บทที่ 265 เข้าสู่สถานตากอากาศ

บทที่ 265 เข้าสู่สถานตากอากาศ

ใบหน้าของฉินวี่เฟยเด็ดขาดมาก เธอไม่ลังเลเลยซักนิด

เมื่อทุกอย่างเกิดขึ้นเสร็จแล้ว หางตาของเธอกลับมีน้ำตาไหลออกมา

แม้ว่าเธอจะตัดสินใจไปแล้ว

แต่พอมาถึงตอนนี้ เธอกลับรู้สึกเสียทีหลังเล็กน้อย...

หรือเพราะว่า ไม่ยอม?

ฉินวี่เฟยหลับตา เธอนั่งอยู่บนตัวของหลี่ฝาง

เวลานี้หลี่ฝางไม่มีสติอะไรเหลืออยู่แล้ว

ไม่รู้ว่าต้องผ่านไปนานแค่ไหน มันถึงจะจบลง เธอเองก็ไม่รู้จะทำอะไร

ถ้าเกิดว่าไม่ทำแบบนี้ เธอก็จะต้องแต่งงานกับมู่เสี่ยวไป๋

เธอรู้ดีว่ามู่เสี่ยวไป๋เลวขนาดไหน

ไม่ใช่แค่เธอรู้ คนทั้งตระกูลมู่รู้ดีทั้งนั้น แต่จะทำยังไงได้

ต่อให้มู่เสี่ยวไป๋เลวขนาดไหน การตัดสินใจที่จะให้เธอแต่งงานกับเขาของตระกูลฉินก็ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง

สำหรับตระกูลฉิน เธอเป็นแค่สะพานที่จะเชื่อมความสัมพันธ์และธุรกิจของตระกูลฉินกับตระกูลมู่เท่านั้น...

ทั้งตระกูลฉิน คนที่รักเธอมากที่สุดคือฉินจื่อยี่

แต่แม้กระทั่งก็ยังทำอะไรไม่ได้ เธอเองก็สิ้นหวังเหลือเกินแล้ว

จนเมื่อหลี่ฝางปรากฏตัวขึ้น เธอถึงได้รู้สึกว่าตัวเองยังพอมีความหวังอยู่บ้าง

เธอคิดว่ามีเพียงหลี่ฝางเท่านั้น ที่จะช่วยเธอให้รอดพ้นจากเงื้อมมือปีศาจอย่างมู่เสี่ยวไป๋ได้...

โดยเฉพาะการที่หลี่ฝางแทงมู่เสี่ยวไป๋จนเข้าโรงพยาบาล แต่ตระกูลมู่กลับไปแก้แค้นอะไรเลยสักนิด เหตุนี่ยิ่งทำให้เธอเชื่อมั่นมากขึ้น

เธอรู้ดีว่า ตระกูลมู่ไม่มีทางยอมรับคนที่มีมลทินแล้วแบบเธอเป็นแน่

ตอนที่สำคัญ เพียงแค่เอาเรื่องของหลี่ฝางกับตัวเองประกาศออกให้มู่เสี่ยวไป๋กับตระกูลมู่รับรู้ เช่นนั้นการแต่งงานของเธอกับมู่เสี่ยวไป๋ก็ต้องเป็นอันสิ้นสุดลงอย่างแน่นอน

พอพูดเช่นนี้ ฉินวี่เฟยก็เป็นคนน่าสงสารไม่น้อย

ตอนเช้าของวันต่อมา

หลี่ฝางตื่นขึ้นมาบนเตียง เขารู้สึกว่าหัวหนักๆ ยังไงไม่รู้

เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ดื่มเอยะไป？

หลี่ฝางขมวดคิ้ว จำได้แค่ว่าตอนนั้นกำลังดื่มกับเหล้ากับฉินวี่เฟย หลังจากนั้น เขาก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง

“เฮ้ย?”

เมื่อลุกขึ้นนั่งดู ก็พบว่าเสื้อผ้าตัวเองถูกฉีกขาด เขาตกใจข้นมาทันที

“เฮ้ย!”

เมื่อมองไปข้างๆ ก็พบว่าฉินวี่เฟยนอนเงียบอยู่ตรงนั้น ทั้งตัวสวมแค่บราบางๆ

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”

เขากลืนน้ำลายเอื๊อก ตอนนั้นก็ตกใจจนทำอะไรไม่ถูกแล้ว

ตัวเองดื่มหนัก จนมีอะไรกับฉินวี่เฟยแล้วเหรอ?

เฮ้ย!

เวลานี้หลี่ฝางสับสนไปหมด...เหมือนว่าเรื่องบ้าบออะไรหลายอย่างกำลังพุ่งตรงมาหาเขา

เมื่อเห็นฉินวี่เฟยกำลังนอนหลับอย่าเงียบๆ หลี่ฝางค่อยๆ ลุกจากเตียง ใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย จากนั้นก็แอบเดินออกมาจากห้อง

เขาไม่ได้อยากรับผิดชอบอะไรทั้งนั้น

เพราะฐานของฉินวี่เฟยซับซ้อนเกินไป สำหรับตระกูลฉิน เขาเองไม่ค่อยจะรู้จักนัก

รับผิดชอบฉินวี่เฟย จะรับผิดชอบยังไง?

แต่งงานกับเธอ?

นี่เป็นไปไม่ได้

เขาไม่ได้รู้สึกอะไรกับเธอเลยแม้แต่น้อย จะแต่งงานยังไง

ยิ่งไปกว่านั้น ตัวเองยังเรียนไม่จบด้วยซ้ำ เรื่องแต่งงานยังคงเป็นเรื่องที่เร็วเกินไป

หลี่ฝางเพิ่งจะเดินออกมาจากห้อง ก็พบเข้ากับโหจื่อ

โหจื่อปากคีบบุหรี่ มือถือชุดสูท ยืนอยู่ข้างนอก

“นายรอฉันอยู่เหรอ” เมื่อมองเห็นเศษบุหรี่ที่อยู่บนพื้น เขาก็เหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง

โหจื่อยิ้มกระหยิ่มมุมปาก “ใช่ไง ถ้าคุณไม่ออกมา ผมว่าจะเคาะประตูแล้ว”

“เจ้านาย รีบเปลี่ยนชุดนี้เถอะ ดูเสื้อตัวนี้สิ ถ้าคนอื่นมาเห็นเข้า คงจะคิดว่าโดนหมาที่ไหนมากัดแน่ๆ”

หลี่ฝายมองเขม็งไปยังโหจื่อ หยิบชุดที่อยู่ในมือเขามา

“นายรู้ได้ไงว่าเสื้อฉันเป็นสภาพนี้” หลี่ฝางถามขึ้น

“ผมไม่ได้รู้ซักหน่อย แต่แค่นคุณต้องไปสถานตากอากาศ ยังไงก็คงใส่ชุดเล่นไปใช่ไหมล่ะ

โหจื่อพูดต่อว่า “พี่ใหญ่จัดหลายชุดไว้ให้พี่โดยเฉพาะ นอกจากชุดนี้ ชุดอื่นวางอยู่ที่สถานตากอากาศนะ”

หลี่ฝางเปิดห้องใหม่อีกห้อง อาบน้ำพร้อมเปลี่ยนชุดสูทชุดนั้น