ตอนที่ 364
บทที่ 364 หลี่ฝางโดนจับ
October 21, 2026
บทที่ 364 หลี่ฝางโดนจับ
พอหลี่ฝางได้ยินประโยคนี้ ก็ชะงักไปทั้งตัว
“นายไม่รู้อะไรเลยเหรอ?” ซือถูเฟยมองหลี่ฝางอย่างสงสัย และถามขึ้น
หลี่ฝางมองซือถูเฟย และส่ายหน้า จากสายตาของซือถูเฟย หลี่ฝางมองไม่เห็นถึงความอาฆาต
“เหอๆ พ่อนายนี่ทะนุถนอมนายจังนะ ที่เขาไม่บอกนาย คงจะไม่อยากลากนายเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย แต่ว่า นายเป็นลูกชายของเขา จะทำเป็นคนนอกได้ยังไง?”
ซือถูเฟยหัวเราะเบาๆ ： “เขาควรจะบอกนายนะ”
หลี่ฝางมองซือถูเฟยอย่างซับซ้อน： “เห็นที่นายจะรู้ทั้งหมด”
“ถ้างั้นนายก็บอกฉันมา เป็นยังไง?”
เมื่อครู่หลี่ฝางยังคิดว่าซือถูเฟยไม่เลว อยากจะไปดื่มเหล้าสานสัมพันธ์ เป็นพี่น้องกับเขา แต่ว่าตอนนี้เห็นที ซือถูเฟยไม่ได้ใสซื่ออย่างที่เขาเห็น
ซือถูเฟยเป็นคนที่กว้างไกลไม่สามารถคาดเดาได้
วันนั้นที่บ้านพักตากอากาศในร้านขนมหวาน เขาถูกหลิวจินหยางรังแกขนาดนั้นยังไม่ยอมสวนกับ......
หลี่ฝางไม่อยากจะเชื่อ ว่าคนอย่างซือถูเฟย ข้างกายจะไม่มีบอดี้การ์ด?
ความลึกลับของสี่ตระกูลใหญ่ นั้นลึกล้ำมากๆ
ซือถูเฟย เทียบกับมู่เสี่ยวไป๋ ฉินจื่อยี่และคนอื่นๆ นั้นสูงส่งกว่าเยอะ
แม้แต่มู่เสี่ยวไป๋ข้างกายยังมีบอดี้การ์ดคอยดูแลอยู่หนึ่งคน งั้นทำไมซือถูเฟยถึงไม่มีล่ะ?
คุณชายผู้สูงศักดิ์ ยอมให้พวกอันธพาลรังแก และกับไม่โกรธ......
คนแบบนี้ น่ากลัวเกินไปแล้ว
“ช่างเถอะ ให้พ่อนายบอกนายด้วยตัวเองดีกว่านะ ให้ฉันบอก มันไม่เหมาะ”
ซือถูเฟยหัวเราะ มองหลี่ฝางแล้วถามขึ้น： “งั้นเหล้า พวกเรายังจะดื่มกันอยู่มั้ย?”
หลี่ฝางลังเลอยู่ครู่ จึงพูดขึ้น： “ช่างเถอะ พวกเราเป็นคู่อริกัน ไม่ใช่เพื่อนกัน มีแค่เพื่อนเท่านั้นที่สามารถร่วมวงนั่งกินเหล้ากันได้”
“นอกจากนั้น ฉันมองนายไม่ออก” หลี่ฝางพูด
“นายกลัวหรือไง?”
“ไม่ใช่แบบนี้ ถ้าหากว่าฉันดื่มจนขาดสติ แล้วนายแอบเอาฉันไปขายจะทำยังไง? งั้นฉันก็ซวยเลยน่ะสิ?” หลี่ฝางพูดพลางหัวเราะเหอะๆ
ที่จริงแล้ว หลี่ฝางนั้นกลัวจริงๆ
กินเหล้ากับเพื่อน ดื่มเท่าไหร่ก็ไม่เป็นไร
แต่ต้องมาดื่มเหล้ากับคนที่มองไม่ออกว่าเป็นศัตรูหรือมิตรนั้น มันน่ากลัวมากๆ
“ฉันไม่มีเจตนาจะทำร้ายนาย ถ้าฉันอยากจะทำร้ายนาย ฉันคงไม่ช่วยนาย” ซือถูเฟยส่ายหัวอย่างผิดหวัง： “พูดตามจริง ที่จริงแล้วฉันชื่นชมนายนะ เกี่ยวกับประสบการณ์ของนาย ฉันตรวจสอบมาแล้ว คล้ายกับฉันมาก ฉันก็เคยอดทนกับคำดูถูกเหยียดหยามมาก่อน”
“เหอะๆ เรื่องนั้นจิ๊บๆ พวกเราล้วนใช่ชีวิตเพื่อวันนี้และต่อไป ไม่ว่าเมื่อก่อนจะตกต่ำขนาดไหน นั้นมันก็ผ่านไปแล้ว” หลี่ฝางพูดพลางยิ้ม
หลี่ฝางพูด พลางหันหลังเดินไป
หลี่ฝางก็เข้าใจ นั่นมันเป็นความแค้นของคนรุ่นก่อน
เรื่องของหลี่ต๋าคางกับสี่ตระกูลใหญ่นั้น ไม่เกี่ยวอะไรกับซือถูเฟยเลย
แต่ไม่ว่าจะพูดยังไง ซือถูเฟย ก็เป็นคนของฝั่งศัตรู การเป็นเพื่อนกับซือถูเฟย ก็ไม่ต่างอะไรกับการเล่นกับไฟ
อีกอย่างซือถูเฟยยากที่จะคาดเดาได้ เมื่อแกะอยู่กับหมาป่า ก็บอกไม่ได้ว่าเมื่อจะถูกเขมือบ
เดินไปได้ไม่ไกล หลี่ฝางก็ควักบัตรแบล็กการ์ดขึ้นมา แล้วส่งให้เฉินฝูเซิง： “ไปเคลียร์บิลให้ที”
หลี่ฝางเกือบลืม ว่าตนเหมาร้านไว้
ถ้าวันนี้......ตนจากไปแบบนี้ ค่าเสียหายจำนวนนี้ ก็ต้องลงที่หัวของซือถูเฟยไม่ใช่เหรอ?
“เหยดด นี่มันบัตรแบล็กการ์ดนี่?”
เฉินฝูเซิงมองบัตรใบนี้ แล้วรับไปอย่างตื่นเต้น： “คุณชายหลี่ ท่านนี่โคตรเจ๋งเลย”
“ไม่ได้และ ผมไม่กลับภาคตะวันออกเฉียงเหนือแล้ว ผมจะอยู่ที่นี่เป็นลูกน้องท่านต่อ อยู่ข้างกายพี่ชายฝึกกังฟู ฝีมือกังฟูของเขา เก่งกว่าพ่อผมอีก พ่อผมเมื่อเทียบกับพี่ชาย ถือว่าอ่อนไปเลย” เฉินฝูเซิงยักคิ้ว แล้วพูด
หลี่ฝางเอือม： “คำพวกนี้ถ้ากษัตริย์ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เขาคงตัดพ่อตัดลูกกับนายเลยนะ”
“นั่นจะเป็นอะไรไป ยังไงเขาก็มีลูกชายตั้งหลายคน ขาดผมไปคนก็ไม่เป็นไร” เฉินฝูเซิงพูดอย่างเฉยๆ
“งั้นนายขาดพ่อมั้ย?”
“ไม่ขาด อย่างมากก็คำนับคุณชายหลี่ เมื่อถึงตอนนั้น พ่อของท่านก็คือพ่อของผม” เฉินฝูเซิงหัวเราะฮี่ๆ พลางพูด
“เอาละ ไม่ต้องพูดมากแล้ว รีบไปเคลียร์บิลเถอะ”
หลี่ฝางควักบุหรี่ขึ้นมาหนึ่งมวน หลังจากจุดบุหรี่ก็พูดขึ้น： “ฉันรอนายอยู่นี่ นายกลับมาแล้วเราไปดื่มเหล้ากัน”
เฉินฝูเซิงไปได้ไม่นาน ก็มีรถตำรวจขับเข้ามาหนึ่งคัน