บทที่ 4 ห้องรับรองวีไอพี คนรวยจริงๆ

บทที่ 4 ห้องรับรองวีไอพี คนรวยจริงๆ

“ไอ้บ้าคงจะหนีไปแล้วหรือเปล่า? ”

“ถ้ามันหนีไป พวกเราจะทำยังไง? งั้นก็มาเสียเวลาเปล่าๆ ดิ? ”

หลี่ฝางและหลินชิงชิงเพิ่งจะคุยกันได้สักพัก เพื่อนนักเรียนทุกคนก็รอไม่ไหวแล้ว พวกเขาก็นึกว่าหลี่ฝางหนีไปแล้ว

หลินชิงชิงก็ได้ยินเสียงด่า เธอขมวดคิ้วและถาม: “เมื่อกี้มีคนด่านายใช่ไหม? ”

“เพื่อนห้องเรียนผม แค่ล้อเล่นกับผมเท่านั้นครับ” หลี่ฝางพูดอย่างไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“งั้นเหรอ ถ้าเพื่อนนายหาเรื่อง นายก็โทรมาหาฉันนะ คอยดูว่าฉันจะจัดการมันยังไง” หลินชิงชิงกำหมัดทั้งสองมือและพูดอย่างดุดัน

ในขณะนั้นหลี่ฝางก็ไม่ได้สนใจคำพูดของหลินชิงชิงมากนัก แค่คิดว่าตนเองใช้เงินทำความดีเท่านั้น

กลับไปถึงห้องรับรอง จางเสี่ยวเฟิงเห็นหลี่ฝางก็รีบวิ่งเข้ามาหา จับคอเสื้อของเขาและพูดอย่างโมโห: “ไอ้บ้า นายหายไปไหนมา หาทั่วทุกที่ก็หานายไม่เจอ”

“นายรีบร้อนทำไม ฉันไปสั่งอาหาร” หลี่ฝางเหลือบสายตาไปมองจางเสี่ยวเฟิง: “เมื่อกี้ผมไปจองโต๊ะมาตรฐานไว้สามโต๊ะ”

“มาตรฐาน? ราคาเท่าไหร่ คงไม่ใช่มาตรฐานที่ต่ำสุดนะ!” เกาเสิ้งพูดด้วยความกังวล

มาตรฐานต่ำสุดของLotusก็แค่ไม่กี่ร้อย สามโต๊ะรวมๆ ก็แค่สองสามพัน เกาเสิ้งไม่เห็นด้วย

“ผมว่าหลี่ฝาง กว่านายจะมีโอกาสเลี้ยงอาหารสักครั้งไม่ง่าย ใจกว้างอีกสักหน่อยไม่ได้เหรอ? ”

“อีกอย่าง พวกเรามากันเยอะขนาดนี้ สามโต๊ะคงไม่พอมั้ง? ”

“ใช่ ใจแคบเกินไปล่ะ”

ในขณะที่เกาเสิ้งและจางเสี่ยวเฟิงก่อกวน ทุกคนก็ต่างมองหลี่ฝางด้วยความดูถูก

“กินอิ่มได้ก็พอแล้ว พวกก็ต่างก็เป็นนักเรียน จะกินกุ้งมังกรหอยเป๋าฮื้อกันหรือไง? ” โจวหยางลุกขึ้นมาพูดเพื่อช่วยหลี่ฝาง

“อีกอย่าง ราคามาตรฐานของLotus ที่ผมรู้ก็ต้องขั้นต่ำเจ็ดร้อยกว่า”

ฐานะทางบ้านของโจวหยาง จริงๆ แล้วก็ไม่ได้ด้อยกว่าตู้เฟย แต่เป็นเพราะเขาทำตัวเรียบง่ายเงียบๆ เท่านั้น Lotusสถานที่แบบนี้เขาก็มาบ่อยๆ ต้องรู้ราคาที่นี่อยู่แล้ว

“ก็ได้ ดีกว่ากินที่โรงอาหารเยอะ” หลังจากที่ได้ยินว่าราคามาตรฐานขั้นต่ำต้องมีเจ็ดร้อยกว่า เพื่อนๆ ทุกคนค่อยรู้สึกพอใจหน่อย

เกาเสิ้งพูดอย่างประชดประชันขึ้นมาอีกว่า: “รู้แบบนี้แต่แรกไม่มาดีกว่า ราคามาตรฐานขั้นต่ำไม่เห็นมีอะไรพิเศษ ยังไม่ดีเท่าอาหารที่ผมกินทุกวันเลย”

ตู้เฟยยิ่งจุดไฟเพิ่มเติม: “ช่างเถอะ อย่าไปทำให้หลี่ฝางลำบากใจเลย เขาก็แค่ถูกรางวัลสองหมื่นหยวน ไหนจะกล้าเลี้ยงอาหารมื้อใหญ่พวกเรา”

“อีกอย่างพวกเราคนเยอะขนาดนี้ สามโต๊ะไม่พอนั่งแน่นอน ถ้าอย่างนั้นพวกเราอย่ามาร่วมวงกันดีกว่า ฉันไปจองโต๊ะราคาพันแปดร้อยแปดสิบเอง ไม่ต้องให้ไอ้ยาจกนี่เลี้ยงหรอก” ตู้เฟยหัวเราะเยาะและพูดด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็น

ตู้เฟยทำแบบนี้ เห็นได้ชัดว่าทำให้หลี่ฝางเสียหน้า

เพื่อนๆ คนอื่นๆ ถอนหายใจขึ้นมา นี่ก็คือลูกคนรวยสินะ กินข้าวแค่มื้อเดียว ราคาเท่าเงินเดือนหนึ่งเดือนของพ่อแม่แล้ว

ตู้เฟยยกมือเรียกพนักงานมา: “หาห้องวีไอพีที่ใหญ่กว่านี้ให้ผมหนึ่งห้องและแจ้งไปยังห้องครัวด้วย เตรียมอาหารราคาหนึ่งพันแปดร้อยแปดสิบให้พวกเรา”

“ขออภัยด้วยครับ ห้องใหญ่ถูกเถ้าแก่น้อยคนนี้จองหมดแล้ว เหลือเพียงโต๊ะที่เหลือในห้องรับรองด้านนอก ท่านดูว่าได้ไหม? ” พนักงานบริการกล่าว

“เถ้าแก่น้อย? ก็แค่ไอ้ยาจกจนๆ คนหนึ่งเท่านั้น” เกาเสิ้งบ่น

ตู้เฟยก็รู้สึกไม่พอใจมาก: “เรียกผู้จัดการของพวกคุณมาหน่อยซิ”

ตู้เฟยพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ดีขึ้นมาอีกว่า: “เป็นพนักงานบริการยังไง สายตาไม่ดีเลยสักนิด”

“นายดูไม่ออกรึไง ผมกับเขาใครดูมีฐานะดีกว่ากัน? เขาจองโต๊ะขั้นต่ำที่สุด ที่ผมจะจองคือหนึ่งพันแปดร้อยแปดสิบ”

ตู้เฟยพูดจบ พนักงานคนนั้นทำหน้าตะลึงและพูดว่า: “คุณเข้าใจผิดหรือเปล่า? โต๊ะที่เถ้าแก่น้อยท่านนี้จองคือโต๊ะละสามพันแปดร้อยแปดสิบ ดีที่สุดของที่นี่แล้ว”

ตู้เฟยตกตะลึงทันที

สีหน้าของเกาเสิ้งและจางเสี่ยวเฟิงก็น่าเกลียดมาก

“หลี่ฝาง นายทำอย่างนี้หมายความว่าไง นายจองโต๊ะสามพันแปดร้อยแปดสิบ ทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก? ” ตู้เฟยพูดด้วยสีหน้าบึ้ง

“ผมก็ไม่ได้พูดว่าตนเองจองราคาต่ำสุดนะ พวกนายคิดเดาไปเอง” หลี่ฝางกางมือสองข้างออก พูดด้วยความบริสุทธิ์ใจอย่างน่าสงสาร: “แบบนี้ก็เป็นความผิดของผมเหรอ? ”

สีหน้าตู้เฟยโมโหมาก ตอนแรกเขาคิดจะต่อยหน้าของหลี่ฝาง แต่นึกไม่ถึงว่าจะถูกหลี่ฝางตบหน้าอย่างแรงทีหนึ่ง

และการตบครั้งนี้ค่อนข้างแรงมาก

ตอนนั้นเพื่อนทุกคนต่างก็เห็นตู้เฟยเป็นตัวตลก

“ผมไม่เคยพูดเลยสักคำ พวกนายคิดเองมาตลอดว่าผมจองโต๊ะราคาขั้นต่ำ” หลี่ฝางพูด