ตอนที่ 52
บทที่ 52 กูนี่แหละเจ้าของบาร์แห่งนี้
October 21, 2026
บทที่ 52 กูนี่แหละเจ้าของบาร์แห่งนี้
หลี่ฝางคิดไปสักพัก ก็ตัดสินใจอยู่ดื่มเป็นเพื่อนเซี่ยลู่และหลิวเฉียวเฉียว
หลี่ฝางคิดในใจ ตรงนี้เป็นถิ่นของตัวเอง ต่อให้ลูกพี่หลี่จะเจ๋งแค่ไหน ก็คงไม่กล้าที่จะมาทำร้ายตัวเองถึงที่นี่มั้ง?
อีกอย่าง ดื่มเหล้าเป็นเพื่อนสาวสวย มันคือสิ่งที่ผู้ชายหลายคนใฝ่ฝัน หลี่ฝางก็ไม่อยากปฏิเสธ หากเมาแล้ว ดีไม่ดีอาจจะได้ของแถมก็ได้
“ได้” ฉันจะดื่มเป็นเพื่อนพวกเธอสักแป๊บ หลี่ฝางตอบตกลง นั่งลงแล้วรินเหล้าให้ตัวเองแก้วหนึ่ง
ดื่มไปไม่นานนัก ลูกค้าก็ทยอยเดินเข้าร้าน
เวลานี้ หลิวเฉียวเฉียวกล่าว: “ลูกค้ามาแล้ว นายไม่ไปต้อนรับเหรอ?”
หลี่ฝางชี้ไปที่ส้าวส้วย: “ยังมีพวกเขาไม่ใช่เหรอ? ไม่ใช่ว่ายุ่งจนจะไม่ทันสักหน่อย”
หลิวเฉียวเฉียวมองหลี่ฝางอย่างดูแคลน: “ฉันนึกว่านายเป็นคนขยันสักอีก ไม่คิดว่านายอู้งานเก่งขนาดนี้”
เซี่ยลู่ก็โบกมือไล่ แล้วกล่าว: “นายไปทำงานเถอะ ไม่ต้องสนใจพวกเราแล้ว กว่านายจะหางานได้ก็ไม่ง่าย หากถูกเถ้าแก่มาเห็นเข้า ว่านายแอบดื่มเหล้าในเวลางาน ถูกไล่ออกจะทำไง?”
หลี่ฝางหัวเราะในใจ ตัวเองก็คือเถ้าแก่ ใครจะสามารถไล่ตัวเองออก
เขาคิดในใจ หากตัวเองบอกฐานะที่แท้จริงให้กับเซี่ยลู่และหลิวเฉียวเฉียว พวกเขาจะเชื่อมั้ย?
บอกไม่ได้อย่างแน่นอน
พอดีหลี่ฝางก็ดื่มจนรู้สึกแน่นท้องแล้ว จึงได้ลุกขึ้นแล้วกล่าว: “งั้นฉันไปทำงานก่อนนะ เธอสองคนมีอะไรก็เรียกฉัน”
“อืมๆ”
หลิวเฉียวเฉียวและเซี่ยลู่ต่างพยักหน้าพร้อมกัน
ก่อนที่หลี่ฝางจะเดินไปนั้น จู่ๆ เซี่ยลู่ก็เรียกเขา: “เฮ้ย รอก่อน!”
“มีอะไร?” หลี่ฝางหันหน้ามาถาม
“ฉันอยากจะขอโทษนายสักคำ” เซี่ยลู่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ : “ฉันรู้ว่าหลายปีที่ผ่านมาฉันทำไปหลายสิ่งหลายอย่าง หลี่ฝาง นายจะให้อภัยฉันได้มั้ย?”
หลี่ฝางไม่ได้ตอบ
เห็นได้ชัดว่าในใจเขายังมีปม แต่ว่าใบหน้าเขาก็ยังคงฝืนยิ้มแล้วกล่าว: “ช่างเถอะ มันผ่านไปแล้ว”
หลังจากที่เดินจากไป หลี่ฝางก็ด่าในใจ แม่งเอ๊ย ลืมตอนที่วางแผนทำร้ายตัวเองแล้วเหรอ?
ยังจะให้ตัวเองอภัยให้เธอ เอาหน้าที่ไหนมาถาม สมองมีปัญหาหรือเปล่า
หลังจากที่ส้าวส้วยยุ่งเสร็จ หลี่ฝางได้เรียกเขามาที่ข้างกายตัวเอง: “เสี่ยวส้วย ผู้จัดการทำไมยังไม่มา?”
“ผู้จัดการต้องยุ่งอยู่แน่ๆ เลย เถ้าแก่ คุณยังกังวลเรื่องขี้ปะติ๋วอย่างลูกพี่หลี่อยู่อีกเหรอ” ส้าวส้วยหัวเราะกล่าว
ส้าวส้วย ฉันดูนายเหมือนไม่อยากจะทำงานที่นี่แล้วนะ หลี่ฝางทำตาถลนใส่ส้าวส้วย: “ชีวิตของเถ้าแก่นาย เป็นเรื่องขี้ปะติ๋ว?”
“เถ้าแก่ ลูกพี่หลี่ไม่สามารถทำอะไรคุณได้หรอก” ส้าวส้วยหัวเราะหยาม
“ก็ฉันกลัว” ระหว่างทางนั้น หลี่ฝางก็ได้ยินหลินชิงชิงพูดแล้ว ฝ่ามือของลูกพี่หลี่ ฆาตกรรมไปหลายศพแล้ว
ฆ่าคนสำหรับลูกพี่หลี่แล้ว ไม่ใช่เรื่องหนักหนาอะไร
หลี่ฝางยังไม่อยากตาย เพิ่งจะผ่านพ้นชีวิตความยากจน ไม่ว่ายังไงก็ไม่สามารถที่จะให้ลูกพี่หลี่มาฆ่าเขาตาย
ส้าวส้วยได้วางบิลเหล้าในมือลง: “เถ้าแก่ หากคุณกลัวจริง งั้นผมไปช่วยคุณเก็บเขาดีมั้ย”
“งั้นนายไปสิ” หลี่ฝางพูดล้อเล่น
ใครจะไปรู้ว่าส้าวส้วยได้ไปเปลี่ยนชุดจริงๆ จากนั้นก็เดินออกไปจากร้านเหล้า
หลี่ฝางอึ้งไปสักพัก เขาไม่เชื่ออย่างแน่นอนว่าส้าวส้วยจะไปหาลูกพี่หลี่
“แม่งเอ๊ย โดดงานต่อหน้าต่อตาเถ้าแก่เลยนะ!”
หลี่ฝางหาหัวหน้างานจนเจอ ขมวดคิ้วแล้วกล่าว: “บันทึกไว้หน่อย ส้าวส้วยโดดงานหนึ่งวัน หักค่าแรงเขาสามวัน”
หัวหน้างานเงยหน้ามองหลี่ฝางไปแวบหนึ่ง: “เถ้าแก่ เป็นเถ้าแก่ใหม่ที่ใช้อำนาจเก่งจริงๆ เลยนะ”
“ใครให้เขาเล่นฉันละ” หลี่ฝางกล่าวอย่างเซ็งๆ
หลังจากที่ส้าวส้วยออกไป หลี่ฝางก็แทนตำแหน่งของเขา เป็นบริกรชั่วคราว
“ลู่ลู่ เธอเลิกกับตู้เฟยแล้ว เคยพิจารณาหลี่ฝางมั้ย” หลิวเฉียวเฉียวถามอย่างลองเชิง
“ฉันดูแล้วในเขายังมีใจให้เธออยู่นะ” หลิวเฉียวเฉียวกล่าว
เซี่ยลู่มองดูเขาท่าทางที่ยุ่งเดินสลับไปมาอยู่ตรงบาร์ ก็ส่ายหัว: “เขาเป็นคนดีมาก แต่ว่าจนเกินไป”
“หากเป็นแฟนเขาจริง ต่อไปเรื่องข้าวปลาอาหารก็ยังต้องกังวล เสื้อผ้าก็ไปซื้อในห้างไม่ได้ ซื้อได้เพียงซื้อผ้าตามตลาดนัด ทานข้าวก็ต้องร้านอาหารเล็กหรือร้านริมทาง มีทั้งคราบน้ำมันและไม่สะอาด”
เซี่ยลู่กล่าว: “มันไม่ใช่ชีวิตแบบที่ฉันต้องการ”