ตอนที่ 264
บทที่ 264 ความใจเด็ดของฉินวี่เฟย
October 21, 2026
บทที่ 264 ความใจเด็ดของฉินวี่เฟย
“ฉันปฏิเสธ” หลี่ฝางยิ้มแล้วส่ายหน้า
เมื่อได้ยินคำตอบนั้น ฉินวี่เฟยชะงัก
เพราะว่าฉินวี่เฟยถูกมองว่าเป็นผู้หญิงที่ “สวยอันดับ 1” ของเมืองเอก
มีผู้ชายหลายคนอยากจะมาแต่งงานกับเธอ แต่กลับไม่มีโอกาสนี้เลย
ตอนนี้ ฉินวี่เฟยยื่นเงื่อนไขนี้ขึ้นมาเอง แต่กลับถูกปฏิเสธ...
ฉินวี่เฟยไม่อยากจะเชื่อนัก เธอมองเข้าถามว่า “ทำไมเหรอ เพราะว่าฉันสวยไม่พอเหรอ”
“เธอสวยเหมือนนางฟ้าเลย ผู้ชายคนไหนก็ต้องตกหลุมรัก ฉันเองก็เช่นกัน” หลี่ฝางส่ายหน้า
“งั้นนายคิดว่าตระกูลฉินของฉันเทียบตระกูลหลี่ไม่ติดหรือไง”
“ก็ไม่ใช่เหมือนกัน” หลี่ฝางส่ายหน้าอีกครั้ง “ถึงตระกูฉินของเธอจะไม่เท่ากับตระกูลหลี่ของเรา แต่ที่เมืองเอกเธอก็ถือเป็นตระกูลเศรษฐีอันดับต้นๆ แล้ว”
“ถ้างั้นพราะอะไร” ฉินวี่เฟยยิ่งสงสัยเพิ่มขึ้นอีก
“ง่ายมาก ฉันไม่ชอบเธอ นี่คือข้อที่ 1”
“ข้อที่ 2 ฉันไม่อยากให้การแต่งงานของฉันเป็นธุรกิจเหมือนกับการแต่งงานของเธอ” หลี่ฝางพูด
ฉินวี่เฟยมองหลี่ฝาง เธอหัวเราะ “นายคิดว่านายมีสิทธิ์เลือกเหรอ”
“คนอย่างพวกเรา การแต่งงานพ่อแม่ ผู้ใหญ่เป็นคนตัดสินใจทั้งนั้น เราไม่มีสิทธิ์เลือกหรอก” ฉินวี่เฟยหัวเราะ พร้อมพูดต่อว่า “รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงไม่กล้ามีความรัก เพราะฉันรู้ดีกว่า ต่อให้ฉันมีความรัก มันก็ไปไม่รอดอยู่ดี”
“จะเล่าเรื่องให้ฟังซักเรื่อง”
“ฉันมี่สาว ชื่อฉินหยีหรัน เธอสวยเมหือนฉันเลย แก่กว่าฉัน 5 ปี ตอนนี้แต่งงานไปแล้ว แล้วก็มีลูกแล้วด้วย”
“ก่อนแต่งงาน เธอมีแฟนที่รักเธอมาก แน่นอนว่าพี่สาวฉันก็รักเขามากเช่นกัน แต่สุดท้ายพี่สาวฉันก็ต้องแต่งงานกับมู่หรงฉางเฟิงอยู่ดี”
“แล้วผู้ชายคนนั้นก็ประสบอุบัติเหตุ ขาทั้งสองข้างโดนทับจนขาด อุบัติเหตุครั้งนี้ชัดเจนมากว่ามีคนตั้งใจทำ”
“ส่วนใครเป็นคนส่งคนไปทำ เป็นตระกูลฉินของเรา หรือตระกูลมู่ของเขา พี่สาวฉันก็ไม่อยากไปรับรู้แล้ว เพราะไม่ว่าเป็นใคร มันก็คือการทำร้ายเธอทั้งนั้น”
“ความจริง พี่สาวของฉันรักผู้ชายคนนั้นมาก ต่อให้เขาขาขาดไปทั้งสองข้าง พี่ก็ยังไม่ทิ้งเขาอยู่ดี”
“แต่ที่บ้านกลับเตือนพี่สาวฉันว่า ถ้าพี่ยังอยู่กับผู้ชายคนนั้นอีก จุดจบที่รอเขาก็ไม่ใช่ขาขาดง่ายๆ แบบนี้ แต่อาจจะเป็น...ความตาย”
“พี่สาวของฉันโดนบังคับให้ออกห่างจากผู้ชายคนนั้น แต่งงานกับมู่หรงฉางเฟิง แล้วผู้ชายที่พี่สาวฉันรักคนนั้นก็ได้เงินก้อนโตทดแทน สองปีก่อน ฉันแอบไปตามดูผู้ชายคนนั้น เขาแต่งงานแล้ว ใส่ขาปลอมสองข้าง แล้วก็ซื้อบ้านฝรั่งเล็กๆ อยู่กับภรรยาคนปัจจุบันของเขา มีความสุขดี”
“ฉันถามเขาว่า ยังคิดถึงพี่สาวฉันไหม”
“นายรู้ไหมเขาตอบฉันว่าไง” ฉินวี่เฟยมองหลี่ฝางด้วยสายตามีเลศนัย
“ตอบว่ายังไง”
“เขาโบกมือ เรียกลูกสาวของตัวเองมา แล้วกอดไว้ในอ้อมอก แล้วก็มองหน้าฉันด้วยสีหน้าที่มีความสุข” ฉินวี่เฟยพูดถึงตรงนั้น ก็ยิ้มด้วยความผิดหวัง “แล้วฉันก็เลยเดินออกมา”
“ฉันถามพี่สาวฉันว่า เธอรักผู้ชายคนนั้นไหม พี่สาวฉันถึงจะบอกว่าไม่รัก แต่ฉันดูสายตาเธอออก เธอรักมาก เพียงแต่ว่า ไม่กล้าจะพูดก็เท่านั้น”
“ฉันรู้ว่าพี่ฉันไม่ได้มีความสุขนัก ถึงแม้เธอจะได้รับความรักความเอ็นดูจากตระกูลมู่หรงมากเท่าไหร่ แต่มู่หรงฉางเฟิงกลับไม่เข้าใจเธอเลย”
“นี่คือสาเหตุที่เธอไม่กล้ามีความรักเหรอ” หลี่ฝางหัวเราะ เหมือนว่าตัวอย่างของฉินหยีหรัน จะเป็นภาพที่ไม่ดีกับเธอเท่าไหร่นัก
ฉินวี่เฟยไม่พูดอะไร แต่เทเหล้าให้กับตัวเอง
เสียงชนแก้วดังขึ้น
เธอเอาแก้วของตัวเองชนเข้ากับแก้วของหลี่ฝาง
“ดื่มเหล้าเถอะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
หลี่ฝางยิ้ม ไม่พูดอะไร
หลังจากที่ดื่มเหล้ากับฉินวี่เฟยไปหนึ่งแก้ว หลี่ฝางก็พูดขึ้นว่า “ถ้าเธอไม่อยากแต่งงานกับมู่เสี่ยวไป๋ เธอก็พูดกับที่บ้านได้นะ”
“พวกเขาคือคนในครอบครัวของเธอ คนที่ใกล้ชิดกับเธอที่สุด ทำไมจะไม่เข้าใจเธอล่ะ”
ฉินวี่เฟยหัวเราะด้วยเสียงเย็นชา “ในสายตาของพวกเขา มีแค่ผลประโยชน์”
“แล้วอีกอย่างพวกเขายังบอกฉันด้วยว่า ที่พวกเขาทำแบบนี้ เพราะหวังดีกับฉัน” ฉินวี่เฟยพูดจบ ก็อดไม่ได้ที่ด่าด้วยคำหยาบ
“หวังดีกับฉันบ้าบออะไร!”
พอได้ยินประโยคนี้ หลี่ฝางก็รู้สึกว่าฉินวี่เฟยเองก็น่าสงสารไม่น้อย
สำหรับคนภายนอก อาจจะมองว่าเธอมีหน้ามีตา
เป็นถึงลูกหลานตระกูลฉินที่สูงส่ง ทั้งยังเป็นคนที่สวยอันดับ 1 ของเมืองเอก ผู้หญิงคนไหนบ้างจะไม่อิจฉาเธอ
แต่ความขมขื่น ความทุกข์ใจของเธอ กลับไม่มีใครเข้าใจได้