บทที่ 51 เซี่ยลู่มาซื้อความเมา

บทที่ 51 เซี่ยลู่มาซื้อความเมา

จะให้หลินชิงชิงวางใจได้อย่างไร

“ฉันกลับไปขอร้องพ่ออีกครั้งดีมั้ย ฉันไม่อย่าจะเชื่อฝีมือของกลุ่มคนที่อยู่ในบาร์ คนแค่นี้ จะสู้กับลูกพี่หลี่ได้อย่างไร” หลินชิงชิงขมวดคิ้วพูด

“พี่ชิง อย่ามองว่าในบาร์มีคนแค่สิบกว่าคนนะ แต่ในสิบกว่าคนนี้ ออกมาแค่คนเดียว ก็สามารถจัดการลูกพี่หลี่ได้อย่างแสนสาหัสแล้ว” เจ้าหัวแบนพูดอย่างใจเย็น

“เสี่ยวโจว นายขี้โม้เป็นตั้งแต่เมื่อไหร่?” หลินชิงชิงเหลือบตามองเจ้าหัวแบบแวบหนึ่ง

“พี่ชิง ผมอยู่กับพี่มาตั้งหลายปี พี่เคยเห็นผมขี้โม้เหรอ?” เจ้าหัวแบนจ้องมองRecalling the past ด้วยสายตาที่ลึกซึ้ง

“คนในนี้ แต่ละคนล้วนคลานออกมาจากความตายทั้งนั้น ลูกพี่หลี่ที่ตัวเล็กๆ คนหนึ่ง ในสายตาพวกเขา ไม่มีค่าให้พูดถึงเลย” เจ้าหัวแบนกล่าว

“พวกเขาเก่งขนาดนั้นเลยเหรอ?” หลินชิงชิงตกใจ เธอรู้สึกว่าเจ้าหัวแบนเหมือนจะไม่ได้โม้

“อย่างน้อยพวกเขาล้วนเก่งกว่าผม” เจ้าหัวแบนกล่าว

.............

หลี่ฝางลงจากรถ แล้ววิ่งเข้าไปในบาร์

เขาวิ่งเข้าไปในบาร์แวบแรก ก็เห็นบริกรคนหนึ่งในมือถือมีดไว้ กำลังเหวี่ยงมีดไปมาอยู่ในกลางอากาศ

เมื่อบริกรหันหน้ามามองหลี่ฝางแวบหนึ่ง ก็ได้เก็บมีดลง

“เถ้าแก่ ทำไมวันนี้มาเช้าจัง เรายังไม่ได้เปิดให้บริการเลย” บริกรยิ้มๆ เดินมาตรงหน้าของหลี่ฝาง

“ฉันมาหาผู้จัดการ” หลี่ฝางพูดโดยตรง

“ผู้จัดการ? ผู้จัดการพักผ่อนอยู่ชั้นบน ผมไปตามเขาให้คุณ” บริกรพูดอย่างสุภาพ

“ช่วยบอกเขา ฉันจะรอเขาที่ห้องทำงาน” หลี่ฝางพยักหน้าไปหนึ่งที

หลี่ฝางไม่ใช่คนโง่ ดูจากท่าทางของบริกรที่ปฏิบัติต่อตัวเองก็สามารถดูออก ฝ่ายตรงข้ามรู้ฐานะของตัวเองอย่างชัดเจน

“เอาล่ะ นายไม่ต้องแกล้งต่อหน้าฉันอีกแล้ว นายน่าจะรู้ฐานะของฉันแล้วใช่มั้ย?” หลี่ฝางมองไปรอบๆ เห็นว่าไม่มีลูกค้าอยู่ ก็ไม่คิดที่จะปิดบัง

“เถ้าแก่ ผมไม่ได้แกล้ง ผมก็เรียกคุณว่าเถ้าแก่มาโดยตลอดไม่ใช่เหรอ?” บริกรหัวเราะแฮ่ๆ

“นายชื่ออะไร?” หลี่ฝางถามไปอย่างนั้น

“ผมเหรอ ผมชื่อส้าวส้วย”

“นายแก่กว่าฉัน ฉันเรียกนายว่าพี่ส้วยดีกว่า” หลี่ฝางหัวเราะเห่อๆ

“ไม่บังอาจ คุณเป็นลูกชายของลูกพี่ คุณจะมาเรียกผมว่าพี่ได้ยังไง คุณเรียกผมว่าเสี่ยวส้วยก็พอ” ส้าวส้วยกล่าว

“นายรีบไปเรียกผู้จัดการมาเถอะ บอกกับเขา ฉันประสบปัญหาแล้ว” หลี่ฝางขมวดคิ้ว พูดอย่างไม่มีอารมณ์

“เถ้าแก่ ปัญหาของคุณ ใช่ลูกพี่หลี่หรือเปล่า?” ส้าวส้วยยิ้มๆ แล้วถาม

“นายรู้ได้ยังไง?” มองส้าวส้วยอย่างแปลกใจ หลี่ฝางรู้สึกว่านายคนนี้เหมือนเป็นพยาธิที่อยู่ในท้องของตัวเองเลย

ส้าวส้วยยิ้มอย่างมีเลศนัย: “หากปัญหาของคุณเป็นลูกพี่หลี่ล่ะก็ งั้นก็ไม่ต้องเรียกผู้จัดการแล้ว”

“ผมสามารถช่วยคุณจัดการได้” ส้าวส้วยตบที่อกตัวเองแล้วกล่าว

“นายแน่ใจ?” หลี่ฝางมองเขาอย่างสงสัย: “นายไม่ได้โม้ใช่มั้ย?”

“ฉันจะบอกนายนะ เรื่องนี้ค่อนข้างที่จะด่วนมาก ฉันทำให้ลูกน้องของลูกพี่หลี่ต้องเข้าโรงพยาบาล ลูกพี่หลี่คนนี้จะคิดบัญชีมั่วซั่วนี้ที่ฉัน ตอนนี้เขากำลังตามหาฉันทั่วสารทิศ ยังพูดอีกว่า หากเจอตัวฉัน จะทรมานฉันให้ตาย” หลี่ฝางกล่าว

“เรื่องเล็ก เรื่องเล็ก” ส้าวส้วยยิ้มอย่างใจเย็น

“แม่งเอ๊ย ฉันจะถูกฆ่าแล้ว ยังเรื่องเล็กอีกเหรอ นายประสาทหรือเปล่า!” หลี่ฝางเห็นท่าทางที่เฉยเมยของส้าวส้วย ก็อยากจะบ้าตาย

เวลานี้ หลี่ฝางมีความรู้สึกที่อยากจะไล่ส้าวส้วยออกไปจากRecalling the past

ขณะที่คุยกันอยู่ เซี่ยลู่และหลิวเฉียวเฉียวก็ได้เดินเข้ามาในบาร์

“เธอสองคนมาได้ไง?” เห็นเธอสองคน หลี่ฝางถามอย่างแปลกใจ

“มาที่บาร์ก็ต้องมาดื่มเหล้าสิ” เซี่ยลู่เหลือบมองหลี่ฝางแวบหนึ่ง: “พวกเราก็อยากจะถามนายเหมือนกัน นายทำไมถึงอยู่ที่นี่”

“ฉัน........ฉันมาสมัครเป็นบริกร” หลี่ฝางพูดอย่างลนลาน