องการดูบ้าน ก็ควรพาฉันดูก่อน”
เมื่อฟังจบ สีหน้าของถิงถิง ก็บูดทันที
เพราะว่าที่จริงแล้ว อายุเธอเพิ่งจะยี่สิบสามเอง
บวกกับปกติแล้วเธอใช้เครื่องสำอางแบรนด์เนม ผิวหน้าก็ไม่ต่างอะไร กับเด็กสาวอายุสิบแปดเลย
นอกจากเครื่องแบบพนักงานแล้ว มีตรงไหนที่อายุเหมือนสามสิบกัน?
ในตอนนั้น ในใจของถิงถิง โกรธมาก แต่ว่าต่อหน้าลูกค้าวีไอพีอย่างจ้าวเสี่ยวตาว เธอทำได้แค่อดกลั้นไว้
บอกว่าถิงถิงอายุสามสิบ มันน่าโมโหกว่าด่าเธอตรงๆ อีกนะ
แต่ว่าถิงถิงก็ทำงานขายมาหลายปี สกิลรับมือกับคนที่เกลียด ของเธอถือว่าสูงอยู่
“คุณผู้ชาย แน่นอนว่า ฉันรู้เรื่องการมาก่อนมาหลัง แต่ว่าก็ต้องแยกแยะสถานการณ์ แยกแยะบุคคล คุณว่าแบบนั้นมั้ย?”
ถิงถิงยิ้ม พลางพูด： “คุณว่า หน้าประตูร้านอาหารมิชลินระดับเจ็ดดาว มีขอทานยืนต่อคิวกันเป็นแถว ดังนั้นจึงทำให้ลูกค้าที่แต่งตัวดี ไม่สามารถจองโต๊ะได้ นั่นช่างเป็นสถานการณ์ที่เลวร้ายสุดๆ จริงมั้ย！”
ถิงถิงปากเสีย เอาหลี่ฝางไปเทียบกับขอทานเฉยเลย
“คฤหาสน์บ้านซานของเรา เอาแบบง่ายๆ ราคาก็มากกว่าสิบล้านแล้ว คุณว่า ถ้าทุกวันมีคนจนเป็นกลุ่ม ให้พวกเราพาไปดูบ้าน คุณว่าพวกเราควรจะไปมั้ย?”
“พายาจกคนนึงไปดูบ้าน และเมินลูกค้าที่มาซื้อจริงๆ ที่เสียเปรียบ ไม่ใช่แค่ฉัน แต่มันทั้งบริษัทนะคะ”
“เพราะงั้น คุณผู้ชาย ขอโทษด้วยจริงๆ ฉันไม่คิดว่าคุณคือลูกค้าของพวกเราคฤหาสน์บ้านซาน ดังนั้น ฉันก็ไม่อยากเสียเวลาอันมีค่า ไม่กับคุณหรอกค่ะ”
ครู่นึง ถิงถิงก็ยิ้มเยาะขึ้นมาอีก： “เปลืองน้ำลายไปกับคุณตั้งเยอะ ไม่คุ้มค่าเลยจริงๆ ”