บทที่ 453 ไปบ้านของซือถูเฟย

บทที่ 453 ไปบ้านของซือถูเฟย

ตาของหมาทิเบตันเหลือกอยู่ ให้ความรู้สึกว่าเขาตายตาไม่หลับ

หมาทิเบตันที่ตายไป พอดีที่ตาของเบิกกว้างและจ้องไปที่มู่เจิ้งถังพอดี ทำเอามู่เจิ้งถังตกใจ จนตัวสั่นยิกๆ และเข่าอ่อนลงไปกองกับพื้น ลุกขึ้นไม่ได้อยู่นานมาก

มู่เจิ้งถังตกใจจนวิญญาณออกจากร่าง

มู่เจิ้งถังใช้ชีวิตมาจนอายุปูนนี้ มีอะไรที่ไม่เคยเจอ?

แต่ในวันนี้ กลับโดนหัวคนตายทำให้ตกใจจนฉี่แทบเล็ด

จากโลงศพที่เป็นกระจกใส ขึ้นไปซบอยู่บนโลงแล้วแกล้งร้องไห้เสียใจ มู่เจิ้งถังไม่ได้รู้สึกกลัวเลยแม้แต่น้อย หนำซ้ำยังรู้สึกดีใจซะอีก

เพราะว่านายท่านฉินตาย งั้นจากนี้ธุรกิจของมู่เจิ้งถัง ก็จะยิ่งราบรื่นกว่าเก่า และจะไม่มีคู่แข่งการค้าแล้ว

แต่ว่าพอเห็นหัวของหมาทิเบตัน มู่เจิ้งถังกลับกลัวจนตัวสั่น

“นาย......นายยืนโง่ทำอะไรอยู่ ยังไม่รีบเอาออกไปทิ้งอีก” มู่เจิ้งถังมองลูกน้องที่อยู่ด้านข้าง แล้วตะคอก

ลูกน้องคนนั้นกลืนน้ำลาย ใบหน้าเต็มไปด้วยความขี้ขลาด

เขาเป็นแค่คนงานของตระกูลมู่เฉยๆ ไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้

หัวคนตาย?

ถ้าเป็นศพคนเขายังพอเคยเห็น แต่ศพถูกตัดหัว......

นี่เป็นสังคมที่มีกฎหมายนะ ทำไมถึงยังได้มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น?

ทำคนตกใจอย่างไร้สามัญสำนึก และน่ากลัวมากๆ

หมาทิเบตันคนนี้ที่จริงก็หน้าตาโหดเหี้ยมอยู่แล้ว บวกกับตอนที่ตายตายตาไม่หลับ สีหน้าจึงมีแต่ความเขียดแค้น แบบนี้ยิ่งทำให้คนธรรมดาไม่กล้าเข้าใกล้

ลูกน้องคนนี้แต่เดิมก็เป็นคนขี้ขลาดราวกับหนู ถ้าต้องหยิบหัวของหมาทิเบตันคนนี้ไปทิ้ง เขาจะกล้าเหรอ?

ดึกดื่นปานนี้แล้ว อีกครู่ยังจะต้องนอนมั้ย?

“นายท่าน ผมว่าพวกเราแจ้งตำรวจเถอะครับ” ลูกน้องพูดด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว

“แจ้งความ?” มู่เจิ้งถังที่ใจเย็นลง ก็ขมวดคิ้ว

มู่เจิ้งถังกล้าแจ้งความที่ไหน?

หมาทิเบตันคนนี้ที่จริงก็เป็นอาชญากรที่ตำรวจต้องการตัว คดีที่ติดตัวเขา มากโขอยู่

ถ้าหากสืบสาวคดีความขึ้นมาจริงๆ มู่เจิ้งถังก็คงจะหนีไม่พ้นส่วนเกี่ยวข้อง

ให้คนร้ายหลบหนี ก็คือว่ามีความผิดหนัก

ก่อนที่ตระกูลหลี่จะมา มู่เจิ้งถังก็ไม่ค่อยกลัวอะไรเท่าไหร่ ถึงยังไงฐานะตระกูลเขาในเมืองเอก ก็มีเส้นสายเยอะ ทำให้เขารอดได้อย่างสบาย

แต่ในวันนี้มีตระกูลหลี่เข้ามา มู่เจิ้งถังจะทำอะไรก็ต้องระวังทุกฝีก้าว

“แจ้งความไม่ได้” มู่เจิ้งถังส่ายหน้า แล้วพูดด้วยสีหน้าหนักแน่น

“เรื่องนี่มันเกี่ยวกับชีวิตคนแล้ว ยังไม่แจ้งความเหรอครับ?” ลูกน้องถาม

“ทำไม ฉันพูดก็ไม่ฟังแล้ว ใช่มั้ย?” มู่เจิ้งถังหึอย่างเย็นชา ลุกขึ้นแล้วจ้องไปที่ลูกน้องคนนั้น

“ไปทำตามที่ฉันสั่ง แล้วกลับมาเอารางวัลสองหมื่นเหรียญ คิดซะว่าเป็นค่าปิดปากเรื่องในคืนนี้”

“เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้ นายห้ามไปบอกคนอื่น เข้าใจมั้ย? ไม่ใช่แค่เรื่องหัวคน ยังมีเรื่องที่ฉันตกใจจนเข่าอ่อน ถ้าหากนายปริปากพูด......”

มู่เจิ้งถังพูด พลางหรี่ตา： “ฉันไม่ปล่อยนายไปแน่”

นี่คือที่เรียกว่ามีเงินจะทำอะไรก็ได้

สองหมื่นเหรียญนี้ มันเท่ากับเงินเดือนเขาหลายเดือนเลย

คิดอยู่ครู่ ลูกน้องคนนั้นก็เริ่มก้าวเท้า เดินไปทางหัวของหมาทิเบตัน

ถึงแม้เขาจะอยู่ห่างจากหัวของหมาทิเบตันแค่สี่ห้าเมตร แต่สี่ห้าเมตรนี้ ลูกน้องคนนั้นกลับใช้เวลาตั้งหลายนาที

“อืดอาดยืดยาดอะไรอยู่? เร็วสิ” นายท่านมู่ด่าอย่างโมโห เร่งลูกน้อง

ในตอนนี้ลูกน้องคนนั้นเพิ่งจะเดินถึงหัวของหมาทิเบตัน เขาหลับตาปี๋ แล้วนำหัวของหมาทิเบตันใส่กล่องอย่างเดิม

เมื่อลืมตาขึ้น มือของลูกน้อง ก็เต็มไปด้วยเลือด เขาตกใจจนสั่นไปทั้งตัว จนเกือบฉี่ราด

“นายท่าน ผมเอาไปทิ้งก่อนนะครับ”

ลูกน้องตกใจจนวิญญาณออกจากร่าง แต่เพื่อเงินสองหมื่นเหรียญ เขาจึงดั้นด้นเก็บหัวของหมาทิเบตันขึ้นมา

เมื่อเขาเดินไปถึงหน้าประตู มู่เจิ้งถังก็ตะคอกเสียงดัง： “หยุด！”

ลูกน้องตกใจจนล้มลงพื้น หัวคนก็หล่นลงพื้น และกลิ้งออกมาเช่นกัน

“ไร้น้ำยา ไร้ประโยชน์จริงๆ ”

มู่เจิ้งถังในตอนนี้ สีหน้ากลับมาใจเย็นแล้ว

หน้าของเขา ไม่ได้หวาดกลัวแม้แต่น้อยแล้ว

ยังงัยก็เป็นคนเก่าในยุทธภพมานานแล้ว

ก็แค่คนตายเอง มีอะไรน่ากลัว?

มู่เจิ้งถังพูด： “ไปหาที่ แล้วเอาหัวนั้นไปฝังซะ จำไว้ หาที่ที่ไม่มีคน อย่าให้คนอื่นเห็นเด็ดขาด”

：

：