ตอนที่ 365
บทที่ 365 หลี่ฝางรู้สึกสับสน
October 21, 2026
บทที่ 365 หลี่ฝางรู้สึกสับสน
ครึ่งชั่วโมง ลุงเฉียนก็ขับรถมาถึงบ้านตระกูลเฉียน
“เห้อ สามปีแล้ว”
ยืนอยู่ที่หน้าประตูใหญ่ของบ้านตระกูลเฉียน แต่ละก้าวของลุงเฉียน นั้นลังเลอยู่นานมากๆ
สามปีที่แล้ว เขาโมโหแล้วออกจากบ้านไป บอกว่าจากนี้จะไม่กลับมาที่นี่อีก แต่วันนี้เพื่อหลี่ฝาง เขาต้องกลับคำสาบานของตนเอง
พอดีที่ ในตอนนี้ ชายวัยกลางคนของตระกูลเฉียนเดินออกมาพอดี
เขาคือพ่อของเฉียนเฟิง เมื่อเห็นลุงเฉียน สีหน้าเขาก็ชะงักไปเลย เหมือนกับยืนโง่
“ลุงสอง?” พ่อของเฉียนเฟิงมองลุงเฉียน แล้วก็ขยี้ตาตัวเอง นึกว่าตัวเองตาฝาดไป
เมื่อเขาเข้าใกล้ เขาจึงรู้ ว่าตนไม่ได้มองผิดไป
นี่คือลุงสองของเขา คุณท่านรองเฉียนในปีนั้น
“พ่อ ลุงสองกลับมาแล้ว” เมื่อเห็นลุงเฉียน พ่อของเฉียนเฟิงก็รู้สึกตื่นเต้น แล้วรีบวิ่งเข้าบ้าน ไปเรียกพอของตนออกมา
“น้องสอง” หัวหน้าตระกูลเฉียนเฉียนโตโตเมื่อเห็นลุงเฉียน ริมฝีปากก็สั่นเล็กน้อย
ในตอนนั้นเพราะความเห็นไม่ตรงกัน หลังจากลุงเฉียนจึงโมโหแล้วออกจากบ้านไป ตระกูลเฉียนก็แย่ลงทุกวัน
คนในตระกูลเฉียน ล้วนแต่อยากให้ลุงเฉียนกลับบ้าน
และในวันนี้ ในที่สุดก็กลับมา
“พี่ใหญ่ ฉันมาที่นี่เพราะเสี่ยวเฟิง” ลุงเฉียนเดินเข้าไป แล้วตบไปที่บ่าของพี่ใหญ่ และพูด： “ไปเถอะ พวกเราไปคุยกันหน่อย”
......
หลี่ฝางในตอนนี้ ถูกหูเฟยพามายังห้องเล็กๆ ห้องนึง： “หลี่ฝาง ไม่กี่วันก่อนภรรยาของฉันไปเป็นแขกที่บ้านพักตากอากาศของนาย ถูกนายตบหน้าอย่างแรง ใช่มั้ย?”
หูเฟยพูด พลางส่งลำแสงพิฆาตออกมาทางสายตา
ต่อมา หูเฟยก็ยกมือขึ้น แล้วตบไปที่หน้าของหลี่ฝางอย่างจัง
ไม่พูดก็ไม่ได้ ครั้งนี้ หูเฟยตบแรงมากจริงๆ
จนปากของหลี่ฝาง มีเลือดไหล
หลี่ฝางกัดฟัน แล้วมองหูเฟยอย่างโมโห： “นี่นาย ใช่อำนาจหน้าที่ล้างแค้นส่วนตัวนี่”
หูเฟยเหลือบมองหลี่ฝาง： “นายลืมไปแล้วเหรอว่านายทำอะไรลงไปบ้าง ยังต้องให้ฉันย้ำนายมั้ย?”
“ฉันไม่ได้ทำอะไรนี่ ไหนนายลองย้ำให้ฉันฟังสิ?” หลี่ฝางไม่กลัวหูเฟยเลยสักนิด
“ฉันถามนาย เอาปืนมาจากไหน?” หูเฟยมองหลี่ฝางอย่างเข้มงวด และถามขึ้น
“ปืน ปืนอะไร? ปืนของเล่นหรือว่าปืนฉีดน้ำ ขอโทษด้วยนะ บนตัวฉันไม่มีอะไรเลย นายก็ให้คนมาค้นตัวฉันแล้วนี่?” หลี่ฝางพูดพลางหัวเราะเหอะๆ
“นายคิดว่านายทิ้งปืนไปแล้ว เรื่องจะจบงั้นเหรอ?”
“บนร่างของเฉียนเฟิงมีกระสุนอยู่” หูเฟยมองหลี่ฝาง แล้วพูดอย่างเย็นชา： “ยังไงนายก็หนีไม่รอด”
หลี่ฝางหัวเราะเหอๆ และไม่ได้สนใจ
หลี่ฝางเชื่อใจส้าวส้วย ส้าวส้วยบอกว่าตนจะไม่เป็นไร งั้นตน จะต้องไม่เป็นไรแน่ๆ
แล้วก็ ในตอนนั้นซือถูเฟยก็คิดแบบนั้น
ถึงแม้ตอนนี้หลี่ฝางจะไม่รู้ว่าทำไม......
“ทำไมนายต้องยิงเฉียนเฟิง? หรือว่าเพราะเฉียนเฟิงแย่งแฟนของนายไป?” หูเฟยพูดต่อ
“หูเฟย นายล้อเล่นอะไรเหนี่ย? เมื่อกี้ฉันบอกนายไปแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าฉันไม่มีปืน นายอย่ามาปรักปรำฉันสิ แล้วเรื่องที่สอง อย่างเฉียนเฟิง เขาแย่งแฟนฉันได้ด้วยเหรอ? เขามีความสามารถนี้ด้วยเหรอ?”
“จะให้พูด คุณชายที่มีเงินหลายแสนล้านอย่างฉัน แฟนเยอะอย่างกับขนวัว เฉียนเฟิงแย่งแฟนฉันคนไหนไปเหรอ? บอกฉันหน่อยได้มั้ย? เป็นฮวนฮวน หยวนหยวน หรือว่าฟางฟาง? หรือว่าสวีจื่อเม่ย??” หลี่ฝางทำหน้าเย็นชาพูดพลางยิ้ม
“นายพูดอีกทีสิ?”
“อย่าใจร้อน ฉันมีแฟนชื่อสวีจื่อเม่ย แต่ไม่ใช่ภรรยานาย ก็แค่ชื่อซ้ำกันเฉยๆ เท่านั้น”
“หูเฟย ฉันว่าที่นายกล่าวหาฉันเหนี่ย เพราะว่าฉันตบภรรยานายใช่มั้ย?” หลี่ฝางถาม
“แน่นอนว่าไม่ใช่ พวกเราได้รับโทรศัพท์จากโรงพยาบาลจึงออกปฏิบัติงาน อีกอย่าง ในมือของพวกเรา มีข้อมูลมากพอ”
เมื่อหูเฟยพูดจบ ก็ได้ยินเสียงคนเคาะประตู และเสียงเคาะประตูก็ดังมากด้วย
หูเฟยเดินไปเปิดประตู หลี่ฝางก็เห็นผู้หญิงที่ชื่อว่าเย่นจื่อ ด้านหลังของเธอมีส้าวส้วยกับชายวัยกลางคนที่สวมแว่นอยู่คนนึง
“ผู้บัญชาการหู ปล่อยคนเถอะ” เย่นจื่อพูดกับหูเฟย
“ปล่อยคน? เธอล้อเล่นอะไรเหนี่ย ไอ้หมอนี่มันยิงคนนะ จะปล่อยมันไปได้ยังไง” หูเฟยมองเย่นจื่อ แล้วตำหนิอย่างรุนแรง
สีหน้าของเย่นจื่อดูลำบากใจเล็กน้อย เธอกดเสียงให้เบาแล้วพูด： “แต่โจทก์ถอนฟ้องแล้วนะคะ”
“เฉียนเฟิงถอนฟ้องแล้ว?”
หลังจากที่หูเฟยได้ยิน ก็มองหลี่ฝาง： “ไม่เลวนี่ จริงตามที่เขาว่าไว้ มีเงินจะทำอะไรก็ได้ เห็นทีแบบนี้ พวกนายคงซื้อตระกูลเฉียนหมดแล้วสินะ ยอมใจ”
หูเฟยมองเย่นจื่อแล้วถามขึ้น： “เฉียนเฟิงล่ะ”