บทที่ 5 ไม่ขาดเงิน

บทที่ 5 ไม่ขาดเงิน

หลี่ฝางหัวเราะฮาๆๆ พูด: “ก็ได้ เราสองคนหารกัน”

“ในเมื่อหารครึ่งกันแล้ว งั้นเราสั่งกุ้งมังกรออสเตรเลียสองตัวใหญ่ได้ไหม ผมเคยได้ยินมาว่าที่Lotusเพิ่งนำเข้ากุ้งมังกรออสเตรเลีย สดใหม่มาก” ตู้เฟยถาม

“ได้สิ แต่ว่าพวกเราคนเยอะขนาดนี้ สองตัวจะพออะไร? ไม่อย่างนั้นมาสักสิบตัวดีกว่า” หลี่ฝางยืดอกพูดอย่างใจกว้าง

สีหน้าตู้เฟยเปลี่ยนไปทันที ไม่พูดจาอยู่ตั้งนาน

“ทำไม ไม่มีปัญญากินเหรอ? ” หลี่ฝางจ้องมองตู้เฟยและพูดด้วยน้ำเสียงที่ประชดประชัน

“หลี่ฝาง มึงอย่ามาแสดงอีกเลยได้ไหม มึงรู้ไหมกุ้งออสเตรเลียราคาตัวละเท่าไหร่? ” ตู้เฟยรู้สึกทนไม่ไหว ไม่อยากพูด

ตอนนี้หลี่ฝางขี้เกียจจะไปถามราคาแล้วจริงๆ เป็นถึงหลานมหาเศรษฐีดูไบ อยากกินอะไรก็ต้องสั่งอะไรไม่ใช่เหรอ?

แต่เขาก็ยังร่วมมือโต้ตอบกับตู้เฟย: “ตัวละเท่าไหร่? ”

“ตัวละพันกว่า” ตู้เฟยบอก

“งั้นสิบตัวก็ต้องหมื่นกว่าเลยเหรอ? ” หลี่เสี่ยวเสี่ยวตกใจจนเอามืออุบปากไว้

“กุ้งมังกรสิบตัวก็ตั้งหมื่นกว่าแล้ว คืนนี้พวกเราจะกินแต่กุ้งมังกรอย่างเดียวหรือไง? ” ตู้เฟยหัวเราะด้วยเสียงที่เย็นชา

ตอนแรกตู้เฟยนึกว่าหลี่ฝางได้ยินราคาของกุ้งมังกรแล้วจะกลัวจนกลับใจ แต่นึกไม่ถึงหลี่ฝางยกมือขึ้นเรียกพนักงานมาและบอก: “เอากุ้งมังกรสิบตัวมาก่อน”

“ได้ครับ คุณยังต้องการสั่งอะไรเพิ่มอีกไหมครับ? ” พนักงานยื่นเมนูอาหารให้หลี่ฝาง

หลี่ฝางรับมาด้วยสองมือ มองดูสีหน้าของตู้เฟยสักพัก: “พี่เฟย นายจะสั่งก่อนไหม? ”

ตู้เฟยส่ายหัวและพูด: “นายสั่งเถอะ ผมไปล้างมือที่ห้องน้ำก่อน เดี๋ยวกลับมา”

ตอนที่ตู้เฟยเดินออกไป ได้ส่งสายตาเรียกเกาเสิ้งและจางเสี่ยวเฟิงให้ออกไปด้วยกัน

“หลี่ฝาง ไม่ต้องสั่งแล้ว กุ้งมังกรสิบตัวก็พอกินแล้ว” โจวหยางพูดด้วยความรู้สึกเสียดาย

“ไม่เป็นไร ผมสั่งของที่ชอบกิน” หลี่ฝางเปิดออกมาดูหนึ่งรอบ

“ผัดมันฝรั่ง มะเขือเทศผัดไข่ไก่ เต้าหู้พื้นบ้าน ยำแตงกวา......” หลี่ฝางยังอ่านไม่จบก็ถูกเซี่ยลู่พูดแทรกขึ้นมา

“เซ็งจริงๆ มาถึงภัตตาคารหรูระดับห้าดาวกินกับข้าวพวกนี้” เซี่ยลู่ขมวดคิ้วพูด

“กับข้าวพวกนี้ธรรมดาบ้านๆ สั่งอย่างอื่นบ้างได้ไหม? ”

“มีแต่ผักเจ อย่างน้อยก็ต้องมีเนื้อๆ บ้าง”

หลิวเฉียวเฉียวและจางเชี่ยนก็เริ่มพูดจาส่อเสียดกับหลี่ฝาง

“อาหารเจทำไมเหรอ มีสารอาหารวิตามินเยอะแยะ เดี๋ยวนี้คนยิ่งรวยก็ยิ่งกินอาหารเจ ไม่รู้กันรึไง” หลี่ฝางไม่พูดอะไร แต่หลี่เสี่ยวเสี่ยวยืดตัวออกมารับแทนและช่วยเขาโต้ตอบกลับ

“หลี่เสี่ยวเสี่ยว เธอนี่อะไรก็กินลงจริงๆ เลยนะ คนจนๆ อย่างหลี่ฝางยังกล้าเอา”

“ดูๆ ผิวมือไอ้ยาจกนั่นทั้งด้านทั้งหนา เอาไปแปลงรองเท้ายังได้เลย เธอให้เขาจับหน้าล่ะก็ จะทำให้หน้าเธอเสียโฉมแน่ๆ ”

“มันก็ไม่แน่หรอก หน้าเสี่ยวเสี่ยวยังหนายังด้านอยู่นะ หนากว่ากำแพงอีก”

หลี่เสี่ยวเสี่ยวคนเดียว ไม่ใช่คู่ต่อสู้พวกเค้าสามคนอยู่แล้ว แต่เธอก็ไม่โกรธ แต่กลับตอบกลับไปว่า: “ถึงจะเสียโฉม ฉันก็ยอม”

พูดแล้ว หลี่เสี่ยวเสี่ยวเอามือของหลี่ฝางมาวางไว้บนเอวของเธอ แต่หลี่ฝางรีบดึงมือกลับมาทันที

หลายปีแล้วที่ไม่ได้แตะต้องตัวผู้หญิง เมื่อสักครู่หลี่ฝางไม่เพียงแค่รู้สึกตื่นเต้น อีกทั้งยังกลัวๆ เพราะในห้องมีเพื่อนๆ เยอะแยะขนาดนั้น

“หลี่เสี่ยวเสี่ยว หลี่ฝางเหมือนจะไม่ชอบแกนะ! ”

“เห้อ เทียบกับลู่ลู่แล้ว แกก็น่าสงสารนะ ช่วงก่อนแกก็ตามจีบตู้เฟย แต่สุดท้ายตู้เฟยกลายเป็นแฟนของลู่ลู่

ตอนนี้ก็มาจีบหลี่ฝางอีก แกไม่รู้ว่าเขาเป็นแฟนเก่าของลู่ลู่เหรอ? ” จางเชี่ยนมองหลี่เสี่ยวเสี่ยวและพูดเยาะเย้ย

“จางเชี่ยน อย่าพูดมั่วนะ ฉันกับหลี่ฝางเมื่อก่อนก็แค่เพื่อนธรรมดาเท่านั้น” เซี่ยลู่พูดปฏิเสธ

เมื่อกี้ที่หลี่ฝางดึงมือกลับ ทำให้หลี่เสี่ยวเสี่ยวอายมาก

ถึงแม้หลี่เสี่ยวเสี่ยวโมโหเซี่ยลู่ แต่โมโหหลี่ฝางมากกว่า เธออุตส่าห์เอามือหลี่ฝางมาวางที่เอวตนเองแล้ว นายยังจะดึงกลับไปอีก?

หลี่เสี่ยวเสี่ยวโมโหอย่างมาก มีคนเยอะแยะมากมายอยากจะเข้าใกล้เอาเปรียบเธอ แต่เธอหลบหนี แต่มาวันนี้ตนเองยอมเป็นฝ่ายรุกเอง ยังถูกปฏิเสธอีก

ในขณะนี้ พวกตู้เฟยกลับมาพอดี

บนใบหน้าของเกาเสิ้งและจางเสี่ยวเฟิงมีรอยยิ้มที่ไม่ชอบมาพากล หลี่ฝางเดา พวกเขาออกไปคราวนี้ ต้องไม่ทำอะไรดีๆ แน่

“ผมดูหน่อยสั่งอะไรไปบ้าง! ” ตู้เฟยหยิบเมนูบนมือของพนักงานมาดู

“ผัดมันฝรั่ง มะเขือเทศผัดไข่ เต้าหู้พื้นบ้าน ยำแตงกวา......ฮาฮา ผมต้องหัวเราะจนตายเลยจริงๆ ” ตู้เฟยจับท้องแล้วหัวเราะไม่หยุด

“หลี่ฝาง นายนี่เจ๋งจริงๆ เปิดห้องอิมพีเรียลแต่กินของพวกนี้......”

“พี่เฟย ผมว่าไอ้นี่มันไม่มีเงินแล้ว” จางเสี่ยวเฟิงพูดแล้วทำเสียงฮึ่ม