บทที่ 452 ของขวัญสุดพิเศษ

บทที่ 452 ของขวัญสุดพิเศษ

ในฐานะนักรบรับจ้าง และยังเป็นคนขององค์กรนักฆ่าอันดับหนึ่งของโลก ยังไม่ทันได้เริ่มสู้ ก็จะหนีซะแล้ว เรื่องแบบนี้ มันน่าขายหน้าเกินไป

ถึงแม้จะสามารถหนีออกไปได้ แต่สำนักหยิ่งซา ก็ต้องไล่ฆ่าเขาอยู่ดี

สำนักหยิ่งซา ไม่ยอมให้คนที่หนีไปมีชีวิตรอดหรอก

น้องรองกับน้องเล็กมองตากัน แล้วพยักหน้า： “ได้ งั้นก็สู้ตาย”

หลี่ต๋าคางหยิบบุหรี่ขึ้นมา แล้วจุดให้ตัวเอง： “โหจื่อ นายว่าอาจารย์ของนายเมื่อไหร่จะจำกัดพวกลูกกระจ๊อกนี่ให้หมดสักที?”

“ลูกพี่ใหญ่สูบบุหรี่มวนนี้เสร็จ ผมคิดว่าน่าจะประมาณนั้น” โหจื่อหัวเราะ พูดด้วยสีหน้าชิวๆ

ได้เห็นฝีมือที่แท้จริงของอาจารย์ตนเอง โหจื่อก็รู้สึก ตื่นเต้นเอามากๆ

นานมากแล้ว ที่โหจื่อไม่ได้เห็นส้าวส้วยออกโรง

โหจื่อเลิกคิ้ว： “ลูกพี่ใหญ่ เมื่อไหร่ทานจะออกโรงสักที ให้ผู้น้อยได้เห็นเป็นบุญตา?”

หลี่ต๋าคางหัวเราะ： “เมื่อมีโอกาส”

“สำนักหยิ่งซาเล็งฉันไว้อยู่”

หลี่ต๋าคางถอนหายใจ： “ที่จริงแล้ว ฉันก็ไม่ได้อยากลงมือกับสี่ผีแห่งหยางโจวหรอก”

“เฮ้อ แต่พวกมันรนหาที่ตายเอง”

ขณะที่กำลังพูด พี่ใหญ่ของสี่ผีแห่งหยางโจว ก็ได้ยกดาบขึ้นมาแล้ว

ดาบเล่มนี้ แกว่งได้ดีกว่าหมาทิเบตันมาก

รวดเร็ว เพียงพริบตา

ส้าวส้วยถูกทำให้ถอยหลังไปเกือบสิบก้าว ส่วนน้องรองและน้องเล็กก็ไปอยู่ที่ด้านหลังของส้าวส้วยแล้ว เตรียมลอบโจมตี

น้องรองและน้องเล็กอยู่ซ้ายคนขวาคน และพุ่งเข้าไปหาส้าวส้วย

ทั้งสองคนชูหมัดที่กำแน่น แล้วชกไปทางหน้าทางซ้ายและขวาของส้าวส้วย

ใช้ตามองหมัดของพวกเขาพุ่งเข้าไปถึงบริเวณใบหน้าของส้าวส้วยแล้ว แต่จู่ๆ ส้าวส้วยก็ไม่อยู่แล้ว

กำปั้นทั้งสองของน้องรองและน้องเล็ก ในตอนนั้นก็ดึงกลับไม่ทันแล้ว

หมัดของทั้งสอง ถูกชกไปที่หน้าของอีกฝ่ายอย่างจัง

ปั้ก ปั้ก

หลังจากที่ทั้งสองแลกหมัดกัน ฟันก็กระเด็นหลุดออกมาหลายซี่

“น้องเล็ก นายบ้าไปแล้วเหรอ นายต่อยฉันทำไม?” น้องรองด่าขึ้นเสียงดัง

“เชี่ย นายสิเป็นบ้าเหรอ นายก็ต่อยฉันเหมือนกันนะ!” น้องเล็กพูดย้อน

“ไม่ต้องเถียงกันแล้ว ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาตีกันเอง”

พี่ใหญ่เดินเข้ามา เขาถือดาบไว้ และมองส้าวส้วย： “ฆ่ามันก่อนแล้วค่อยว่ากัน”

“ฆ่าฉัน?”

“ไม่เจียมกะลาหัวเลยจริงๆ ！”

ส้าวส้วยอดไม่ได้ที่จะขำ

ในตอนนี้ พี่ใหญ่มองไปที่น้องรอง ทันใดนั้น น้องรองก็ล้วงกระเป๋า หยิบลูกแก้วสีดำขึ้นมาลูกนึง

ลูกแก้วลูกนี้ ใหญ่ประมาณเหรียญสิบบาท

พี่ใหญ่ถือดาบและพุ่งเข้ามา

ขณะที่ส้าวส้วยหลบดาบ น้องรองก็มองดูจังหวะ และโยนลูกแก้วสีดำนั้นเข้าไป

ส้าวส้วยหรี่ตาดูอยู่ครู่ เขารู้สึกได้ถึงความผิดปกติอยู่แล้ว เขาจึงยื่นมือ เข้าไปคว้าแขนของพี่ใหญ่ จากนั้นก็ล็อกแขนของเขา

“ลำบากนายแล้ว！”

ส้าวส้วยยิ้มอย่างเย็นชา ขณะที่พี่ใหญ่โดนล็อกอยู่

ลูกแก้วสีดำ ทั้งหมดก็ถูกเขวี้ยงไปโดนร่างของพี่ใหญ่

ลูกแก้วสีดำเมื่อกระทบกลับร่างของคน ก็จะระเบิด

พี่ใหญ่ถูกฆ่าตายตรงนั้น ทิ้งไว้แค่หยดน้ำตาของความรู้สึกผิด

“พี่ใหญ่！”

น้องรองร้องโอดครวญ พลางทำสีหน้าโหดเหี้ยม

เขาคิดไม่ถึงเลย ว่าตนจะเป็นคนฆ่าพี่ใหญ่ด้วยมือของตนเอง

“ฉัน......ฉันจะฆ่าแก！”

น้องรองกัดฟันกรอด พลางมองส้าวส้วย

น้องรองควักลูกแก้วสีดำออกมาสองลูก จากกระเป๋าของตนอีกครั้ง

และในขณะเดียวกัน มือของส้าวส้วย ก็มีลูกเหล็กเรียวเล็กอยู่สองลูก

ขณะที่น้องรองกำลังจะโยนลูกแก้วนั้น ส้าวส้วยก็นำไปก่อนหนึ่งก้าว เขวี้ยงลูกเหล็กนั่นออกไป

ลูกเหล็กนั่นเขวี้ยงมากระทบกับลูกแก้วสีดำ ทันใดนั้นลูกแก้วสีดำก็ระเบิดทันที

มือทั้งสองข้างของน้องรอง ก็เละและอาบไปด้วยเลือดเพียงชั่วพริบตา

เสียงร้องโอดครวญ ดังออกมาจากปากของน้องรอง

น้องเล็กหวาดกลัวแล้วถอยหลังไปหลายก้าว จากนั้นก็หันหลัง และเริ่มหนีเอาตัวรอด

“โหจื่อ”

ในตอนนั้น หลี่ต๋าคางก็เอ่ยปาก

โหจื่อพยักหน้า ขณะที่พยักหน้า กระสุนหนึ่งนัด ก็ถูกยิง ออกจากกระบอกปืนของโหจื่อ

เสียงดังปัง กะโหลดด้านหลังของน้องเล็ก ก็ถูกสอยร่วงทันที

“จบแล้ว”

หลี่ต๋าคางดีดบุหรี่ออกจากมือ ลงบนพื้น และใช้เท้าเหยียบให้ดับ