บทที่ 405 นี่คือยุทธภพ

บทที่ 405 นี่คือยุทธภพ

หลี่ฝางชะงักอยู่ครู่ แล้วมองส้าวส้วยอย่างไม่ค่อยพอใจ： “นายทำอะไร ฉันยังพูดไม่จบนะ? หูเฟยยังคิดว่าฉันล้อเล่นกับเขาอยู่เลย”

แต่ส้าวส้วยกลับส่ายหน้า มองหลี่ฝาง แล้วพูด： “เจ้านาย นายพูดมากพอแล้ว หูเฟยจะเชื่อหรือไม่ นั่นก็เป็นเรื่องของเขา”

“ถ้านายพูดต่อ เขาก็คงสงสัยเจ้านาย”

“สงสัยฉัน?” หลี่ฝางมองส้าวส้วยอย่างสับสน

“ใช่แล้ว เจ้านาย ถ้าหากฉันไม่แย่งโทรศัพท์นายมา แล้ววางสาย นายคงจะบอกหูเฟยใช่มั้ย ว่าหวางเฉินตายแล้ว แล้วก็พูดซุนจิ้นฆ่า?” ส้าวส้วยมองบนใส่หลี่ฝาง

“ใช่แล้ว” หลี่ฝางพยักหน้าอย่างเอ๋อๆ

บอกหูเฟยเรื่องนี้ งั้นหูเฟยก็จะเชื่อแล้ว ในใจหลี่ฝางคิดแบบนี้

ส้าวส้วยส่ายหน้า และมองหลี่ฝางอย่างผิดหวังเล็กน้อย แล้วพูด： “เจ้านาย หวางเฉินเพิ่งจะตาย นอกจากเหยสง ก็ไม่มีใครรู้ข่าวนี้แล้ว แม้แต่ตระกูลสวีก็ยังไม่รู้ นายบอกหูเฟยไปแบบนั้น หลังจากจบเรื่องหูเฟยต้องถามนายแน่ๆ ว่ารู้เรื่องนี้ได้ยังไง ถึงตอนนั้นนายจะตอบยังไง?”

“หูเฟยเป็นผู้บัญชาการตำรวจนะ จากความสามารถปะติดปะต่อเรื่องของเขา ไม่นานก็คงเข้าใจได้”

ส้าวส้วยพูด： “ไม่แน่ แค่แป๊บเดียวเขาคงจะเดาออกว่าเบื้องหลังมีคนจัดฉาก”

หลังจากที่หลี่ฝางได้ยินส้าวส้วยพูดประโยคนี้ ก็สำนึกผิดทันที

ต่อมา สีหน้าของหลี่ฝาง ก็กลายเป็นซีดลงทันที

หลี่ฝางพูดกับส้าวส้วยอย่างขอบคุณ： “ดีที่มีนาย ถ้านายไม่แย่งโทรศัพท์ไป ฉันคงเผยไต๋ไปจริงๆ ”

ใช่แล้ว ที่หวางเฉินตาย มีกี่คนที่รู้?

ตั้งแต่ที่ซุนจิ้นฆ่าหวางเฉินจนถึงตอนนี้ ผ่านไปยังไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง ในเวลาหนึ่งชั่วโมงนี้ แม้แต่ตำรวจก็ยังไม่รู้ว่าตาย แต่ตนกลับรู้

นั่นเห็นได้ชัด ว่าตนมีส่วนเกี่ยวข้องด้วย

“เฮ้อ ยังไงก็ตาม คงยากที่หูเฟยจะเชื่อฉัน” หลี่ฝางถอนหายใจ

ในตอนนั้น เหยโก่วก็ยกพวกเข้าไปในบ้านตระกูลสวี จากนั้นก็มีเสียงปืนดังขึ้น ซุนจิ้นก็ปีนกำแพงออกมา

ซุนจิ้นแค่หันมามองทางหลี่ฝางแป๊บเดียว ต่อมาเงาร่างก็หายไป

ไม่มีคนตามซุนจิ้น ถึงยังไงฝีมือของซุนจิ้น นอกจากตัวเหยสง เกรงว่าจะไม่มีใครหยุดเขาได้

“ซุนจิ้นไปไหนแล้ว?” หลี่ฝางถาม

ส้าวส้วยไม่ได้ตอบ ทำราวกับไม่ได้ยินที่หลี่ฝางถาม

หลี่ฝางส่ายหน้า ความรู้สึกที่อะไรก็ถูกปิดบัง ทำให้ไม่ค่อยพอใจจริงๆ

แต่หลี่ฝางก็รู้ ส้าวส้วยไม่พูด ก็เพื่อตัวเขา

ของแบบนี้ ถึงรู้ไป ก็ไม่มีผลดีกับตัวหลี่ฝาง

หลังจากหลี่ฝางวางสายใส่หูเฟย ใจของหูเฟย ก็เต้นตุ้มๆ ต่อมๆ ทันที

ถึงแม้หูเฟยจะไม่เชื่อว่าเหยสงจะกล้าแบบนั้น กล้าพาคนเป็นร้อยบุกเข้าตระกูลสวี แต่หูเฟยยิ่งไม่อยากจะเชื่อว่าหลี่ฝางกำลังล้อเขาเล่น

ในตอนนี้ หลี่ฝางคือผู้ต้องสงสัย......

ผู้ต้องสงสัยหนีคดีคนนึง ถึงกับโทรมาหาผู้บังคับบัญชาการ เพื่อแจ้งข่าวด้วยตัวเอง ปั่นหัวกันเล่นเหรอ?

นี่มันหาทางตายไม่ใช่เหรอ?

หูเฟยที่ไม่วางใจ จึงกดโทรศัพท์โทรหาภรรยาทันที......

แต่เรียกอยู่นานก็ไม่มีคนรับสาย จู่ๆ หูเฟยก็มีลางสังหรณ์ไม่ค่อยดี

สวีเถิงเฟยถูกหวางเฉินทำให้เป็นคนพิการ ความสัมพันธ์ของตระกูลสวีกับเหยสง ไม่ค่อยลงรอยกันเท่าไหร่จริงๆ ......

ทันใดนั้นหูเฟยก็นึกได้ว่า

หรือหวางเฉินนั้นมีอันตรายแล้ว

หลังจากหวางเฉินทำสวีเถิงเฟยพิการ ก็หลบหนีไป นายท่านสวีมีคำสั่งจริงๆ หากเจอหวางเฉิน ให้ทำเขาพิการแบบเดียวกัน

“แม่งเอ๊ย หรือว่าคนตระกูลสวีจะเจอหวางเฉินเข้าแล้ว?”

ทันใดนั้นหูเฟยก็ตะโกน： “ตำรวจทุกนายตามฉันมา พกอาวุธของพวกนายไปด้วย！”

ถ้าหากหลี่ฝางไม่ได้ล้อเล่น งั้น......

หูเฟยไม่กล้าคิดต่อ ภรรยาของตนยังอยู่ในบ้านตระกูลสวีนะ

นั่งอยู่บนรถตำรวจ หูเฟยก็โทรหาภรรยาของตน ไม่หยุด： “รับสิ รับสิ......”

หูเฟยพูดพึมพำ ต่อมาก็ยังโทรไม่ติด บนหน้าของหูเฟย เหงื่อค่อยๆ ตก

หูเฟยก็เริ่มโทรหานายท่านสวี แต่ในตอนนี้นายท่านสวี ไม่ได้อยู่บนโลกนี้แล้ว

：